ఆత్మజ్ఞానము నిలో ఎంతవరకు సఫలమైనదో గ్రహించనెంచి ప్రశ్నించినపుడు సమాధానము: నీకిక చెప్పవలసినది ఇంకేమియును లేదనెను.జీవుడు దేవునికి వేరుగ బయట ఉండుటకు వీలులేదని బోధించెను. శరీరం, ప్రపంచం, భగవంతుడు సర్వాత్మనుండి ఉద్భవించి అందే లయించుచున్నవి. నేను అనగా శరీర ధ్యాస వచ్చినచో నీవు వేరు, భగవంతుడు వేరు. ఆత్మ జ్ఞానంతో అతడే నీవు. చూచేవాణ్ణి చూడ నేర్వాలి. అప్పుడు సమస్యలన్ని మాయమగును. నాది అన్నపుడు నీవు, శరీరం వేరే అవుతుంది. అలాగే నా శరీరం అన్నపుడు నీవు శరీరం కాదు. నీవు వేరే, శరీరం వేరేయని అర్ధం. నా ఇల్లు అన్నపుడు నేను ఇల్లుకాదు. ఇల్లు నాకు వేరుగ యున్నది. అట్టి నీలో వైకుంఠం, కైలాసం, స్వర్గం, ముక్తి, మోక్షం, బ్రహ్మ, వైకుంఠపురం నీలోనిదే.చూచే నేనును చూచేవారు ధన్యులు. నేనును (శరీరం) చూస్తూ అసలు ‘నేను’ను విస్మరించరాదు. శరీర భ్రాంతిని వీడి నా ‘నేను’లోమనస్సు నిలువాలి. సర్వమత సంబంధ, సమస్త జ్ఞానబోధల సారం ఇందే ఇమిడియున్నది. ఆధ్యాత్మిక జీవనమును కోరక తప్పదు. ప్రతి జీవి ఘనీభ వించిన మోక్ష స్వరూపమే. కాల పరిపాకమున ప్రతి పిందె కాయగ, పండుగ మారగలదు. పామర చిత్తులే పూత. ఫరిపక్వ హృదయులే ఫలములు. లేవండి! అలౌకిక దైవరాజ్యమును వెదకండి. అది బయట లేదు. మీలోనేగలదు. ఆత్మ విశ్వాసులై అఖండ దైవ సామ్రాజ్యమును మీలోనే స్వస్వరూపముగ దర్శించనేర్వండి.సకల చరాచర జీవ సమూహమును, తరులు, గిరులు, నరులు, అనే తార తమ్యం లోకుండా సమస్త ప్రవక్తలను, సమస్త గురువులను, బోధకులను, సమస్త పీఠాధిపతులను, , మాతలను, సమస్త దైవావ తారముల ఏకావస్ధలో, ఏకాత్మస్ధితిలో నిలిపి గాంచినపుడే నీ నిజస్వరూ పం బట్టబయలుగ గ్రాహ్యమై అనుభూతి కాగలదు. మనసు చైతన్యమై, పరిపూర్ణమైన బ్రహ్మానుభూతిని చవిచూస్తుంది. ప్రజ్ఞానం బ్రహ్మ. పరిశుద్ధ మానసమే పరమాత్మ స్వరూపం. ఈ దశలో మనసు బ్రహ్మాకారం గ వర్ధిల్లుతుంది. జాగ్రదావస్ధలో సుషుప్తి అనుభవమే సమాధి. నేను అనే మనసు మూలంలో అణగిపోయినపుడు ఎంతకాలమైనా ఆత్మయొక్క అవిచ్చిన్న పరిపూర్ణ ఆనందమును అనుభవించవచ్చు. ఆతడు ఏదశలోయున్నను లక్ష్యం నుండి వైదొలగడు.మనస్సును నిస్సంకల్పముగా ఏకాగ్రపరచుటయే మనోలయ ధ్యానం. అనంత చైతన్య స్రవంతి నీ స్వరూపం. ఈ జ్ఞానం సమస్తం స్పష్టంకాగలదు. శాస్త్రాలను మించినది ప్రత్యక్షానుభవం. నీలో నిన్ను లోతుగ వెళ్ళి తరచి చూచుకో. ఇదియే అసలైన మార్గం. మిధ్యా నేనుతో ఏకత్వం విడనాడవలయును. సంకల్పాల సమూహమే మనస్సు. ఆధారపడియున్నవి. అందులకే ఈ. మనస్సును యొక్కజన్మస్ధానం, నిజమైన నేను నిర్విరామంగ స్వయంప్రకాశమై తేజరిల్లుతుంది. సమస్త ముక్తి మార్గములకు నిలయమిది. నిజమైన నేనే దైవం. ప్రతి నేను దైవ నేను గ్రహించవలయును

ప్రకటనలు

ఓo
శ్రీ సద్గురవే నమః
అచల పరిపూర్ణ రాజయోగ సిద్ధాం .ఆత్మ లోఎరుక చైతన్యం .లేని స్ధానంలేదు

ఈ మనస్సు ఎక్కడ నుంచి వచ్చింది అక్క డై మనస్సునిలిచి , నీ నిజస్వరూ పం బట్టబయలుగ అనుభూతి.కాగలదు. సూక్ష్మ చైతన్య..కంటికి కనిపించదు.అనుభవపూర్వకంగ గ్రహించాల్సిం చూడ చూడ కలుగును సూక్ష్మ చైతన్య.సాధన ద్వారా తెలుస్తుంది సూక్ష్మచైతన్యం ఎందెందు వెతికినా అందందే గలదు ఎలా బ్రహ్మం భావన సూక్ష్మతత్వం క్షణాన్ని ఎవరూ ఆలోచించలేదు -కొంతసమయాన్ని క్షణముగా గుర్తించినను మరో క్షణములుగా ముందుకు వెళ్లుతున్నారే గాని క్షణము తెలియక గడిచిన గత కాలమెంతో నేటికి తెలియుటలేదు సూక్ష్మదృష్టితో గాంచిన తానన్నా, జగమన్నా, బ్రహ్మమన్నా ఒక్కటే. తానుంటేనే జగమనేది ఉంటుంది. తాను లేనపుడు జగం లేదు సూక్ష్మతత్త్వము కాబట్టి. కాళిదాసు ఈ ప్రపంచంలో జరిగే అన్ని అన్యాయాలకు, అక్రమాలకు, అనర్ధాలకు మనస్సు ” మూలం. కనుక మానవుడు ముందుగా ఆత్మ “జ్ఞానం” సంపాదించాలి..ఆత్మసత్యమైన జ్ఞానము ఆత్మ జ్ఞానమే అంటే తనను తాను తెలుసుకోవడమే, తనలోని అంతరాత్మను గురించి … సూక్ష్మచైతన్యం.సాధనల యొక్క అత్యున్నత లక్ష్యం ఈ .సమాధి.. మన మనస్సుని ఆత్మలోనికి తిప్పితే అప్పుడు మన మనస్సు ఆత్మలో కలిసి పోతుంది.

మనస్సునిలిపి మనస్సు తన జన్మస్థానము(ఆత్మ) నకు వెళ్ళడం అసలయిన నమస్కరం. అంటే తనను తాను తెలుసుకోవడమే, తనలోని అంతరాత్మను గురించి .మన సాధనతో గురువు యొక్క అనుగ్రహం కలుగును, గురువు యొక్క అనుగ్రహంతో ఆత్మ అనుగ్రహం కలుగును.

నీ నిజస్వరూ పం బట్టబయలుగ అనుభూతి.కాగలదు.

మనస్సునిలిపి సాధన ఆలోచనలు నెమ్మది,నెమ్మదిగా కట్టడిచేయబడి, చివరకుమనస్సులోఆలోచనలు కలుగనిస్థితిఏర్పడుతుంది. మనస్సునిలిపి నిశ్చల స్థితికి చేరుకుంటాయి ఈ .సమాధి.. ఈ విషయం మన మనస్సులో క్షణకాలం తెలుస్తుంది. ఇది సంధి స్థితి. అంటే, ‘తెలిసే స్థితి’ నుంచి ‘ఏమీ .సమాధిస్థితి తెలియని స్థితి’ – లేదా సమాధిస్థితి” కి చేరే సమయం. ఒకసారి సూక్ష్మచైతన్యం క్షణముస్థితిలోకి వెళ్తే, ఎంతసేపో చెప్పలేంకాబట్టి, క్షణకాలం మనం సమాధిస్థితిలో వుంటాం. ఆ సమాధిస్థితినుంచి బయటకు వచ్చినప్పుడు, జాగృతావస్థలో, మన మనసుకు ఏదో తెలియని ఆనందం పొందినట్లుగా తెలుస్తుంది బ్రహ్మంసూక్ష్మచైతన్యం క్షణముపోందుతాము.
నిద్రలో మనస్సులేదు దేహ స్మృతిలేదు. ఆ స్ధితిలోమనస్సు నీవు సూక్ష్మనిరాకార చైతన్యమై యున్నావు. తమను నిరాకారంగ భావించలేని వారలు నిరాకారముగ దైవమును ధ్యానించలేరు. పాలలోని వెన్నకు ప్రత్యేక నామరూపములు లేనట్లు సర్వత్ర అంతర్లీనముగనున్న సర్వేశ భగవత్ స్ధితికి నామరూపములు లేవని తెలియాలి. నామ రూపములున్నవాడు దేవుడు కాడు. రూపమున్నపుడే నామము ఏర్పడును. పూర్ణత్వమును పరిచ్చిన్నము చేస్తేనేగాని రూపం ఏర్పడదు. నామ రూపములు కేవలం వ్యవహారికం మాత్రమే. జీవుడు దేవునికి వేరుగ బయట ఉండుటకు వీలులేదని బోధించెను శరీరం, ప్రపంచం, భగవంతుడు సర్వాత్మనుండి ఉద్భవించి అందే లయించుచున్నవి. నేను అనగా శరీర కాదు. నేను అనగా ఆత్మ నేనే సర్వాత్మనుండి ఉద్భవించి

\

1 .ఆత్మ లోఎరుక చైతన్యం .లేని స్ధానంలేదు. ఆత్మ లో ఎరుక చైతన్యం.లేని వస్తువు లేదు. ఆత్మ లో ఎరుక చైతన్యం.లేని జగము లేదు. ఆత్మ లో ఎరుక చైతన్యంలేని జీవము లేదు. ఆత్మ లో ఎరుక చైతన్యం లేని దైవం లేదు. ఆత్మ లో ఎరుక చైతన్యం.లేని ఏ నేనే సమస్త ఆత్మ లో ఎరుక చైతన్యం నేనే సర్వాధారం. అట్టి నన్ను తెలుసుకొనుటయే సమస్త మత ధర్మముల, సమస్త వేదాంత యోగసూత్రముల, సమస్త జ్ఞాన యజ్ఞముల ఫలితం. నన్ను మరిచి ఎన్ని గ్రహించినా సర్వం అధోగతియే. నాతో ఈ సమస్తం ఆత్మ లో ఎరుక చైతన్యం ఏకీభవించి ఆత్మ లో ఎరుక చైతన్యం నాయందే లీనమైయున్నది నేనే సర్వమునకు మూలం. మనో జగత్తులకు తేడాలేదు. జగము మనోకల్పితము శరీరము భ్రమ – భ్రాంతి – అజ్ఞానంసంసారమనే భ్రమ కేవలం బుద్ధిభ్రాంతి మూలకమే కాని పరమార్థ సత్యం కాదు. శరీరం ఎన్నో అవయువాలు కలిగినది. కాని జనం ఈ రెండిటినీ ఒకటే అని భావిస్తారు. ఇంతకన్న అజ్ఞానం ఇంకొకటి ఉంటుందాధర్మమన్న వినరు తను నమ్మి

దాన ధర్మాలు చెయ్యండి అంటే వినిపించుకోరు. ఎందుకంటే తమ దేహాలు శాశ్వతమనుకొని విర్రవీగుతారు. ఎవరు? భూలోకంలో జీవించే మనుష్యులు. మూర్ఖత్వం కాకపోతే అవసాన దశలో యమకింకరులు వచ్చి భయపెట్టి వెంటబడి తరుముతుంటే ఎక్కడికని పారిపోతారు? అప్పుడెవరు రక్షిస్తారు? అని ప్రశ్నిస్తున్నాడు వేమన.

ధర్మం అంటే కల్పితమైన సర్వాన్ని ధరించేది అన్న పెద్ద అర్థం ఇక్కడ అక్కర్లేదు. సామాన్య ధర్మాలు, విశేష ధర్మాల ప్రసక్తి కూడా అవసరం లేదు. కనీస ధర్మం, అంటే పక్కవాడికి సాయపడితే చాలు. అదే నిన్ను రక్షిస్తుంది. నువ్వు పోయినా ఈ లోకంలో చిర యశస్సును కల్పిస్తుంది. ఇదంతా ఎవరు చెప్తారు? గురువులు. గురువుల మాట వింటే ఇంతదాకా ఎందుకొస్తుంది. యముడు అనే మాటకు సర్వాన్ని నియమించేవాడు అని అర్థముంది గాని ఇక్కడ నరక లోకపు రాజు అంటే చాలు.

నువ్వు ధర్మాన్ని ఆచరించి ఉంటే యముడు నీ జోలికెందుకొస్తాడు? అన్నట్టు ఇంగ్లిష్ వారికి కూడా యముడున్నాడు. ప్లూటో అంటారతన్ని. యమభటులు వచ్చి హాయిగా పువ్వులా తీసుకుపోరు, భయపెడతారు, పాశం వేసి పట్టబోతారు, ప్రాణ భయానికి గురి చేస్తారు. ఎందుకొచ్చిన తిప్పలివన్ని, బుద్ధిగా మంచి పనులు చేస్తే పోదా అంటున్నాడు వేమన. తను-తనువు అంటే శరీరం, అడలు అంటే భయం. నను నిముసంబు గానకయున్న యూరెల్ల నరయు మజ్జనకుడెంతడలు నొక్కొ’ అని ప్రయోగం.

జ్ఞానమే గురువు. జ్ఞానం లేని ఎరుకే అజ్ఞానం. జ్ఞానాజ్ఞానాల మధ్య మనసు చంచలమైన హృదయాన్ని తెలుసుకొని కట్టడి చేయగలిగితే జ్ఞానాజ్ఞానాలు ఒక్కటై మోక్షానికి దారి ఏర్పడుతుంది.

జ్ఞానం అంటే తెలివి అని అనేకసార్లు చెప్పుకున్నాం. అది గురువుతో సమానం. ఇక అజ్ఞానం, అజ్ఞానం అంటే జ్ఞానం లేకపోవడం కాదు. నైసర్గికమైన అవిద్యాశక్తే అజ్ఞానం. అవిద్య అంటే జీవాత్మ పరమాత్మ ఒకటే అని తెలుసుకోలేని మూఢత్వం. దీని వల్లనే శరీరము.భ్రాంతి ఏర్పడుతుంది. అన్నాడు. అలాగే అజ్ఞానం అంటే బుద్ధి లేకపోవడం కాదు. బుద్ధి యొక్క జడాంశమే అజ్ఞానం. దీనికి స్వయం స్ఫూర్తి ఉండదు. అంటే తనంతట తాను తనను తెలుసుకోజాలనిది అని భావం.

వెర్రితనం, మోహం, కామం, గర్వం, ఇవన్నీ శరీరములో భాగాలే. ఇక్కడ బుద్ధి అంటే భ్రాంతి అని అర్థం చేసుకోవాలి. ‘బ్రహ్మకైన పుట్టు బుద్ధి తెగులు’ అని అన్నాడు వేమన్నే మరోచోట. రిమ్మ తెగులు అంటే దుర్బుద్ధి. రేచునప్పుడు (రేచున్+అప్పుడు) అంటే లేపుతుంది, పురికొల్పుతుంది, అతిశయింపజేస్తుంది అని అర్థాలు. ‘వలపులు రేచి గోలయని వల్లభుడల్లన కేళి సల్పుచో’ అనేది ప్రయోగం.

ఆత్మఅ0దే బుద్ధి అటూ ఇటూ పోనివ్వక చక్కగా అన్నింటికీ మూలమైనమనస్సును దేవుడి వైపుకి మళ్లించేవాడు ఉత్తముడవుతాడు. అట్లా దేవుడి పట్ల ఏకాగ్రత లేనట్టయితే ఆధ్యాత్మికంగా ఉన్నత స్థితి లభించదు అని వేమన్న ఉవాచ.

పొంకం అంటే పొంగు, గర్వం అని అర్థాలు. ఇక్కడ మంచిదైన అని. పోనీక అంటే బెదిరిపోనీక అని. సర్వేశుడంటే ఒక దేవుడని కాదు. అసలు సర్వం అంటే ఆత్మ సర్వం’, అంతా అని. అంతటా వ్యాపించి ఉంది ఆత్మ కాబట్టి విష్ణువని కాక బ్రహ్మం అనే అర్థం ఉన్నది ఒకే బ్రహ్మo లో. ఏ బేధం లేదు ఆత్మలో ఏ బేధం లేదు ని” అనుగ్రహించి తన నిజరూపంతో దర్శనమిచ్చి.. వారి అహంకారాన్ని మట్టికలిపినట్లు చెబుతున్నారు. బ్రహ్మo.సత్యాన్ని గ్రహించాలి.జీవన మార్గంలో సూక్ష్మసాధన ద్వారా “తత్వమసి” అనే సత్యాన్ని గ్రహించాలి. అనుభవించేవాడికి, అనుభవానికి భేదం లేదని సూక్ష్మసాధన ద్వారా తెలుస్తుంది. ఇలా బ్రహ్మ జ్ఞానాన్ని సూక్ష్మచైతన్య స్థితి దీనినే పరతత్వం, పరబ్రహ్మము అమరత్వము.అని కూడా అంటారు తెలిసికొన్నవారే జీవన్మిక్తులు, .
మనస్సును జయించినవాడు శాంతిని పొంది యుండుటచే పరమాత్మను చేరినట్టివాడే యగును. అట్టి మనుజుడు సుఖదుఃఖములు, శీతోష్ణములు, మానవామానము లన్నియును సమానములే అయి యున్నవి. తాను పొందినటువంటి జ్ఞాన, విజ్ఞానములచే సంపూర్తిగా సంతృప్తి చెందినప్పుడు ఆత్మానుభవమునందు స్థితిని పొందినట్టి వాడై యోగి యనబడును. దివ్యస్థితియందునిలుచు అట్టి విజితాత్ముడు గులకరాయైనను, రాయైనను లేదా బంగారమైనను సర్వమును సమముగా గాంచును. తాను పొందినటువంటి జ్ఞాన, విజ్ఞానములచే సంపూర్తిగా సంతృప్తి చెందినప్పుడు ఆత్మానుభవమునందు స్థితిని పొందినట్టి వాడై యోగి యనబడును. దివ్యస్థితియందునిలుచు అట్టి విజితాత్ముడు గులకరాయైనను, రాయైనను లేదా బంగారమైనను సర్వమును సమముగా గాంచును. యోగి గురువు. ఉపదేశం .అజ్ఞానాంధకారాన్ని తొలగించే జ్ఞాన0 దర్శనమయ్యింది

అజ్ఞానంతో అంధకారంలో పడి కొట్టు మిట్టాడే వారికి. అహంకారం అనే చక్రంలో పడి గిర గిరా తిరిగే వారికి. “అతితీర్శతామ్ తమోంధమ్” గాఢమైన చీకటిలో ఆత్మేమిటో పరమాత్మేమిటో ఎందుకు మనం ఇక్కడికి వచ్చామో కూడా తెలుసుకోకుండా ఇందులోనే పడి కొట్టుకునే వారిని కూడా తరింపజేయటానికి వచ్చినటువంటి గురువు. ఉపదేశం గ్రంథం ఇది. రుచి ఉండి శ్రద్ధ ఉండి, జ్ఞానులని ఆశ్రయించి ప్రార్థన చేస్తే పెద్దలు చేసే ఉపదేశం తప్పకుండా తరింపజేస్తుంది. అందులో సందేహం లేదు అజ్ఞానులని కూడా జ్ఞానులుగా, భగవంతుని పరికరాలుగా తీర్చి దిద్దే మహోపదేశాన్ని గురువు. మనకి ఉపదేశించారు. గురువును మించిన దైవం మరొక్కటి లేదని, … ఈ మోక్షాన్ని కలిగించే మార్గాన్ని అనుసరించమని చేసిన ఉపదేశం ఆత్మ విషయంలో కానీ పరమాత్మ విషయంలో కానీ మనం చీకటిలో ఉన్నాం. చీకటిలో ఉండటం అంటే ఏమిటంటే కన్ను ఉంటుంది, వస్తువు ఉంటుంది కానీ ఆకాన్ను వస్తువుని చూసే శక్తి చాలదు. మధ్యలో ఆవరించి ఉన్న చీకటిని తొలగించి కంటికి ఆ వస్తువుని కన్పింపజేసేట్టుగా మధ్యలో వెలుతురు కావాలి. వెలుతురునిచ్చే జ్ఞాన0 దీపం కావాలి. అనాదిగా అంటి పెట్టుకున్న కర్మ వాసనల దొంతరలు లెక్క లేనన్ని పేరుకొని ఉన్నాయి. మనలో జ్ఞానం సహజంగానే ఉంది కానీ , ఆ జ్ఞానాన్ని పైకి తెచ్చుకోవడానికి గురువులు తమ జ్ఞానాన్ని శక్తిని గురువులు ఉపదేశం ద్వారా ఇస్తారు. వారి ఉపదేశం లోనికి వెళ్ళి క్రమేమి కర్మ వాసనలు తొలగుతాయి. ” జ్ఞానం దీపమ్”, జ్ఞానం దీపం కొత్తగా వస్తువులని తెచ్చి చూపదు. వస్తువు అక్కడే ఉంటుంది కానీ జ్ఞానం దీపాన్ని వెలిగించి పెట్టుకుని ఉన్నంత వరకు ఆవస్తువుని కనిపించేట్టు చేస్తుంది. ఆత్మ స్వరూపాన్ని పరమాత్మ స్వరూప స్వభావాల్ని స్పష్ట పరిచే జ్ఞానం దీపాన్ని మహర్షి వెలిగించి పెట్టాడు, ఆధ్యాత్మిక జీవితం అత్యంత క్లిష్టమైనది.దారి పొడవునా ముళ్ళు గుచ్చుకుంటూ వుంటాయి. కదలక నిశ్చలంగా వుండిపోతే ప్రగతి అసాధ్యం. సమర్ధుడైన సద్గురువును త్రిమూర్తి స్వరూపంగా భావించి సర్వశ్య సరణాగతి చేసి సేవించాలి. అప్పుడు గురువే నీ చేయి పట్టుకొని ముందుకు నడిపిస్తారు. నీ గురువు ఎంత చిన్నవాడైనా సరే ఆయననే అంటి పెట్టుకొని వుండడం అవశ్యం.భోగ భాగ్యాలు అశాశ్వతం. వాటిని ఏనాటికైనా దొంగలు దోచుకెళ్తారు. సద్గురువు ప్రసాదించే ఆధ్యాత్మిక సంపదే శాశ్వతం. ఆవి సాధించుకున్న వారికి శాశ్వతానందం ప్రాప్తం.
సద్గురువు అనుగ్రహమే సూక్ష్మచైతన్య సాధనం
మనిషి పతనానికి ఎన్నో విషయాలు ఉంటాయి, అందుకే మనిషి ఒక స్థాయిని చేరడానికి ఒక సాధన కావాలి, ఆసాధన దైవంతో సంబంధం ఏర్పర్చగలగాలి అప్పుడు దివ్యుడు కాలగడు. దైవానుగ్రహం అనేది సూర్యుడైతే మనం చేసే సాధన ఒక చిన్న మిణుగురు పురుగంత లెక్కకు రాదు. అందుకు విశ్వామిత్రుడు తను సాధించినదానికి దైవ అనుగ్రహం మూలం అని భావించాడు. ఇది గుర్తించి శ్రీరామచంద్రుడిని తన వెంటతెచ్చి తను సాధించిన బల అతిబల విధ్యలని రామచంద్రునికి అర్పించాడు. సూక్ష్మచైతన్య సాధనం చేసాడు. ఆతర్వాత విశ్వామిత్రుడు సీతమ్మతో రామచంద్రుడిని చేర్చి ఒక రహస్యం ఉంది సూక్ష్మ తత్వం సిద్దిని పొందాడు. ఆత్మ జ్ఞానం అనేది ఎంతటి అత్యున్నతి స్థితి సూక్ష్మచైతన్య సాధనల యొక్క అత్యున్నత లక్ష్యం ఆత్మ సాక్షాత్కారం తన్ను వీడి తాను నిలుచు సూక్ష్మతత్త్వమే నిత్యం. తానని గ్రహించటం సూక్ష్మ తత్వం అంతటా వ్యాపించి ఉన్న సూక్ష్మ తత్వం ఆత్మా సాక్షాత్కారం. గురువు.ఉపదేశం అన్న మాటకు అర్థం ఆత్మలో ఉండడం లేక ఆత్మగా ఉండడం. అతీతమైన సూక్ష్మచైతన్య స్థితి ఉండడం. క్షణంలోమనసు నిలిచి అమనస్కమైన .క్షణంలోగురువు ద్వారానే దర్శనం చేసుకోవాలి మట్టిచే తయారు చేయబడిన పాత్రలలో నామ రూప భేదమే కాని వాస్తవ భేద మెంత మాత్రము లేదు.
ఉన్నది ఒకే బ్రహ్మo లో. ఏ బేధం లేదు ఆత్మలో ఏ బేధం లేదు ని” అనుగ్రహించి తన నిజరూపంతో దర్శనమిచ్చి.. వారి అహంకారాన్ని మట్టికలిపినట్లు చెబుతున్నారు. బ్రహ్మo.సత్యాన్ని గ్రహించాలి.జీవన మార్గంలో సూక్ష్మసాధన ద్వారా “తత్వమసి” అనే సత్యాన్ని గ్రహించాలి. అనుభవించేవాడికి, అనుభవానికి భేదం లేదని సద్గురువు ద్వారా తెలుస్తుంది. ఇలా బ్రహ్మ జ్ఞానాన్ని తెలిసికొన్నవారే జీవన్మిక్తులు, “అది” బ్రహ్మoవున్నది. సూక్ష్మచైతన్య స్థితి దీనినే పరతత్వం, పరబ్రహ్మము అమరత్వము.అని కూడా అంటారు

మనసు నిలిపి నిశ్చల స్థితిని పొంది మనసు నిలిపి శరణాగతినే కోరుకుంటుంది జ్ఞాని మార్గ నిన్ను నీవు తెలుసుకో. నీ నిజస్ధితి, అఖండం.ము నీ పరిధిలో నీవు మనసు నిలిపి నిశ్చలుడవై నిలువనేర్చుకో శరీరంలో నేననునది ఏ భాగము. శరీరము నేనుకాదు. శరీర నిలుకడకు ఆధారముగ నేనున్నానని తెలుసుకో.

మనసు నిలిపి భాసిల్లుచున్నది. ఇట్టి నేను పరిజ్ఞానమే పరలోక దైవరాజ్య ప్రవేశం. మీలో ఎందరు ఈ పరిజ్ఞాన మును కలిగియున్నారో పరీక్షించుకోండి. జీవాత్మ కు హృదయ మందిరమే సరియైన ఆలయం. ఈ లోకంలో నిర్మించిన దేవాలయములన్నియు ను బాహ్యవేడుకేలు మాత్రమే. సమస్త యాత్రలకు మూలం మనసు అని తెలుసుకో. నీవు లేకుండ, నేను పోకుండ ఏ యాత్రలు వర్ధిల్లనేరవు. నీతో సర్వం ఏకీభవించి యున్నదని రూఢిపరచుకో.

మమాత్మా సర్వ భూతాంతరాత్మ. నా ఆత్మే సర్వ భూతములలో భాసిల్లుచున్నదని భావించి కేవలం ఆత్మౌపమ్య బ్రహ్మo నిష్ఠలో నిలచిన జ్ఞాని సర్వమును తనలో, సర్వములో తనను దర్శించ గలుగును. ఇట్టి అఖండాత్ముని దైవస్ధితిలో పూజించినను దోషంలేదు.

జీవుడు దేవుడు మనసు దేవుడు ఎరుక దేవుడు ఆత్మ దేవుడు ఒక్కడే యను బ్రహ్మ రహస్యం ఎరింగిన వారందరూ సూక్ష్మతత్త్వమౌనదీక్షయే ఔచ్చుకొటారు. అది పరివక్వత చెందిన స్ధితి. తన్ను తాను తెలుసుకొనక బ్రహ్మాండమంతయు పరిశీలించినను వృధా శ్రమయే మిగులుతుంది. తన నిజస్ధితిలోనే అఖిలాండకోటి బ్రహ్మాండ ములు విలీనమై యున్నవి.

అనంతాత్మాలయ, సర్వాకార, సర్వస్వరూప, సచ్చిదానంద నిలయ, బ్రహ్మవిద్వరిష్ఠా గరిష్ఠ, తురీయాతీతుడే సర్వేశ్వరుడు. ఆత్మ చంపుతుంది అని కానీ, చంప బడుతుంది అనికానీ, ఎవరనుకుంటారో వారు అందరూ ఎరుగని వారే. ఆత్మ చంపదు, చంపబడదు అతడు ఎన్నడూ పుట్టేవాడు, గిట్టేవాడూ కాదు. నిన్న ఉండి రేపు లేనివాడూ కాదు. పుట్టుకలేని వాడు, నిత్యమైన వాడు, మార్పులేని వాడు, అతడు పురాతన మైన వాడు, సూక్ష్మచైతన్య స్థితి ఇది వ్యక్తం కానిది, యోచించడానికి వీలు లేనిది, వికారాలు లేనిది అని చెప్పబడుతుంది. దీనిని నీవు అర్ధం చేసుకుని విచారంచడం ఆత్మ జ్ఞానం అనేది ఎంతటి అత్యున్నతి స్థితి సూక్ష్మచైతన్య సాధనల యొక్క అత్యున్నత లక్ష్యం ఆత్మ )సాక్షాత్కారం తన్ను వీడి తాను నిలుచు సూక్ష్మతత్త్వమే నిత్యం ఆత్మకు పాపపుణ్యాలతో సంబంధం లేదు. కాని అజ్ఞానం వలన ఆ భ్రాంతి కలుగుతోంది. ఆత్మజ్ఞానం ప్రాప్తి కలిగినవారికి అజ్ఞానం నశించి పరమాత్మ దర్శనం కలుగుతుంది. బ్రహ్మజ్ఞాన ఆసక్తిపరులు తమ బుద్దినీ, మనుసునీ పరమాత్మ యందు నిలిపి మోక్షాన్ని పొందుతారు. విద్యా వినయాలుగల బ్రహ్మజ్ఞాని బ్రాహ్మణుని యందు, చండాలుని యందు, ఆవు, కుక్క, ఏనుగు అన్నిటి యందు ఒకే సూక్ష్మదృష్టి కలిగి ఉంటాడు. అతడు ఈ జన్మలోనే పరబ్రహ్మను చేరుతాడు.

కర్మత్యాగం, నిష్కామ కర్మ రెండూ శ్రేష్టమే ఐనా నిష్కామకర్మ ఉత్తమం. రాగద్వేషాది ద్వంద్వాభావాలు లేనివాడే నిజమైన సన్యాసి మరియు అలాంటివారు మాత్రమే కర్మబంధాల నుండి తరిస్తారు. జ్ఞానయోగం, కర్మయోగాలలో ఏది అవలంబించినా సరే ఒకటే ఫలితం ఉంటుంది. రెండూ ఒకటే అనే బ్రహ్మాంభావం కలిగిఉండాలి. యోగియై మనసు నిలిపి సన్యసించినవాడే బ్రహ్మజ్ఞానాన్ని పొందగలడు. మనసు నిలిపి నిష్కాముడు, శుద్ద మనస్కుడు, ఇంద్రియ నిగ్రహి అన్ని ప్రాణులను తనవలనే చూస్కునేవాడిని ఎలాంటి కర్మలు బంధించలేవు. కర్మయోగి చూసినా, వినినా, తాకినా, వాసన చూసినా, నిద్రించినా, శ్వాసించినా, మాట్లాడుతున్నా ఆయా ఇంద్రియాలే వాటి విషయాల పని చేస్తున్నయనుకుంటాడు కాని తానేమీ చేయడం లేదనే అనుభవం కలిగిఉంటాడు. ఫలితంపైన ఆశ లేక, ఈశ్వరార్పణంగా చేయుకర్మల వలన తామరాకుపై నీటిబొట్టు వలె పాపాలంటవు.

మనసు నిలిపి యోగులు అహంకారం లేక చిత్తశుద్ది కొరకు మాత్రమే కర్మలు చేస్తారు. ఫలాపేక్ష కలవారు కర్మలచే సంసారంలో బంధించబడతారు. ఆత్మనిష్ఠుడు కర్మసంకల్పం చేయక, ఇతరులచే చేయింపక నవద్వారాలు గల ఈ శరీరంలో సుఖంగా ఉంటాడు. మనసు నిలిపి సుఖాలకు పొంగక, దుఃఖాలకు క్రుంగని మనసు నిలిపి నిశ్చల స్థితిని పొంది బుద్ది కలవాడే నిజమైన బ్రాహ్మణుడు మరియు బ్రహ్మజ్ఞాని. అతడు బ్రహ్మాన్ని ఆత్మలోనే దర్శించి ఆత్మనిత్యమైన బ్రహ్మానందాన్ని పొందుతాడు. తాత్కాలికాలైన, దుఃఖకారకాలైన ఇంద్రియ సుఖాలను బ్రహ్మజ్ఞాని కోరడు. ఎవరైతే ఈ జన్మలోనే కామక్రోధాలను జయిస్తారో వారు ఆత్మజ్ఞానం పొందుతారు. ఎవరైతే స్వతంత్రుడై ఆత్మ యందే సుఖిస్తూ, ఆడుకుంటూ, ప్రకాశిస్తుంటారో, పాపపుణ్యాలను నశింపచేసుకొని జితేంద్రియుడై నిస్సందేహంగా ఉంటారో ఎల్లప్పుడూ అన్ని జీవుల సుఖం కోరువానికి మాత్రమే బ్రహ్మత్వం, బ్రహ్మానందం లభిస్తుంది. మనసు, నిలిపి బుద్ది, ఇంద్రియాలను స్వాధీనం చేస్కొని కోరిక, కోపం, భయం మొదలగువాటిని విడిచిన జ్ఞాని ముక్తుడవుతాడు. తపస్సులకు,యాగాలకు నేనే భోక్తను. సూక్ష్మతత్త్వనేనే సర్వలోకాలకు అధిపతిని, దైవాన్ని, సర్వభూతహితుడను. నన్ను తెలుసుకున్న యోగి క్షేమాన్ని పొందుతాడు మనసు నిలిపి నిశ్చలభక్తి తో సేవించేవాడు,త్రిగుణాలను అతిక్రమించి బ్రహ్మత్వానికి అర్హుడవుతాడు. పరమాత్మకు,మోక్షధర్మాలకు,సచ్చిదానందానికీ,నిరాకార బ్రహ్మానికి నేనే మూలము. ఆత్మనిత్యమైన బ్రహ్మానందాన్ని పొందుతాడు

మనిషికూడా దశల్లో పరమాత్మను తెలుసుకొనే అవకాశం కల్గినా, తనలోని అజ్ఞానం వల్ల, అతనిని తెలుసుకోలేక, ముందుకు సాగిపోతుంటాడు జ్ఞానం వలన (మనిషి) తానే పరబ్రహ్మమని తెలుసుకుంటాడు.) జీవితంలోబ్రహ్మం సత్యం అంటే ఏమిటో అన్వేషిస్తున్నారా?బ్రహ్మం సత్యం అనేది ఎక్కడో దూరంగా ఉండే విషయం కాదు,అది ఇక్కడే ,ఇప్పుడే అందుబాటులో ఉంది.. , సత్యం మన చుట్టు ఆవరించుకుని ఉంది. అతను మనకు అతి సమీపంలో,మనల్ని పర్యవేక్షించి ఉన్నాడు.సూక్ష్మచైతన్యం సత్యం,దేవుడు సమీపంలో ఉందనడం కూడా సరికాదు.అది మీరే కనుక.సత్యం,దేవుడు మీరై ఉండి మీలోపల,బయట కూడా సూక్ష్మచైతన్యం పర్యవేక్షించి ఉన్నాడు. బ్రహ్మం సత్యమే ఉంది అనేది మొదటి సత్యం

మనస్సే ప్రతిబంధకం మనస్సే. మిమ్మల్ని మాయాతెరలాగ చుట్టుముట్టి భౌతిక ప్రపంచ అందాలకు మిమ్మల్ని పరవశ్యులను చేస్తుంది.ఆ మనస్సు మాయలో లీనమైపోయి బ్రహ్మం సత్యాన్ని మర్చిపోతున్నారు. నిరంతరం కలలు గనేది, కల్పనలు,ఆశలు,ఆశయాలు,కోరికలే ఆలోచించేదే మనస్సు. నిజానికి లేనిదల్లా మనస్సే.కాబట్టి ఆత్మ తెలుసుకోనివ్వకుండా ప్రతిబంధకం అంతా మనస్సే. చిత్తం లేదా బుద్ద చైతన్యం అంటే మనస్సును ఖాళిగా ఉంచడం.అంటే ఆలోచనలు ఏమిలేని మనస్సు అని అర్థం.అన్ని మతాల సారాంశం అంతా ఈ స్థితికోసమే. ఈ స్థితి సాధించడమే ఆత్మ తెలుసుకునే మహాద్వారం. ప్రపంచంలోని సర్వస్వం కూడా కలలవంటివే అనుకోండి. మనోస్వప్నాలు మానసికంగా ఉండే రూపాలు, అనుభవాలు అన్ని కూడా కలలే అనుకోండి.ఎందుకంటే చూడబడేవాడిగా ఉన్నంత కాలం కలలే అని తలపోయండి.నిరంతరం చూసేదంతా కలే అనే చింతనతోని మీరున్నప్పుడు మీకు హఠాత్తుగా ఒక సత్యం అనుభూతమవుతుంది.చూసే దృశ్యమంతా కలే ఐతే చూడబడే వాడు కూడా కలే అవ్వాలి తప్ప నిజం కాదుగదా? అలాగే సాధన చేస్తూ పోండి ….కనపడేదంతా కలే అనే విచారణతో మీరు ఉండగా మీరేదో ఒక రోజు బ్రహ్మం సత్యకల్గుతుంది. నిద్ర ఎరుక లేని ధ్యానం. సూక్ష్మతత్త్వమే .నిద్ర. సూక్ష్మతత్త్వమే లీనమైయున్నది నిద్రలో మరిమిత సూక్ష్మతత్త్వమే శక్తిని లీనమైయున్నది. ఇది మన అతీంద్రియ సూక్ష్మతత్త్వమే పోందడానికి ఏకైక మార్గం ప్రభావితం చేస్తుంది. దైనందిక జీవితంలో కూడా అత్యున్నత స్థానాన్ని పోందడానికి ధ్యానం ఎంతో దోహదం చేస్తుంది.

ధ్యానం అంటె మరేమి కాదు. సూక్ష్మతత్త్వమే మనలోకి మనం చేసె ప్రయాణం. ధ్యానంలొ మన సూక్ష్మ చైతన్య పదార్తము శరీరం నుంచి మనసుకు, మనసునించి బుద్ధికి, బుద్ధినించి ఆత్మకు ఎరుక చైతన్యంతోసూక్ష్మ చైతన్య ప్రయాణం చేస్తుంది.
మనసునిలిపి అంటే సూక్ష్మతత్త్వమేఇదే ధ్యాన స్థితి. లోపలగానీ బైటగాని ఇదే నిర్మల స్థితి ఇదే ఆలోచనారహిత స్థితి. ఈ స్థితిలో ఆలోచనలు వుండవు. కూడా , చుడటాన్ని, మాట్లాడటాన్ని, ఆలోచించడాన్ని నిలుపివెయ్యాలిముఖ్యమైనదిస్థిరమైన, సుఖమైన ఏదైన ఇదే నిర్మల స్థితి సూక్ష్మతత్త్వసహజమైన గమనిస్తూ ఉండాలి సూక్ష్మసాధనల యొక్క అత్యున్నత లక్ష్యం దైవ సాక్షాత్కారం కేవలం చూపులతో ఆత్మ సాక్షాత్కారం కలిగించిన”సూక్ష్మతత్త్వ సాక్షాత్కారం పొందిన వ్యక్తి అన్ని విషయాల్లో నిర్భయంగా ఉంటాడు. సర్వ ప్రాణులని పోషించేది ఆ పరమాత్మే అనే విశ్వాసం కలిగి ఉంటాడు.
గురువుని అధికుడిగా భావిస్తారు. శివుడు, విష్ణువు వేరుకాదనీ, అంతా బ్రహ్మమేననీ బోధిస్తారు. తను తాను తెలుసుకోవడమే . జ్ఞానం మానవుడు ముందుగా గురువు సంపాదించాలి. గురువును మించిన దైవం, తపస్సు లేదు. గురు ధ్యానకన్నామిన్నయైన ధ్యానం లేదు గురువు యొక్క సహాయం, సూచనలు చాలా అవసరం. ఏ విషయంలోనైనా శిక్షణనిచ్చే గురువుపాత్రఉన్నతమైనది.గురువు సహాయం లేకుండా ఏ జీవి మనుగడ సాధించలేదు ఆత్మజ్ఞానంతో, ఆనందాన్ని పొందటానికి ప్రతినిత్యం సాధనచేసి, … మానవుడు రాత్రి స్వప్నాన్ని అనుభవించిన తర్వాత లేచి అదంతా మాయేనని, భ్రమేనని ఎట్లా . ఋషులూ తెలుసుకున్నారు

మూడవ కన్నున్నది. అది. ఆత్మ.జ్ఞాననేత్రం. దాన్ని తెరచి స్వరూపాన్ని గుర్తించు అని.గురువు బోధించటం.అన్నారు. దానికి కావలసిన సూక్ష్మంలో మోక్షం’ ఉంది సాధన నేర్పి, బ్రహ్మోపదేశం చేసి, జోలె కట్టి, భిక్షమెత్తమంటారు. మాతృభిక్షే ప్రథమభిక్ష. తండ్రి బ్రహ్మోపదేశం చేస్తే, తల్లి మూడు పిడికెళ్ల బియ్యం భిక్ష పెడుతుంది. అంటే తండ్రి చేసిన ఉపదేశం మననం చేసే నిమిత్తం భిక్షాటన వల్ల కుక్షి నింపుకుని, గురుకులవాసం చేసి, జ్ఞాననేత్రం తెరచి ఆత్మానుభూతిని పొందాలనేది ఉపనయనం యొక్క తాత్పర్యం. ప్రస్తుతం ఆ విషయం మరచి ప్రాణాయామమంటే వేళ్లతో ముక్కుమూసి అభినయించుటగాను, బ్రహ్మోపదేశమంటే కొత్త ధోవతి ముసుగుకప్పి, చెవులో గుసగుసలాడటంగాను, భిక్షంటే రూకలతో జోలె నింపటంగాను పరిణమించింది. అసలు ఉపనయన తత్త్వం గురించి ఉపదేశం చేసే తండ్రికి, చేయించే పురోహితునికి తెలియనప్పుడు బిడ్డలకేం చెప్తారని కూడా ప్రశ్నిస్తారు.

ఆత్మజ్ఞానంతో, ఆనందాన్ని పొందటానికి ప్రతినిత్యం సాధనచేసి, … మానవుడు రాత్రి స్వప్నాన్ని అనుభవించిన తర్వాత లేచి అదంతా మాయేనని, భ్రమేనని ఎట్లా . ఋషులూ తెలుసుకున్నారు
మానవ జీవితాన్ని మన పెద్దలు బ్రహ్మచర్యం, గార్హస్త్యం, వానప్రస్థం, సన్యాసంగా వివరించారు. ఐదేళ్లు నిండిన బాలుడిని ఊరికి దూరంగా ఉన్న గురుకులానికి జ్ఞానార్జన కోసం పంపేవారు. అక్కడ దాదాపు ఇరవై సంవత్సరాలు గడిపాక స్వగృహానికి వచ్చేవాడు. కొన్నాళ్ల తరవాత కాశీయాత్రకు బయలు దేరేవాడు. కొందరు వచ్చి మా కూతురునిచ్చి పాణిగ్రహణం చేస్తాం రమ్మని ఆహ్వానించేవారు. అతడు విరాగియైతే కాశీకి వెళ్లిపోయేవాడు, నచ్చితే వచ్చి కన్యాదానం గ్రహించి గృహస్థాశ్రమంలోకి ప్రవేశించి, పిల్లలను కని, పెంచి పోషిస్తూ, తల్లిదండ్రులకు సంఘానికి సేవ చేస్తూ దాదాపు యాభై సంవత్సరాల వయసు వచ్చేవరకు గృహస్థుగా గడిపి ఆ తరవాత తన భార్య తోడురాగా వానప్రస్థాశ్రమంలోకి ప్రవేశించి, చివరగా సన్యసించేవాడు. ఇప్పుడు అవన్నీ మరచిపోయారు. అర్థవంతమైన జీవితాన్ని మన భావితరాలవారికి అందించాలి. మన వ్యవస్థలు, ఆచారవ్యవహారాలు యావత్ప్రపంచానికి ఆదర్శం కావాలి.
పరమాత్ముడిని స్థూల నేత్రాలతో చూడలేం. జ్ఞాననేత్రం ద్వారా తెలుసుకొనగలం. పురాణాల్లో పరమాత్ముని జ్ఞానాన్ని, శక్తులను దేవతల రూపంలో చూపించారు. … మనో నిగ్రహ లక్షణాంతాః వ్యాసభగవానుడు అన్నాడు. అంటే సర్వ వ్యవస్థలయందును, సర్వకాలముల యందును మనస్సు’ను నిగ్రహించుకొనుట అనే లక్షణం ఉత్తమమైనది. ఆధ్యాత్మిక సాధనకు మనస్సు నిర్మలంగా, నిశ్చలంగా ఉండడం అత్యంతవసరం

మనస్సు,నిలిపి తానున్న చోటనే ఆత్మ తత్త్వం దర్శించాలి. ఆత్మనిష్ఠ చిక్కిన వానికి వేరే యాత్రలతో పనిలేదు. అన్ని యాత్రలు వారిలోనే దర్శించ గలరు. దైవ భావంతో గాంచినపుడు విగ్రహముగాని, మరెట్టి ప్రతిమగాని పరమాత్మ స్వరూపంగ భాసిల్లుతుంది. దేవుని రాతిగ మార్చుటకన్న, రాతిని దేవునిగ చేయుట మిన్న. ఇదియే విగ్రహారాధనలోని రహస్యము. మనసు ఊరికే ఉండ విగ్రహమును సజీవమూర్తియైన మనసునిలుపుకొని ఇదియే ఆత్మ విశ్వాసములోని బలము. వరములనిచ్చే బయటలేడు. మానవుని హృదయాంతరంగమున గలడు. అందులకే హృదయశుద్ధిగలవారు ధన్యులు. ఆత్మ.సత్యము. ఊరికే ఉండకుండ అనుభవసిద్ధికై, నేత్రానంద పరవశమునకై యాత్రలు చేయాలి. అందువల్ల దోషంలేదుగాని అంతటితో మా బాధ్యత తీరిందని భ్రమపడరాదు. నిజంగా ఆలోచిస్తే నిన్ను మించిన యాత్రలేదు. అట్టి నీవనగ ఎవరో ఉన్నది ఉన్నట్లుగ తెలుసుకో. సమస్త నా ఆత్మ స్వరూపులేయనెటి ఈ అతీత భావనిష్ఠను పొందిననాడు అనంతవిశ్వం నీదిగ భాసిల్లుతుంది. అందులకే క్షుధ్ర వ్యక్తిత్వ హద్దులనుమీరి ఆత్మ అఖండ సమాధి నిమగ్నులు కావాలి. దర్శనాంతర్ధానములు సముద్రము మీది తరంగముల వంటివి. ఆత్మ వినాశం లేదు.సూక్ష్మా.శక్తి పూరించబడునది తగ్గేది కాదు. సూక్ష్మా.శక్తి నశించదు,ఆత్మ చావదు. ఆత్మ హెచ్చు తగ్గులు లేవు. ఆత్మ సాక్షాత్కారం వైపు పయనిస్తున్నంత సేపు అమృతం వైపు వెళతాడని చెప్పి యున్నారు ఆత్మ .నిండా గ్రహించగలరు. ప్రతివారు ఈ ఆత్మ స్ధితికి ఎదగాలి. ఆత్మ ఏకత్వము .ఆత్మ ప్రేమభావంతో ఆత్మయొక్క సత్య స్వరూపాన్ని దర్శించి విపులీకరించ వీలున్నది. మనము ఎవరిని ప్రేమించినప్పటికి వారిలో దర్శించేది ఉన్నత స్ధాయిలో మన ఆత్మయే. ఆత్మ మూలముననే సర్వం విశ్వాసపరిధిలో వర్ధిల్లుచున్నదని తెలియాలి. నీ ఆత్మయే గనుక మమాత్మా సర్వ భూతాంత ఆత్మ.అంతర్దృష్టి.ని.ఆత్మసౌందర్యమే నిండుకుంటుంది. నిజముగ ఇతరులతో మనం ఐక్యత పొందటంలోనే మనస్సు,నిలిపి పరిపూర్ణమైన ఆనందం గలదు. ఆత్మను తెలుసుకొనుట యే అమరత్వమునకు దారి. మానవుని నిరంతర కృషికి ఇదియే చేస్తుంది. ఆత్మ యొక్క సహాయంలేకుండ గమ్యాన్ని చేరుకోవడం అసాధ్యం. ఆత్మ తల్లిగర్భంలో ఉన్నపుడు తల్లి ప్రాణంతో ప్రాణాన్ని జోడించి జీవించునట్లు జీవాత్మ, పరమాత్మల సంబంధం అంతేనని తెలియాలి.మానవుని ఆత్మ పరమాత్మతో ఏకత్వమును సాధించినపుడే మానవుడు పరి పూర్ణుడు ఔతాడు. ఇట్టి ఆత్మ పరిజ్ఞానమే ఆతనిని అనంతస్ధితి వైపు నడిపిస్తుందిసమస్త సాధనల సారం ఇదియే. సర్వం ఆత్మే ఐనపుడు ఇక ఆత్మకు తావేది. నేను ఎక్కడ పుడుతుందో చూడటమే ఆత్మ విచారణ. ఆత్మకు శరీరంలో తావు హృదయం. ఆత్మ హృదయంలో ఉన్నదనుటకన్న హృదయమే ఆత్మయని, మనోనిగ్రహం గ్రహించవలసి యున్నది. హృదయం ప్రకాశిస్తుంది. హృదయమ్నుండి వస్తుంది. హృదయశుద్ధి గలవారు ధన్యులు. ఆంతర్యం గ్రహించండి. ఇది ఆత్మ దర్శనమునకు సూటి దారి ఆత్మ చైతన్యం ఒక్కటే క్షణం మార్గదర్శనం అవుతుంది.ఆత్మ విషయంలో అంచనాలు పనికి రావు. అనుభవం ముఖ్యం, అనుభూతి ప్రధానం. మనో మూలమైన ఆత్మను కున్నామా మనస్సు దానంతటదే అదృశ్య మౌతుంది.ఆత్మను కనుగొన్న తరువాత నిగ్రహించటానికి మనస్సే ఉండదు. జ్ఞానిలో మనస్సు పనిచేయ వచ్చు. చేయకపోవచ్చు. అతని సూక్ష్మం దృష్టిలో మోక్షం’ ఆత్మ ఒక్కటే ఉంది. గురువు

మనము దీపము ఎందుకు వెలిగిస్తాము
దీపంజ్యొతిః పరంబ్రహ్మ దీపం సర్వ తమోపహమ్ |దీపేన సాధ్యతే సర్వం సంధ్యాదీప ! నమో2స్తుతే ||మనము దేవుడి ముందర దీపము ప్రొద్దున,సాయంకాలము,రెండు పూటలా కూడా దీపమువెలిగిస్తాము. కొంతమందిఅఖండ దీపము కూడా వెలిగిస్తారు.వెలుతురు చీకటిని తొలగించునట్లు జ్ఞానము అవివేకమునుతొలగించును.చమురు దీపము నకు ఒక ప్రత్యేకత ఉంది.చమురు గాని,నెయ్యి గానిమన వాసనలని తెలియపరుస్తుంది.వత్తి మన అహాన్నితెలియపరుస్తుంది.జ్ఞానదృష్టి వెలిగించగానే వాసనలన్నీతొలగిపోయి అహమంతయూ నశించును.దీపపు మంట పైకి చూచునట్లుగానేమనము ఎత్తైన ఆదర్శములకు చేర్చే జ్ఞానమును సంపాదించవలెను. అఖండమూ,
నిర్గుణమూ అయిన సచ్చిదానంద స్వరూపుడూ అయిన పరమాత్మకు
మనము ప్రదక్షిణ సవ్యముగానే ఎందుకు చేస్తాము!
మనము ప్రదక్షిణ చేస్తున్నప్పుడు దేముడు ఎప్పుడూ మన కుడివైపు
ఉంటాడు. మనదేశంలో కుడివైపు శుభకరము. మనము గర్భగుడి
చుట్టూ తిరుగుతున్నప్పుడు మంగళకరమైన,శుభప్రదమైన జీవితమును
గడుపుటను, జ్ఞాపకము చెసుకుంటాము. దేవుడు మనకు శక్తిని ఇచ్చి,
సహాయము చేసే మూల కారణముగా గుర్తుంచుకుంటాము.
“మాతృదేవోభవ, పితృదేవోభవ, ఆచార్యదేవోభవ”
మనదేశంలో తల్లితండ్రులను గురువులను దెవుడిగా భావిస్తాము.
ఇది మనస్సులో ఉంచుకుని తల్లితండ్రులకు గురువులకు గూడా
ప్రదక్షిణ చేస్తాము.
దెవుడి పూజ చేసిన తర్వాత మనచుట్టూ మనము ప్రదక్షిణ చేస్తాము.
ఈవిధముగా మనలో వున్న దేవత్వమును బాహ్య దేవుడిని
పూజించినట్లు గుర్తించుతాము.
పాశ్చాత్య దేశాలకు భిన్నంగా, మన రోడ్ల ట్రాఫిక్ పద్ధతి
ఎడమవైపు నుండి ( ప్రదక్షిణ మార్గంగా ) వెళ్ళేటట్లుగానే
వ్యవస్థీకరించ బడింది !
దేవాలయమునకు, దైవ ప్రతిమలకు, పూజ్యులకు, పెద్దవారికి,
గోవులకు అశ్వత్థాది పవిత్ర వృక్షములకు ..ప్రదక్షిణమార్గంలోనుంచి
వెళ్ళడమే మన భారతీయ సంస్కృతి !

శ్రీ గురుభ్యో నమః

శ్రీ శ్రీ శ్రీ వీరబ్రహ్మేంద్రస్వామి
అమనస్కంము స్థితి.
నిన్ను నీవు తెలుసుకోవడమే

శ్రీ శ్రీ సిద్దయ్యగారి జననము, సద్దయ్య స్వాము బ్రహ్మంగారి వద్దకు వచ్చుట, మఠంబునందు తపంబాచరించుచున్నస్వాములవారు భక్తులను వర్ణించుట

కందిమల్లయపల్లెకు ఎనిమిదిమైళ్ళ దూరంబునం గల “ముడుమాల”యను గ్రామంబున దూదేకుల వంశీయులైన పీరుసాహెబు, భార్య ఆదంబి యను దంపతులకు పుత్రసంతానంబులేమిచే యనేక ఉపవాసంబులును, మహమ్మదీయాచారంబున భగవంతుని పేర జండాలను యెత్తించుచూ మిఠాయిలను భగవంతునిపేర చదివించుచు సకల సద్గుణ సంపన్నుడైన యొక సుపుత్రుని దయచేయమని సర్వదా సర్వేశ్వరుని సర్వకాల సర్వావస్థల యందును ప్రార్థించుచు, నా గ్రామంబున కరుదెంచెడు వలీలు పైగంబరులు పకీరులు మొదలగు వారందరికి నతిభక్తితో క్షీర శర్కరాదు లొసంగుచు వారిచే దీవనలందుచు నుండిరి. ఇట్లుండ పరమేశ్వరానుగ్రహంబున నొక సుపుత్రుండుగల్గెను. ఆయనకు “సిద్దయ్య” యను నామకరణంబును జేసిరి. ఈయన పుట్టినప్పటి నుండియు తల్లిదండ్రుల సంతోషంబునకు మేరలేకుండెను.
శ్రీ సిద్దయ్యగారు దినదిన ప్రవర్థమాన రాకా శశాంకుని భంగి పెరుగుచుండెను. ఆ మహాభాగేయుని ఏడవ వత్సరంబున పాఠంబున పాఠశాలకు బంపిరి. ఆ పాఠశాలయందుండు నందరి బాలురకన్నను శాంతశమదాది గుణంబులు గల్గి సర్వదా సర్వేశ్వరధ్యానియై అందరి బాలురకన్నను విద్యయం దధక జ్ఞానుండైయుండి తల్లిదండ్రాదులను జీవహింస, అసత్యము, చోరత్వము, పరస్త్రీ గమనము, ఇరుగు పొరుగు వారిని ప్రేమించకుండుట, గోమాంస భక్షణ మాదిగాగల దుష్కార్యంబులు చేయకూడదని బోధించుచుండెను. అంత సిద్దయ్య గారి పల్కులకు తల్లిదండ్రులేగాక చూచెడి వారందరాయనను గౌరవించుచుండిరి. అప్పటికి సిద్దయ్యగారు పదిరెండు వత్సరముల ప్రాయము గలవాడయెను. తాను జన్నించి నప్పటి నుండియు పుట్టు బ్రహ్మజ్ఞాని యగుటచే తన చిన్నతనంబు నుండియే ఆర్యులనిన తన అఱ్ఱుబంచి నమస్కరించి పూజించుచుండు స్వభావముగలవాడు. చూచువారందరకును రెండన ప్రహ్లాదుడా! యనునట్లు తాను తోడి బాలురకు బోధించినను తాను మాట్లాడుచుండినను కేవల శాంతశమదమాదిగుణంబులు గలవాడై భక్తిప్రవత్తులతో మాట్లాడుచుండెడివాడు. ఆ సిద్దయ్యగారు పదునాల్గువత్సరంబులు రాగానే తాను మహమ్మదీయుడైనను నిర్మల మానసుండగుటచే సాంఖ్య, తారక, అమనస్కంబులను బోధించి సద్గతికి త్రోవను జూపెడి దేశిక శిరోరత్నంబెప్పుడు లభించునాయని యాలోచించుకొను సమయమున నా గ్రామంబునంగల సాధుల లందరా వీరబ్రహ్మేంద్రవారి సచ్చారిత్రము చెప్పుకొనుట తాను విని కేవల వైరాగ్య మానసుండై తల్లిదండ్రులను వదలి అదేదారిగా కందిమల్లయ పల్లెజేరి స్వాములవారి మఠం సింహద్వారమునకు నమస్కరించి లోనికేగి చూడగా నందుండు భక్తులాచరించెడి తపంబునుజూచి తన మనంబు మారి తన్మయుండై యుండి కొంత సేపటికి ధైర్యంబవలంబించి నా తపం బాచరించెడి భక్తాదులను, స్వాములవారిని యిట్లని వర్ణింపసాగెను. ఆహా! యేమి ఈ మఠంబులోనం బ్రవేశించినంతనే నాదక్షిణ నేత్రం బదురుచున్నది. శ్రీ స్వాములవారి దర్శనం బైనంత మాత్రంబుననే నా శరీరం బంతయు బులకాంకురంబును జెందుచున్నది. ముందేమి కానున్నదో దెలియదు. ఈ మఠంబును జూడగా రెండవకైలసమా యనునట్లున్నది. శ్రీ స్వాములవారిని జూడ అపరశివునివలె నున్నారు. తక్కిన భక్తాదులందరిని చూడ దేవగణమో యని తోచుచున్నది. ఇచ్చట నింకను అనేక తపోధనులైన మహాత్ములు సిద్ధాసన, సింహాసన, భద్రాసన, గోముఖాసన, స్వస్తికాసన, ప్రముఖాసనాదిగా గల రేచక పూరకకుంభక ప్రాణాయామంబులు చేయువారును ఆధార స్వాధిష్ఠాన మణిపూరక అనాహత విశుద్ధ ఆగ్నేయ చక్రంబుల యందున్న పంచాశద్వర్ణంబుల యందున్న పంచాశద్వర్ణంబుల నిరీక్షించుచు తదీయాధిష్ఠాన దేవతలను జప విధానంబుగా నర్చించుచు నాడీశోధనంబు జేసి క్రమ క్రమంగా షడాధారంబుల చేధించి సుషుమ్న నాడీ మార్గంబున నూర్ధ్వముఖంబుగా సహస్రార కమలాంతర సుధాబిందు పానానుభవంబున సొక్కుచుండువారునుహృదయకమల కర్ణికా మధ్యంబున సంగుష్ట మాత్రుండై ప్రకాశించచున్న పరమాత్ముని ధ్యానించి తదనుభవంబున నానందించువారును సాంఖ్యతారక అమనస్క యోగాభ్యాస పరవశులై యంతర్లక్ష్య, మధ్యర్లక్ష్య, బాహ్యర్లక్ష్యాప లోకనంబుజేయు వారును శ్రోత, నేత్ర, నానాపుట నిరోధనంబుజేసి యాత్మ ప్రత్యయ ప్రకారంబు గాంచుచు దశవిధ నాదంబు లాలకించు వారును అంతర్లక్ష్యంబునుండి అరకంటి చూపున స్వరూప ధ్యానము జేయువారును, కన్నులుమూసి శిరంబును వంచి యూర్థజ్ఞప్తి గళా మాత్రంబున నిల్చువారును, ఇదమిద్దమనుట మరచి యెరుక మాత్రమే శేషించి కేవలాత్మానుభవంబు జేయువారును, స్థూలజిహ్వాగ్రంబును తదుపరిసూక్ష్మ జిహ్వాగ్రంబు దాకునట్లుగా జొనుపును తదేకనిష్టలచే లంబికా యోగాభ్యాసంబు చేయువారును, నివ్విధంబున ధ్యానషణ్ముఖి శాంభవి రాధాయంత్ర ఖేచరీముద్రా భ్యాసపరులై యోగానుష్టానపరులైనవారను, యేక పాదస్థులై యధోమండలవర్తియైన శ్రీమన్నారాయణుని వర్ణించువారును, పంచాగ్ని మధ్యమునందుండి మహా ఘోరతపం బాచరించువారును, రామతారకంబును, నారాయణాష్టాక్షరంబును శుద్ద ప్రణవ మంత్రంబులాదిగా గల యేడుకోట్ల మహామంత్రంబుల అంగన్యాస, కరన్యాస పూర్వకంబుగా ఏకాగ్రచిత్తంబున దపంబు చేయువారును, శ్రీ వీరబ్రహ్మేంద్రస్వామిని ధ్యానించుచు షోడశోపచారంబులచే పూజలు సల్పువారును, దన్నామ మంత్రంబులను జపించువారును, వ్యాఘ్రాజిన కృష్ణాజిన వల్కలాంబరులై వాతంబువర్ణ కందమూల ఫలాశనులై వర్తించుచు నిట్లనేక విధంబుల కర్మ, భక్తి, జ్ఞాన, వైరాగ్య, జప, తప, హోమాది సకల సత్కర్మ నిష్టులైయున్న తపోధనుల మధ్యంబున ప్రణవ సింహాసనా సీనుండై నక్షత్ర మధ్యంబున వెలుంగు చంద్రుని చందంబున బాల సూర్య కాంతులతో శోబిల్లెడి శ్రీ వీరబ్రహ్మేంద్రస్వాములవారిని సిద్ధయ్యగారు చూచి తన్మయత్వంబును జెంది దేహమును మరచి కొంతసేపటికి జ్ఞప్తిగలిగినంత సిద్ధయ్యగారు శ్రీ స్వాములవారి పాదంబులపైబడి శిరిస్సాష్టాంగ దండప్రణామంబులాచరించి నిలువంబడి శ్రీమద్రాజాధిరాజ రాజపరమేశ్వర శ్రీ మద్విరాడ్విశ్వకర్మ కులోద్భవ బ్రహ్మాండపురవాస పరిపూర్ణయాచార్య ప్రకృతాంబగర్భ శుక్తి ముక్తాఫల అవతార మూల ద్వాదశమధ్యే వేదాంత జ్వాలబింబాయమాన నాదబిందు కళాతీత సందర్శన ఉత్తరశాంభవీ అమనస్క యోగనిష్టాగరిష్ట అఖండమండలాకార సచ్చిదానంద మహాప్రణవ పంచాక్షరీ అవిరళ పరంజ్యోతి ప్రణవ స్వరూపులయిన స్వామీ! సద్గురు ప్రభో! సకల పాప విధ్వంసకా! సచ్చిదానందరూపా! సద్గురు స్వామీ! సకల భువనాధారా! సర్వేశ్వరా! సద్గురు సార్వభౌమా! సకల భూతాంతవ్యాపకా! సద్గురు చంద్రమా! నన్ను తమ పాదరేణువుగా జూచి శిష్యునిగా జేసుకొనుమని ప్రార్థింపనంత స్వాములవారు శీఘ్రమేవానంద ప్రాప్తిరస్తు అని దీవించగా సిద్దయ్యగారు శ్రీ స్వాములవారి పాదంబుల కడనే కూర్చుండి స్వాములవారి పాదసేవ చేయుచుండెను. సత్యమేమంటే , ఇవి రెండు కాదు ఆనందము మత్రమే ముందు. ఆనందమే ఆత్మ. విశ్వమే తనై తను మాత్రము ఆనందస్తితిలో ఉంటే ఆత్మ. ముందు ఆకరములేని(నిరాకారము) , గుణములేని(నిర్గునము) అయిన పరమాత్మ మత్రమే ఉన్నాడు. ఇది పరమాత్మ. ఈ స్తితిలో ఎలాంటి గుణము లేన్నందున మన ఋషులు ఆత్మనే పరమాత్మ గా వర్ణించారు. ఇదీ స్రుష్టి క్రమము.సత్కర్మలు చేయడము వలన దేవుని గురించి తెలుసుకోవాలని, ప్రక్రుతి రహస్యాలు తెలుసుకోవాలని , వేదాలు, ఉపనిషత్తులు , పురాణలు , భగవత్గీత, రామాయణము , బైబిలు, ఖురాను లాంటి గ్రంధాలు చదవలని ఆసక్తి పెరుగుతుంది. ఇదీ మనం జ్ఞాన మార్గములో ప్రవేషిస్తున్నాము అనటానికి సూచన. జ్ఞానము కోసము సత్గురువులను ఆశ్ర యించడము , సత్సంగాలు వినడము, జ్ఞానము లభించదము వలన భక్తి కలగడము , తిరిగి సత్కర్మలు సాధన ..ఇలా కర్మ జ్ఞాన , భక్తి మార్గములు ఒక దానికి ఒకటి సంబంధము కలిగి , మన సాధనలో భాగమై మనని సత్ చిత్ ఆనందము లేక పరమాత్మస్తితి వైపు తీసుకొని వెల్లు తాయి. మనిషి తత్వము మరియు దేవుడి తత్వము రెండూ అర్థము చేసుకోవాలి. అప్పుడె మనిషి , దేవుడు రెండింటికి అర్థము భోధపడుతుంది. మనము మనసుతో పనిచేస్తాము కాబట్టి మనుషులము. మనసులేకపోతే దేవుడు. శరీరములో మనసు ఉంటే మనిషి శరీరములో మనసు లేకపోతే దేవుడు.

ఈ భూమిపై జన్మ ఎత్తవచ్చు . వీరు కారణజన్ములు. గమనించండి – శ్రీరాముడు, క్రిష్ణుడు, అల్లా, జీసస్ , సాయి , రామక్రిష్ణ పరమహంస , రమన మహర్షి , ఇలా ఎందరో పరమాత్మస్తితి పొందినవారు, కారణజన్ములు , మార్గదర్షకులు, మనకి సత్యాన్ని గుర్తు చేసి సాధన చేయించే సత్గురువులు. ఆత్మ అనే విషయాన్ని అర్ధంచేసుకుని, నిన్ను నీవు తెలుసుకోవడమే
అనుభూతి చెందాలి. అన్నీ తానే ఐనప్పుడు, అన్నింటిలో ఉన్నది ఆత్మ తానే అని తెలుసుకున్నప్పుడు నిన్ను నీవు తెలుసుకోవడమే వేదాంతం. నీ నిజస్వరూపాన్ని చక్కగా అర్ధం చేసుకోవడమే అసలైన ఆధ్యాత్మిక విద్య. ముక్తి మార్గము – సచ్చిదానంద పర:బ్రహ్మ స్ధితిలో శిష్యుల మనస్సును లయింపజేయటమే ఆత్మ సత్యోపదేశము. ఇది ఎరుక సహజ స్ధితి. ఈ స్ధితినుండి. పూర్వస్ధితికి చేర్చడమే నిజమైన ఉపదేశము. తన సహజస్ధితియైన శుద్ధ ఎరుక చైతన్యం త్వమునుండి విడిపోకుండ చూడటమే ఉపదేశ రహస్యము. నీవు సదా ఆత్మవే! ఆత్మకంటె భిన్నమైనవాడవుకావు. ఆత్మయే నీవని నిరూపించటమే గురూపదేశం ఎరుక దేవుడు ఒక్కడే చైతన్యం బ్రహ్మరహస్యం ఎరింగిన వారందరూ చైతన్యం సూక్ష్మమౌనము క్షయే ఔచ్చుకొటారు. అది చైతన్యం స్ధితి జరుగుతుంది., ఎరుక సూక్ష్మ చైతన్యం స్ధితిలో అనుభవాన్నిపోందుతున్నాం ఎరుక చైతన్యం తొ మనం సూక్ష్మము అనుభవాన్ని పోందె అవకాశం ఒక్క ఎరుక స్థితిలొ మాత్రమే జరుగుతుంది. సూక్ష్మము సకల చరాచర జీవ సమూహమును అనే తార తమ్యం లోకుండా మాతలను, సమస్త దైవావ తారముల, మనస్సు నిలిపి ఎరుక ఏకాత్మస్ధితిలోమనస్సు నిలిపి నపుడే నిజస్వరూపం సూక్ష్మ చైతన్యం స్ధితిలో అనేక ప్రదేశాలకు పర్యటనం చేసివస్తూ వుంటుంది. సూక్ష్మము చైతన్యం బట్టబయలుగ సూక్ష్మ చైతన్యం అనుభూతి కాగలదు. చైతన్యమై సూక్ష్మము, శుద్ధ ఎరుక పరిపూర్ణమైన బ్రహ్మానుభూతిని చవిచూస్తుంది. ఎరుక బ్రహ్మ. పరిశుద్ధ మనస్సు పరమాత్మ స్వరూపం. ఈ దశలో మనసు బ్రహ్మాకారంగ వర్ధిల్లుతుంది. జాగ్రదావస్ధలో బ్రహ్మానుభూతిని అనుభవమే సమాధి. మనస్సు మూలంలో అణగిపోయినపుడు ఎంతకాలమైనా ఆత్మయొక్క అవిచ్చిన్న పరిపూర్ణ ఆనందమును అనుభవించవచ్చు. ఆతడు ఏదశలోయున్నను లక్ష్యం నుండి వైదొలగడు. ఆత్మనుండి పరిశీలిస్తుంటే తలంపులన్ని ఎగిరిపోగలవు. పూర్ణశాంతి తప్పక లభ్యమౌతుంది. అదియే నీ స్వరూపం. మనస్సును నిస్సంకల్పముగా ఎరుకతొ ఏకాగ్రపరచుటయే మనోలయ ధ్యానం. అనంత చైతన్య స్రవంతి నీ స్వరూపం. ఈ జ్ఞానం సమస్తం స్పష్టంకాగలదు. శాస్త్రాలను మించినది ప్రత్యక్షానుభవం. నీలో నిన్ను ఎరుక తొ వెళ్ళి తరచి చూచుకో. ఇదియే అసలైన మార్గం.ఎరుకతొ తో సహజ స్థితి ఎరుకతొ ఏకత్వం బ్రహ్మ జ్ఞానము పొందటం కంటే బ్రహ్మజ్ఞానిని దర్శించుకోవాలనుకోవడం విశేషం .గురువు కి మనసు సింహాసనంవేస్తుంది.జీవితాంతము ఆ గురువును తలచుకోగానే మనః ఫలకం పై
లీలగా వారి ఎరుక కనిపించి బరువైన మొగ్గ తలవాల్చినట్లుఒరిగి పోతుంది.గురువే!ఆయన ఆత్మకి నమస్సులు.వీరందరి చలవతో నా మనస్సనే హంస అందించే బందరులోని ఆ మధుర, ఎరుక ఏకత్వము దేవుడు జీవుడు ఒక్కడే యను బ్రహ్మ రహస్యం ఎరింగిన వారందరూ మౌనదీక్షయే ఔచ్చుకొటారు. అది పరివక్వత చెందిన స్ధితి. మనస్సులోని ఇతర ఆలోచనలకు తావివ్వక సదా స్మరణ మనస్సులో చేసుకొంటూ యుండడమే. తన్ను తాను తెలుసుకొనక బ్రహ్మాండమంతయు పరిశీలించినను వృధా శ్రమయే మిగులుతుంది. తన నిజస్ధితిలోనే అఖిలాండకోటి బ్రహ్మాండ ములు విలీనమై యున్నవి. బాహ్య కర్మకాండ తతంగమంతయు మన తృప్తి కొరకే. మనసు జోడించని, హృదయశుద్ధిలేని కేవల బాహ్యాడంబర ములు నిజదైవమును మెప్పించలేవు. సర్వధరిత, సర్వభరిత, సర్వాధార, సర్వాకర్షణ చిన్మయ చైతన్య సర్వశక్తి కేంద్రుడైన విశ్వగర్భుని నుండియే సమస్త దివ్యశక్తులు ఉదయిస్తున్నాయి. అహమచల, అనంతాత్మాలయ, సర్వాకార, సర్వస్వరూప, సచ్చిదానంద నిలయ, బ్రహ్మవిద్వరిష్ఠా గరిష్ఠ, తురీయాతీతుడే సర్వేశ్వరుడు. నీ నిజస్ధితిని విస్మరించిన పరిజ్ఞానమెంతైనా దైవస్ధానమున శోభిల్లనేరదు.అందులకే నిన్ను నీవు తెలుసుకో. నీ నిజస్ధితి అవిభాజ్యం, అఖండం. నీ పరిధిలో నీవు నిశ్చలుడవై నిలువనేర్చుకో. ఆ నేను స్త్రీయా, పురుషుడా? ఆ నేనుకు వయస్సెంత? శరీరంలో నేననునది ఏ భాగము. శరీరము నేనుకాదు. శరీర నిలుకడకు ఆధారముగ నేనున్నానని తెలుసుకో. ఈ ఆత్మ నేనుకు కులమతములు లేవు. స్త్రీ పురుష బేధంలేదు. చావుపుట్టుకలు లేవు. అదియే సజీవాత్మ. జాగ్రత్, స్వప్న, సుషుప్తి, తురీయ స్ధితిలో సైతం ఈ నేను అవిచ్చిన్నముగ భాసిల్లుచున్నది. ఇట్టి నేను పరిజ్ఞానమే పరలోక దైవరాజ్య ప్రవేశం. మీలో ఎందరు ఈ పరిజ్ఞాన మును కలిగియున్నారో పరీక్షించుకోండి. జీవాత్మ నేనుకు హృదయ మందిరమే సరియైన ఆలయం. ఈ లోకంలో నిర్మించిన దేవాలయములన్నియు ను బాహ్యవేడుకేలు మాత్రమే. సమస్త యాత్రలకు మూలం నేను అని తెలుసుకో. నీవు లేకుండ, నీవు పోకుండ ఏ యాత్రలు వర్ధిల్లనేరవు. నీతో సర్వం ఏకీభవించి యున్నదని రూఢిపరచుకో. ఈశ్వరునివలె జీవుడుకూడ శుద్ధ జీవాత్మ బేధంలేదు. మమాత్మా సర్వ భూతాంతరాత్మ. నా ఆత్మే సర్వ భూతములలో భాసిల్లుచున్నదని భావించి కేవలం ఆత్మౌపమ్య భావనిష్ఠలో నిలచిన జ్ఞాని సర్వమును తనలో, సర్వములో తనను దర్శించ గలుగును. ఇట్టి అఖండాత్ముని దైవస్ధితిలో పూజించినను దోషంలేదు. ఇట్టి అఖండ జ్ఞానమును ప్రతివారు సంపాదించి అనుభూతి చెందాలి. హృదయమునుండే శక్తి వస్తుంది. హృదయమే శక్తి స్ధానం. గుదస్ధానమునుండి వెన్నెముకలోని వెన్నుపూసలద్వారా సుషుమ్న నాడి సహస్రారపర్యంతం అంతమౌతుంది. సిద్ధుల నిమిత్తం యోగులు ఈ నాడిని సాధించుటకై ధ్యానించెదరు. దీనిని ఆత్మ నాడి, పరా నాడి, అమృత నాడి అనెదరు. ఇది శక్తి కేంద్రమైన హృదయంలో పుట్టి సహస్రారంలో కలుస్తుంది. సుషుమ్న నాడికి సైతం ఆత్మ నాడియే శక్తినిస్తుంది. యోగ శాస్త్రం సహస్రారం అంతటికి మూలమంటుంది. పురుష సూక్తం హృదయమంటుంది. ఎట్టి సందేహములకు తావులేని ప్రత్యక్షాను భవమైన నేనుపై దృష్టి నిలిపిన ఆ నేనే ఆత్మలోకి తీసుకెళుతుంది. “నేను” విచారణను మించిన ధ్యానంగాని, సమాధిగాని లేదు. హృదయమే జీవునికి మూలస్ధానం. ఇది ఆత్మయొక్క పరమ కేంద్రం. దీనిని చూడటానికి ప్రయత్నించక అది నీవై ఉండనేర్చుకో. అసలైన ‘నేను’ స్ఫురణతో సదా విహరించ నేర్చుకో. వేదాంతం ఈ ప్రపంచంలో జరిగే అన్ని అన్యాయాలకు, అక్రమాలకు, అనర్ధాలకు “అజ్ఞానమే” మూలం. కనుక మానవుడు ముందుగా “జ్ఞానం” సంపాదించాలి. అనగా అన్ని ప్రాణులలో ఉన్నది నేనే అనే విషయాన్ని అర్ధంచేసుకుని, అనుభూతి చెందాలి. అన్నీ తానే ఐనప్పుడు, అన్నింటిలో ఉన్నది తానే అని తెలుసుకున్నప్పుడు మరొకర్ని ఎలా బాధపెట్టగలడు? ఇతరులను ఎలా మోసం చేయగలడు? నీవలెనే నీ ఎదుటివారికి కూడా కొన్ని ఆశలు ఉంటాయని గ్రహించగలిగితే వారి ఆశలను అడియాశలు చేయలేవుగదా! అంతటి ఉన్నతమైన స్ధితికి మానవుని ఆలోచనా విధానం ఎదగాలి. ఈ విషయం బాగా అర్ధమై వంటబట్టాలంటే మనం ఎల్లప్పుడూ సాధన చేయాలి. అంటే, సదాచారము, మంచి మంచి పుస్తకాలు, ఆధ్యాత్మిక గ్రంధాలు చదవటం, సజ్జన సాంగత్యం లాంటివి చేయాలి. మంచి ఆలోచనలు చేస్తూ, పదిమందికి ఉపయోగపడే పనులు చేస్తూ ఉండాలి.
వేదాంతం అనగానే కంగారుపడవలసిన అవసరంలేదు. నిన్ను నీవు తెలుసుకోవడమే వేదాంతం. నీ నిజస్వరూపాన్ని చక్కగా అర్ధం చేసుకోవడమే అసలైన ఆధ్యాత్మిక విద్య. లౌకిక విద్యలు విజ్ఞానాన్ని, ధనాన్ని, కీర్తి ప్రతిష్టలను కలిగిస్తే ఆత్మవిద్య అమరత్వాన్ని ప్రసాదిస్తుంది. నీవు ఎంత గొప్ప చదువు చదివి ఎంత పెద్ద ఉద్యోగం చేసినా, ఎన్ని కోట్లు సంపాదించినా చివరకు మృత్యువాత పడక తప్పదు. చివరకు అప్పుడైనా ఆత్మ విద్యను ఆశ్రయిం చక తప్పదు. కాబట్టి లౌకిక విద్యలతోపాటు ఆధ్యాత్మిక విద్యను, అంటే నీ అసలు స్వరూపాన్ని నీవు చక్కగా అర్ధంచేసుకొని, అర్ధవంతంగా, పదుగురికి ఆదర్శవంతంగా జీవించాలి. అప్పుడే మానవ జన్మ ఎత్తినందుకు సార్ధకత లభిస్తుంది. కన్న తల్లి, ఉన్న ఊరు, పుట్టిన దేశం రుణం తీర్చుకున్నవాళ్ళం ఔతాం.
వేదాంతమంటే ముసలితనంలో నేర్చుకునే విద్య అసలే కాదు. శరీరంలోని అన్ని అంగాలు ఆరోగ్యంగా ఉన్నప్పుడే, మనస్సు స్ధిరంగా, స్ధిమితంగా ఉంటుంది. అప్పుడే మన శరీరం ఆధ్యాత్మిక సాధనకు చక్కగా సహకరిస్తుంది. మనం తెలుసుకున్న విషయాలు హృదయసీమలో హత్తుకుని చక్కటి ఆచరణకు దోహదం చేస్తుంది. తద్వారా సత్ఫలితాలను సాధించడానికి చక్కగా సహకరిస్తుంది.
వేదాంతసారమును సంక్షిప్తముగ చెప్పాలనిన “అజ్ఞానిగ ఉండిన జీవుడు – సుజ్ఞానిగ నిలిచిన దేవుడు. భ్రమలో ఉండిన జీవుడు – భ్రమలుడిగిన దేవుడు. సాకారుడైన జీవుడు – నిరాకారుడైన దేవుడు. శరీరభావన గలవాడైన జీవుడు – అశరీరాత్మ భావన గలవాడైన భగవంతుడు. సంకుచిత పరిధిలో జీవుడు – సర్వాత్మ స్ధితిలో దేవుడు. వ్యష్టిగ ఆలోచించిన జీవుడు – సర్వ సమిష్టి భావముతో దేవుడు. పలికినంతసేపు జీవుడు – పలుకులేనివాడే దేవుడు. పూనక శిగములు ఊగినంతకాలం జీవుడు – ఊరకుండిన (అచలం) దేవుడు. చూచినంతకాలం జీవుడు – చూడబడేవాడు దేవుడు. చపల చిత్తుడు జీవుడు – స్ధితప్రజ్ఞుడు దేవుడు. మాయాలోలుడు జీవుడు-మాయాతీతుడు దేవుడు. ఖండ దృష్టిలో జీవుడు – అఖండ దృష్టిలో దేవుడు. ద్వైత దృష్టి లో జీవుడు – అద్వైత స్ధితిలో దేవుడు. కావున మనం ఏ అంతస్తులో ఉన్నామో తెలుసుకోవాలి.
వేదములయొక్క అంతమును “వేదాంతము” అందురు. ఇది ఆధ్యాత్మిక రంగంలో జ్ఞాన కాండ. యజ్ఞ, యాగ, క్రతు కర్మలన్నియూ చిత్తశుద్ధికి తోడ్పడి, ఆధ్యాత్మిక స్ధితికి చేర్చే సోపానములు మాత్రమే. సమస్త యుగజగంబులు, సర్వలోకములు, సమస్త భక్తులు, సమస్త ముక్తులు, సమస్త శక్తులు, సమస్త ప్రాణులు, సమస్త దేవులు, సమస్త కాలములు, సృష్టి, స్ధితి, లయ, పరమాణువు మొదలు పరమేశ్వర పర్యంతం సర్వ సమిష్టిగ గాంచినపుడే “నేను” బోధపడగలదు. తెలుసుకో… తలుసుకో… కలుసుకో… ఆత్మ విషయంలో తెలుసుకోవటం, దర్శించటం ద్వైతం. ఆత్మ తానని గ్రహించటం అద్వైతం. తానైన ఆత్మయే సర్వ భూతాంతరాత్మ యనెటి ఆత్మౌపమ్య భావనిష్ట నొందుటయే కేవలాద్వైత పూర్ణ స్ధితి. ఇదియే వేదాంతసారం.
ఒకనాడు వేదములు, ఉపనిషత్తులు, తత్త్వ శాస్త్రము, వాస్తు శాస్త్రము, జ్యోతిష్య శాస్త్రము మున్నగు విద్యలు అతి రహస్యంగా ఉంచబడినవి. కొద్దిమంది వేద పండితులు, విద్వాంసులు, సిద్ధాంతుల గుప్పిట్లో బంధింపబడి, వారు ఏది చెబితే అదే వేదంలా చెలామణి అయ్యేది. కాని నేటి కంప్యూటర్ యుగంలో ప్రతి శాస్త్రము బట్టబయలు గావింపబడినవి. ఒకనాడు మునీశ్వరులు ముక్కుమూసు కొని అడవులలో సంవత్సరాలకొద్ది తపస్సు చేసేవారు. కాని ప్రస్తుతం సమాజంలో చాలామంది ధ్యానం, యోగం, వ్యాయామం లాంటి శరీరక, మానసిక ఆరోగ్యప్రదాలైన కార్యక్రమాలను నిర్వహిస్తూ, అనేక ఆధ్యాత్మిక సాధనలు చేస్తూ ఆత్మోద్ధరణ నిమిత్తం పాటుపడుతున్నారు. మనమూ అదే మార్గంలో పయనించి మన నిజస్ధితిని గ్రహించాలి.
ఒకప్పుడు ఆధ్యాత్మిక మార్గం కొంతమందికే అందుబాటులో ఉండేది. కాని నేడు అధికశాతం ప్రజలు ఆధ్యాత్మిక విషయాలను తెలుసుకొని, ఆచరించి, ఫలితాలను సాధించాలని తాపత్రయపడుతున్నారు. దేవుడు, జీవుడు, ప్రపంచానికి మధ్య గల సంబంధాన్ని క్షుణ్ణంగా తెలుసుకుంటున్నారు. మానవ సేవయే మాధవ సేవ యని గ్రహించి మనిషిలో దైవాన్ని దర్శిస్తున్నారు. ఫ్రతినిత్యం ప్రాత:కాలంలో కొన్ని టి.వి. చానళ్ళు, మరియు సంస్కృతి చానల్ రోజంతా ఆధ్యాత్మిక గురువుల, స్వామీజీల, ఆధ్యాత్మికవేత్తల బోధనలను, దివ్య సందేశములను ప్రసారం చేస్తున్నాయి. నేటికాలంలో దాదాపుగా అన్ని వార్తాపత్రికలు ఆధ్యాత్మిక విషయాలపై విస్తృతమైన సమాచారాన్ని, సమగ్రమైన సందేశాలను అందజేస్తు న్నాయి.
ఆత్మ లో ఎరుక పరిజ్ఞానముపై అభిరుచిగల చాలామంది వివిధ సాధనా ప్రక్రియలద్వారా ఆత్మదర్శనం చేసుకొని పాంచభౌతిక దేహమును కాదు, సాక్షాత్తు దైవ స్వరూపుడను అనే స్ధితికి రావడం నిజంగా సంతోషించదగ్గ శుభపరిణామం అని చెప్పవచ్చు. వ్యక్తులు, సంస్థలు ఎవరికి వీలున్నపరిధిలో వారు ఆధ్యాత్మిక శిక్షణలనిస్తున్నారు. తమ అధ్యాత్మిక సాధనానుభవాలను గ్రంధరూపంలో ప్రచురించి అనేకమంది జిజ్ఞాసులకు అందజేసి ఆత్మోధరణకై అహర్నిషలు కృషిచేస్తున్నారు. మనవంతు సాధన మనమూ చేసి, ఆత్మ సాక్షాత్కారాన్ని పొంది పరమాత్మలో లీనమౌదాం. బ్రహ్మ స్ధితిలో ఎరుక సత్యం అర్థమవుతుంది సూక్ష్మ అనుభవాన్ని పోందె అవకాశం ఒక్క ఎరుక స్థితిలొ మాత్రమే జరుగుతుంది ఎరుక! రెండు కళ్లూ కలసి మసన్సు సూచించే ఒక దృశ్యాన్ని సరైన పంథాలో చూడగలగటం మసన్సు నిలబడి కోరిక … భగవంతునికి ఎంత దగ్గరి వారో ఎరుక ద్వారా మనకు ఆత్మ లోఎరుక చైతన్యం పరుస్తూనే వున్నారు ఎరుక చైతన్యం స్వవాన్ని పరిశీలించడి.మీకు ఒక చైతన్యం సూక్ష్ సత్యం అర్థమవుతుంది. ఆత్మ సాక్షాత్కారము కలుగుతుంది. దేన్ని గురించి తెలుసుకోవాలన్నకూడా ఆ వస్తువుకు , దానిని చూసేవారికి మధ్యన కనీసం కొంత దూరం ఉండాలి.అప్పుడే కనిపించే దానిని గురించిన ఎరుక చూసేవారికి ఎరుక కలుగుతుంది సత్యం,దేవుడు సమీపంలో ఉందనడం కూడా సరికాదు.అది మీరే కనుక.సత్యం,దేవుడు మీలోపల ముక్తి మార్గము బయట కూడా పర్యవేక్షించి ఉన్నాడు. ఆత్మ లో ఎరుక చైతన్యం ఎరుక పరుస్తూనే వున్నారు చుట్టుకుంటాడు సమాధి ముక్తి మార్గము – సచ్చిదానంద పర:బ్రహ్మ స్ధితిలో శిష్యుల మనస్సును లయింపజేయటమే సత్యోపదేశము.ఇది ఆత్మ సహజ స్ధితి. ఈ ఆత్మ స్ధితి నుండి భ్రష్టమైన చిత్తము దిగజారి సంసారంలో ఒడుదుడుకులపాలైనది. దానిని పూర్వస్ధితికి చేర్చడమే ఈ నిజమైన ఈ ఆత్మ స్ధితి ఉపదేశము. తన సహజ స్ధితియైన శుద్ధ ఎరుక చైతన్యం నుండి విడిపోకుండ చూడటమే ఉపదేశ రహస్యము. నీవు సదా ఆత్మవే! ఆత్మకంటె భిన్నమైన వాడవుకావు. ఆత్మయే నీవని నిరూపించటమే గురూపదేశం ఆత్మ లో ఎరుక చైతన్యం దేవుడు ఒక్కడే చైతన్యం బ్రహ్మరహస్యం ఎరింగిన వారందరూ ఎరుక చైతన్యం సూక్ష్మమౌనము క్షయే ఔచ్చుకొటారు. అది పరివక్వత చెందిన స్ధితి. చైతన్యం నుండి ఎరుక అనుభవాన్నిపోందుతున్నాం ఎరుక తొ మనం సూక్ష్మ చైతన్యం అనుభవాన్ని పోందె అవకాశం ఒక్కఎరుక చైతన్యంసూక్ష్మ స్థితిలొ మాత్రమే జరుగుతుంది. శరీరంలొ చైతన్యం సూక్ష్మ సకల చరాచర జీవ సమూహమును అనే తార తమ్యం లోకుండా మాతలను, సమస్త దైవావ తారముల ఎరుక చైతన్యం ఏకావస్ధలో, ఎరుక చైతన్యం సూక్ష్మము ఏకాత్మస్ధితిలోఎరుక అనుభవాన్నిపోందుతున్నాం ఎరుకతొ మనం సూక్ష్మము అనుభవాన్ని పోందె అవకాశం ఒక్క ఎరుక స్థితిలొ మాత్రమే జరుగుతుంది. మనిషిలో దైవాన్ని దర్శిస్తున్నారు మనస్సు నిలిపి ఏకాగ్రపరచుటయే సమాధి స్థితి;మనస్సును నిస్సంకల్పముగా ఏకాగ్రపరచుటయే మనోలయ ఆత్మ లో ఎరుక ధ్యానం. అనంత చైతన్యసూక్ష్మ స్రవంతి నీ స్వరూపం. ఈ జ్ఞానం సమస్తం స్పష్టంకాగలదు. శాస్త్రాలను మించినది ప్రత్యక్షానుభవం. నీలో నిన్ను లోతుగ వెళ్ళి తరచి చూచుకో. ఇదియే అసలైన మార్గం. సమాధి స్థితి; బ్రహ్మానుభూతిని చవిచూస్తుంది వేదాంతమంటే ముసలితనంలో నేర్చుకునే విద్య అసలే కాదు. శరీరంలోని అన్ని అంగాలు ఆరోగ్యంగా ఉన్నప్పుడే, మనస్సు స్ధిరంగా, స్ధిమితంగా ఉంటుంది. అప్పుడే మన శరీరం ఆధ్యాత్మిక సాధనకు చక్కగా సహకరిస్తుంది. మనం తెలుసుకున్న విషయాలు హృదయసీమలో హత్తుకుని చక్కటి ఆచరణకు దోహదం చేస్తుంది ఆత్మవిద్య అమరత్వాన్ని ప్రసాదిస్తుంది. నీవు ఎంత గొప్ప చదువు చదివి ఎంత పెద్ద ఉద్యోగం చేసినా, ఎన్ని కోట్లు సంపాదించినా చివరకు మృత్యువాత పడక తప్పదు. ఆధ్యాత్మిక విద్యను, అంటే నీ అసలు స్వరూపాన్ని నీవు చక్కగా అర్ధంచేసుకొని, అర్ధవంతంగా, పదుగురికి ఆదర్శవంతంగా జీవించాలి. అప్పుడే మానవ జన్మ ఎత్తినందుకు సార్ధకత లభిస్తుంది వేదాంతసారమును సంక్షిప్తముగ చెప్పాలనిన “అజ్ఞానిగ ఉండిన జీవుడు – సుజ్ఞానిగ నిలిచిన దేవుడు. భ్రమలో ఉండిన జీవుడు – భ్రమలుడిగిన దేవుడు. సాకారుడైన జీవుడు – నిరాకారుడైన దేవుడు. శరీరభావన గలవాడైన జీవుడు –– సర్వాత్మ స్ధితిలో దేవుడు. వ్యష్టిగ ఆలోచించిన జీవుడు – సర్వ సమిష్టి బ్రహ్మవముతో దేవుడు. పలికినంతసేపు జీవుడు – పలుకులేనివాడే దేవుడు. ఊగినంతకాలం జీవుడు – ఊరకుండిన (అచలం) దేవుడు. చూచినంతకాలం జీవుడు – సర్వాత్మ స్ధితిలోచూడబడేవాడు దేవుడు. మాయాలోలుడు జీవుడు-మాయాతీతుడు దేవుడు.– అఖండ దృష్టిలో దేవుడు. ద్వైత దృష్టి లో జీవుడు – అద్వైత స్ధితిలో దేవుడు. కావున మనం ఏ అంతస్తులో ఉన్నామో తెలుసుకోవాలి ప్రజలు ఆధ్యాత్మిక విషయాలను తెలుసుకొని, ఆచరించి, ఫలితాలను సాధించాలని తాపత్రయపడుతున్నారు. దేవుడు, జీవుడు, ప్రపంచానికి మధ్య గల సంబంధాన్ని క్షుణ్ణంగా తెలుసుకుంటున్నారు. గ్రహించి మనిషిలో దైవాన్ని దర్శిస్తున్నారు మనస్సు నిలిపి ఏకాగ్రపరచుటయే సమాధి స్థితి;మనస్సును నిస్సంకల్పముగా ఏకాగ్రపరచుటయే మనోలయ ధ్యానం. అనంత చైతన్య స్రవంతి నీ స్వరూపం. ఈ జ్ఞానం సమస్తం స్పష్టంకాగలదు. శాస్త్రాలను మించినది ప్రత్యక్షానుభవం. నీలో నిన్ను లోతుగ వెళ్ళి తరచి చూచుకో. ఇదియే అసలైన మార్గం. ఎరుక అనుభవాన్నిపోందుతున్నాం ఎరుకతొ మనం సూక్ష్మ అనుభవాన్ని పోందె అవకాశం ఒక్క ఎరుక స్థితిలొ మాత్రమే జరుగుతుంది. శరీరంలొ సూక్ష్మ సకల చరాచర జీవ మనస్సు నిలిపి గాంచినపుడే నీ నిజస్వరూ పం సూక్ష్మచైతన్య అనేక ప్రదేశాలకు పర్యటనం చేసివస్తూ వుంటుంది. సూక్ష్మచైతన్య బట్టబయలుగ అనుభూతి కాగలదు. సూక్ష్మచైతన్య మై, పరిపూర్ణమైన బ్రహ్మానుభూతిని చవిచూస్తుంది. ప్రజ్ఞానం బ్రహ్మ. పరిశుద్ధ మనస్సు పరమాత్మ స్వరూపం. ఈ దశలో మనసు బ్రహ్మాకారం గ వర్ధిల్లుతుంది. జాగ్రదావస్ధలో అనుభవమే సమాధి. ఎంతకాలమైనా ఆత్మయొక్క అవిచ్చిన్న పరిపూర్ణ ఆనందమును అనుభవించవచ్చు. ఆతడు ఏదశలోయున్నను లక్ష్యం నుండి. ఆత్మనుండి పరిశీలిస్తుంటే మనస్సు నిలిపి పూర్ణశాంతి తప్పక లభ్యమౌతుంది. అదియే నీ స్వరూపం. మనస్సును నిస్సంకల్పముగా మనస్సు నిలిపి ఏకాగ్రపరచుటయే మనోలయ ధ్యానం. అనంత చైతన్య స్రవంతి నీ స్వరూపం. ఈ జ్ఞానం సమస్తం స్పష్టంకాగలదు. శాస్త్రాలను మించినది ప్రత్యక్షానుభవం. నీలో నిన్ను లోతుగ వెళ్ళి తరచి చూచుకో. ఇదియే అసలైన మార్గం. తో సహజ స్థితి ఏకత్వం జీవుడు దేవుడు ఒక్కడే యను బ్రహ్మ రహస్యం స్థితి ఏకత్వం ఆత్మ సాక్షాత్కారాన్ని పొంది పరమాత్మలో లీనమౌదాం. సమాధి స్థితి;బ్రహ్మానుభూతిని చవిచూస్తుంది.

ఈ ఆత్మ స్ధితి ఉపదేశము. తన సహజ స్ధితియైనఎరుక చైతన్యం నుండి విడిపోకుండ చూడటమే ఉపదేశ రహస్యము. నీవు సదా ఆత్మవే! ఆత్మకంటె భిన్నమైన వాడవుకావు. ఆత్మయే నీవని నిరూపించటమే గురూపదేశం ఆత్మ లో ఎరుక చైతన్యం దేవుడు ఒక్కడే  చైతన్యం బ్రహ్మరహస్యం ఎరింగిన వారందరూ ఎరుక చైతన్యం సూక్ష్మమౌనము క్షయే ఔచ్చుకొటారు. అది పరివక్వత చెందిన స్ధితి. చైతన్యం నుండి ఎరుక అనుభవాన్నిపోందుతున్నాం ఎరుక తొ మనం సూక్ష్మ చైతన్యం అనుభవాన్ని పోందె అవకాశం ఒక్కఎరుక చైతన్యంసూక్ష్మ స్థితిలొ మాత్రమే జరుగుతుంది. శరీరంలొ చైతన్యం సూక్ష్మ సకల చరాచర జీవ సమూహమును అనే తార తమ్యం లోకుండా మాతలను, సమస్త దైవావ తారముల ఎరుక చైతన్యం ఏకావస్ధలో, ఎరుక చైతన్యం సూక్ష్మము ఏకాత్మస్ధితిలోఎరుక అనుభవాన్నిపోందుతున్నాం ఎరుకతొ మనం సూక్ష్మము అనుభవాన్ని పోందె అవకాశం

మానవ జీవితాన్ని అతడి ఆత్మ విశ్వాసం ప్రభావితం చేయగలిగినంతగా మరేదీ చేయలేదంటే … మనకు మనం విలువ ఇచ్చుకున్నప్పుడే ఇతరులు మనకు విలువనిస్తారనే సత్యాన్ని గ్రహించాలి. …
గురువే ఆత్మ జ్ఞానమును కల్పించగలడని, పరుల సేవనే పరమాత్మాను చేర్చే మార్గమని, అండ పిండా … మనము అందరమూ ఒక్కటే అని, అందరిలోనూ ఆ పరమాత్ముడు ఉన్నాడనే సత్యాన్ని గ్రహించాలి. …
ఆత్మకు లింగ బేధము లేదని వేదాలు ఘోషిస్తున్నాయి. విత్తనము నుండి విత్తనము, మనిషి నుండి మనిషి, …. మనసు ఆధ్యాత్మము, మనసు విషయాలను గ్రహించడం స్పందించడం అనేవి అది భూతములు.
నేను మాత్రమే చేయగలను అనే అహంభావాన్ని వీడి నేను కూడా చేయగలను అనే ఆత్మ విశ్వాసాన్ని … వల్లజరిగిన తప్పులకు పూర్తిగా తానే భాద్యుడునని దీనికి ఇతరుల ప్రమేయం ఉండదని గ్రహించాలి. .
ప్రపంచం అంతా ఒక ఎత్తు, భారతదేశం ఒక ఎత్తు అన్న విషయం గ్రహించాలి. ప్రపంచంలో ఎక్కడా లేని … ఆత్మని, శక్తిని ఒకే సమయంలో ఉపాసించాలి. అప్పుడే ఆత్మశక్తి వంతమౌతుంది. ..
ఆత్మ తానని గ్రహించటం అద్వైతం. తానైన ఆత్మయే సర్వ భూతాంతరాత్మ యనెటి ఆత్మౌపమ్య భావనిష్ట నొందుటయే కేవలాద్వైత పూర్ణ స్ధితి. ఇదియే వేదాంతసారం నిజస్ధితిని గ్రహించాలి. ..
‘నిజమైన నేను’’ఆది అంతంలేని అనంతసాగరం లాంటిది. ఈ అనంత సాగరంలో ‘‘మాయా నేను’’ నీటి బుడగలా ఏర్పడుతుంది.ఈ నీటి బుడగనే జీవుడు(మొదటి ఆలోచన)లేదా వ్యక్తిగత ఆత్మ అంటారు.
నిజానికి ఈ బుడగకూడ నీరే,నీరులో బాగమే. ఇది బద్దలైనపుడు పూర్ణసాగరంలో కలిసిపోతుంది. ఈ జీవుడు
బుడగగా ఉన్నప్పుడు కూడ సాగరంలో ఒక భాగంగానే ఉన్నది. ఈ సరళ సత్యాన్ని విస్మరించి – ఎన్నో సిద్దాంతాలు రూపుదిద్దుకున్నాయి.
ఆత్మజ్ణాన అన్వేషికి ‘‘నేను’’ను విచారించడమే సూటి అయిన మార్గం.అన్నింటికి కారణమైన
‘‘నేను’’ను విచారించకుండా మనసు,బుద్ది,ఇంద్రియాలు మొదలైన వాటి గురించి ఆలోచిస్తే లాబం లేదు.
‘‘నేను’’ పోయిందా ,‘‘నేను’’ను ఆదారం చేసుకుని బతుకుతున్న ఇవన్ని ఎగిరిపోతాయి.‘‘నేను’’ అనేది
మహా మంత్రం. ‘‘నేను’’ అనేది దేవుడి మొదటి పేరు.ఇది ‘‘ఓం’’కారం కన్నా మహా శక్తి వంతమైనది. ‘‘నేను’’ అనే ఆలోచన పుట్టిన తరువాతే, క్షణం , క్షణం మారే వేలకొద్ది ఆలోచనలు పుడుతున్నాయి.ఇన్ని ఆలోచనలకు మూలమైన , ఇన్ని ఆలోచనలను ఆలోచిస్తున్న ఈ ‘‘నేనెవరు’’ ను
మనల్ని చూస్తున్న దేవుని ముందు మనం నిలబడ్డామని గ్రహించాలి. ఆయన గొప్పతనం మన హీనత్వం … ఆత్మ సంబందమైన రోగములు అను దుర్గుణములు నశించి, ఆత్మకు ఆరొగ్యము అనెడి సుగుణములు అలవడును.

వేదాంతం దైవ అనుభూతి

 

సద్గురు సన్నిధిలో శిష్యులుగ, పెద్దల సన్నిధిలో సేవకులుగ నిలువగలిగే అభ్యాసకులు అమృతత్వ సిద్ధిని ఈ జన్మలోనే పొందగలరు. సద్గురు సన్నిధిలో నిన్ను నీవు తెలుసుకోవడమే  నీ నిజస్వరూపాన్ని చక్కగా అర్ధం చేసుకోవడమే అసలైన ఆధ్యాత్మిక విద్య.ఆత్మవిద్య అమరత్వాన్ని ప్రసాదిస్తుంది. నీవు ఎంత గొప్ప చదువు చదివి ఎంత పెద్ద ఉద్యోగం చేసినా, ఎన్ని కోట్లు సంపాదించినా చివరకు మృత్యువాత పడక తప్పదుఆత్మ సాక్షాత్కారం సద్గురు సన్నిధిలో నీవు చక్కగా అర్ధంచేసుకొని, అర్ధవంతంగా, పదుగురికి ఆదర్శవంతంగా జీవించాలి. అప్పుడే మానవ జన్మ ఎత్తినందుకు సార్ధకత లభిస్తుంది. కన్న తల్లి, సద్గురు ఉన్న ఊరు, పుట్టిన దేశం రుణం తీర్చుకున్నవాళ్ళం ఔతాం.వేదాంతమంటే ముసలితనంలో నేర్చుకునే విద్య అసలే కాదు. శరీరంలోని అన్ని అంగాలు ఆరోగ్యంగా ఉన్నప్పుడే, మనస్సు స్ధిరంగా, స్ధిమితంగా ఉంటుంది. అప్పుడే మన శరీరం ఆధ్యాత్మిక సాధనకు చక్కగా సహకరిస్తుంది. మనం తెలుసుకున్న విషయాలు హృదయసీమలో హత్తుకుని చక్కటి ఆచరణకు దోహదం చేస్తుంది. తద్వారా సత్ఫలితాలను సాధించడానికి చక్కగా సహకరిస్తుంది.ఆత్మ విషయంలో తెలుసుకోవటం, దర్శించటం ద్వైతం. ఆత్మ తానని గ్రహించటం అద్వైతం. తానైన ఆత్మయే సర్వ భూతాంతరాత్మ యనెటి ఆత్మౌపమ్య భావనిష్ట నొందుటయే కేవలాద్వైత పూర్ణ స్ధితి. ఇదియే వేదాంతసారం నిజస్ధితిని గ్రహించాలి.  ముక్కుమూసు కొని అడవులలో సంవత్సరాలకొద్ది తపస్సు చేసేవారు. కాని ప్రస్తుతం సమాజంలో చాలామంది ధ్యానం, యోగం, వ్యాయామం లాంటి శరీరక, మానసిక ఆధ్యాత్మిక విషయాలను తెలుసుకొని, ఆచరించిదేవుడు, జీవుడు, ప్రపంచానికి మధ్య గల సంబంధాన్ని క్షుణ్ణంగా తెలుసుకుంటున్నారు. మానవ సేవయే మాధవ సేవ యని గ్రహించి మనిషిలో దైవాన్ని దర్శిస్తున్నారు. , గురువుద్వారా ఆత్మదర్శనం చేసుకొని నేను పాంచభౌతిక దేహమును కాదు, సాక్షాత్తు దైవ స్వరూపుడను అనే స్ధితికి రావడం నిజంగా సంతోషించదగ్గ శుభపరిణామం అని చెప్పవచ్చు. మనవంతు సాధన మనమూ చేసి, ఆత్మ బయటలేదు. అది నీతో నీలోనే తెలియబడాలి. ఆత్మ సాక్షాత్కారాన్ని పొంది పరమాత్మలో లీనమౌదాం.   బట్టబయలు గావింపబడినవి ఆత్మ సాక్షాత్కారా దేహం నేను కాదు, మనస్సు నేను కాదు , ఇంద్రియములు నేను కాదు.దేహానికి సంబంధించి ఏది నేను కాదు.నా స్వభావము సత్  చిత్ ఆనందం. అరణ్యములు తిరగటం, కొండగుహలలో పడియుండటం  అడవులపాలై తిరిగినంత మాత్రమున లాభంలేదు  అవసరంలేదు. ప్రతిదినము గురువుబోధనలను  వీలున్నంత సమయంలో ఆత్మ విచారణ సర్వత్ర ఆత్మానుభూతి సర్వకాలాలకు చెందిన సత్యాత్మ స్వరూప స్వభావమే నిజముక్తి సిద్ధిస్తుంది. భ్రాంతిని వదలాలి. ఇది అసలైన ఆత్మ ఆత్మ తత్త్వం దర్శించాలి. ఆత్మనిష్ఠ చిక్కిన వానికి వేరే యాత్రలతో పనిలేదు. అన్ని యాత్రలు వారిలోనే దర్శించ గలరు. దైవ భావంతో గాంచినపుడు విగ్రహముగాని, మరెట్టి ప్రతిమగాని పరమాత్మ స్వరూపంగ భాసిల్లుతుంది. దేవుని రాతిగ మార్చుటకన్న, రాతిని దేవునిగ చేయుట మిన్న. ఇదియే  విగ్రహారాధనలోని అమోఘ రహస్యము.  మానవ సమాజ గతినే ప్రభావితం చేసిన ఒక మహత్తర కావ్యం మనుషులు తమ మనసులో ఎన్నో సందేహాలు.. ఏది మంచి? ఏది చెడు? ఒక వేళ మంచి అయితే ఎందుకు మంచి? చెడయితే ఎలా చెడు? ఒక మానవ నాగరికత కొన్ని వేల సంవత్సరాల పాటు నిరాటంకంగా, ఎటువంటి వడిదుడుకులు లేకుండా సాగిపోవాలంటే ఏమి చెయ్యాలి? ఇక్కడ వుండే రకరకాలయిన మనుషుల్ని ఒక దారిలో నడిపించడం ఎలా అన్న విషయంపై ప్రాచీన . .. మనసును నిశ్చలంగా వుంచగలిగిన ఆత్మ సాక్షాత్కారం  మనసు  మోహం వైపు వెళుతున్నంత సేపూ మృత్యువు వైపు పయనిస్తాడు. సత్య శోధన వైపు , ఆత్మ సాక్షాత్కారం వైపు పయనిస్తున్నంత సేపు అమృతం వైపు వెళతాడని చెప్పి యున్నారు.పరబ్రహ్మం, ఆత్మ, పరమాత్మ వంటి మనసు అంతర్ముఖమై సమాధి స్థితిని పొందాడు.ఎన్నో అపూర్వమైన అనుభవాలు కలిగాయి. ఆ విధం గా ఎంతో పూర్వ జన్మ పుణ్య ఫలం వుంటే గాని,ఎన్నో సంవత్సరములు కఠోర సాధన చేస్తే గాని లభ్యం కాని ఆత్మ సాక్షాత్కారం  కలిగింది. కేవలం చూపులతో ఆత్మ సాక్షాత్కారం కలిగించిన ఈ సకల చరాచర సృష్టిలో ఏ జీవుల మధ్యా బేధం లేదు, అన్ని జీవులు ఆ పరమాత్మ నుండి పుట్టినవే, అన్నింటి లో విశ్వ వ్యాప్తమై వున్న ఆత్మ అని అంటారు” అని  వైపు చూసి ” ఆత్మ సాక్షాత్కారం  మౌనం గా కూర్చో నీకు కావలసింది వెంటనే దక్కుతుంది” సద్గురువు యొక్క పూజ, ధ్యానము ,అర్చనలు అన్నింటి కంటే మేలైనవి. ఆనితర సాధ్యమైన ఆత్మ సాక్షాత్కారం సద్గురువు కృప వలనే సాధ్యం. అధ్యాత్మికతకు కావల్సింది అచంచల భక్తి విశ్వాసాలు, నమ్మకం మాత్రమే ! ఏ మేరకు మనలో భక్తి ప్రవృత్తులు, విశ్వాసాలు చోటు చేసుకుం, ఆ మేరకు ని సద్గురువు అనుగ్రహం ఆత్మ సాక్షాత్కారం అతి  గా లభిస్తుంది. ఇది సత్యం.సమాధిని చెప్పారు. అంటే మనసు సర్వాత్మనా లీనమై పోవటం అన్నమాట. ఆ స్థితిలో ఉన్న వాళ్ళు కదలరు. ఒక స్థాణువులాగా, మొద్దులాగా ఉండిపోతారు. వేల సంవత్సరాలు అలాగే సమాధిలో ఉండిపోతారు మహాత్ములు. అటువంటి వాళ్ళల్లో ఎన్ని వేల సంవత్సరాలు అలా ఉండిపోయాడో మనకి తెలియదసలు. మనస్సు ఏమాత్రం పనిచేసినాసరే,., సమాధిసిద్ధి కష్టమే  మనసు .ఐక్యత పొందటంలోనే పరిపూర్ణమైన ఆనందం. ఆత్మను తెలుసుకొనుట యే అమరత్వమునకు దారి. మానవుని నిరంతర కృషికి.శరీరమును, మనస్సును అధిగమించి సత్యాన్ని శోధించు అద్భుతమైన మార్గం బ్రహ్మ.
దీక్షలో పుచ్చుకున్న వారిని . నిజానికి కాల గమనంలో జరిగిన మార్పునే 24 గంటల కాలంగా ఎంచుకుంటున్నాము. మార్పు ‘ఆత్మ నిత్య ఆత్మ సాక్షాత్కారం కాబట్టి దీక్ష యను మార్గమే గమ్యంతో సమానమైనది పరబ్రహ్మం, ఆత్మ, పరమాత్మ వంటి మనసు అంతర్ముఖమై సమాధి స్థితిని పొందాడు.ఎన్నో అపూర్వమైన అనుభవాలు కలిగాయి. ఆ విధం గా ఎంతో పూర్వ జన్మ పుణ్య ఫలం వుంటే గాని,ఎన్నో సంవత్సరములు కఠోర సాధన చేస్తే గాని లభ్యం కాని ఆత్మ సాక్షాత్కారం  కలిగింది. కేవలం సద్గురువు చూపులతో ఆత్మ సాక్షాత్కారం కలిగించిన ఈ సకల చరాచర సృష్టిలో ఏ జీవుల మధ్యా బేధం లేదు, అన్ని జీవులు ఆ పరమాత్మ నుండి పుట్టినవే, అన్నింటి లో  వ్యాప్తమై వున్న ఆత్మ అని అంటారు” అని  వైపు చూసి ” ఆత్మ సాక్షాత్కారం  మౌనం గా కూర్చో నీకు కావలసింది వెంటనే దక్కుతుంది” పూజ, ధ్యానము ,అర్చనలు అన్నింటి కంటే మేలైనవి. ఆనితర సాధ్యమైన ఆత్మ సాక్షాత్కారం సద్గురువు కృప వలనే సాధ్యం. అధ్యాత్మికతకు కావల్సింది అచంచల భక్తి విశ్వాసాలు, సద్గురువు నమ్మకం మాత్రమే ! ఏ మేరకు మనలో భక్తి ప్రవృత్తులు, విశ్వాసాలు చోటు చేసుకుంటాయొ, ఆ మేరకు ని సద్గురువుఅనుగ్రహం ఆత్మ సాక్షాత్కారం అతి  గా లభిస్తుంది. ఇది సత్యం.సమాధిని చెప్పారు. అంటే మనసు సర్వాత్మనా లీనమై పోవటం అన్నమాట.చాలామంది మహాత్ములు కర్మఫల త్యాగం అంటారు. కర్మఫలాన్ని సంపూర్ణంగా పరిత్యజించి, కర్మానుష్ఠానం చేసినట్లైతే, ఆ కర్మ అతనికి మనస్సులో ఉన్నటువంటి కాలుష్యాన్ని (రాగ ద్వేష కామ క్రోధ మద మాత్సర్యాలను) తుడిచేస్తుంది పూర్తిగా. అలాంటి కర్మానుష్ఠానం ఎవరు చేస్తారో, అలాంటివాడిని గొప్పగా స్తుతించింది. వాడు సన్న్యాసి, యోగి అని వాడిని చెప్పిందిఈమనస్సు ఏమోనయ్యా ఎంత చంచలమైనదో తెలియటంలేదు. ఈ మనస్సు కోతయ్యా. కోతిని కట్టటానికి ఓ తాడుండాలయ్యా. ఆ తాడుతో కట్టేస్తే దాని చాంచల్యం, వెఱ్ఱి చేష్టలు, పిచ్చి కళలు అన్నీ కూడా అణుగుతాయి, లేకపోతే అది తోచినట్లుగా వ్యవహరిస్తూంటుంది. కానీ ఇది మామూలు కోతి కాదు. మనస్సు కదా ! మనః కపి. దీన్ని కట్టటానికి భక్తి అనే తాడు తప్ప మార్గాంతరం లేదన్నారు. కోతి, ఎలాగైతే చెట్ల కొమ్మ మీంచి కొమ్మ మీంచి అలా దూకుతూ దూకుతూనే ఉంటుంది. అలాగా మనకు కూడా వ్యామోహం అనే మహారణ్యంలో పడి పర్వతాలమీద తిరుగుతూ, ఆశలనే కొమ్మలమీద దూకుతూ ఉంటుంది. ఒక కొమ్మ అయిపోతే, మరో కొమ్మ. ఈ ఆశ తీరిందంటే మరోటి. కోరికలు అనుభవిస్తే, తీరిపోతాయనే ప్రపంచంలో ఒక వాదన ఉంది. చాలా పొరపాటు ఆ వాదన. ఎందుకంటే అనుభవించిన దగ్గరనుంచి సంస్కారం పెరుగుతుంది. పెరిగిన దగ్గరనుంచీ ఆశ వృద్ధి పొందుతూ ఉంటుంది. అయిన దగ్గర్నుంచీ ఇంకా కావాలన్న కోరిక పెరుగుతుంది. జీవితంలో కూడా స్వాతంత్ర్యమే అత్యున్నత ఆదర్శం. దీన్నే ముక్తి లేదా మోక్షం అని మన ప్రాచీనులు చెప్పారు. ముక్తి గురించి తెలియాలంటే దేనిచేత బంధింపబడి ఉన్నామో ముందుగా తెలుసుకోవాలి. అప్పుడే ఆ బంధం నుంచి ముక్తి సద్గురువు కృప ఎలా సాధ్యమో తెలుసుకోవచ్చు. దానికి తగిన ప్రయత్నం చెయ్యవచ్చు. బాహ్యంగా ప్రతివాడూ స్వతంత్రుడననే భావించవచ్చు గాక. కాని అంతరికముగా ప్రతివాడూ బానిసే. అతడు రాజు కావచ్చు. పేద కావచ్చు. విద్యావంతుడు కావచ్చు. నిరక్షరాస్యుడు కావచ్చు. ఉన్నత పదవులలో ఉండి భోగభాగ్యాల మధ్యన విలాస జీవితం గడిపేవాడు కావచ్చు. తిండికి లేక కటిక దరిద్రంలో బతుకు వెళ్ల దీస్తున్నవాడు కావచ్చు. వీరందరూ అంతరిక జీవితంలో కట్టు బానిసలే. గానుగెద్దులకూ వీరికీ ఏమీ భేదం లేదు. ఏ విధంగా మనం బానిసలమో తెలుసుకుందామా?

మనం ఎదుటివారి ఊహలకు బానిసలం. మన జీవితంలో ఎక్కువభాగం ఎదుటివారిని మెప్పించడానికే సరిపోతున్నది. మనం బట్టలు వేసుకొనేది మన కోసం కాదు. ఎదుటివారు ఏమైనా అనుకుంటారేమో అని మంచి బట్టలు ధరిస్తాం. ఎదుటివారి దృష్టిలో మంచిగా కనపడాలని లేని మంచిని నటిస్తాం. ఎదుటివాని హంగులు చూచి మనకు అవసరం లేకున్నా వాటిని అనుకరిస్తాం. వారివద్ద ఉన్న వస్తువులు మనమూ సంపాదించడానికి అమూల్య జీవితాన్ని, సమయాన్ని ఆహుతి చేసుకుంటాం. వారు అనే “ఆహా ఓహో” ల కోసం మన అమూల్యమైన జీవితాన్ని వృధా వ్యాపకాలలో వెచ్చిస్తున్నాం. ఎదుటివారికి గొప్ప ఉపన్యాసాలిచ్చి వారి మెచ్చుకోళ్ల కోసం అర్రులు చాస్తూ అదే గొప్ప పాండిత్యం అనుకుంటున్నాం. మనకేమి కావాలో మనకు తెలియదు. మన జీవితం ఎటుపోతున్నదో మనకు తెలియదు. ఎదుటివాని చేతిలో మనం కీలుబొమ్మలం. పరాయివారి మెప్పుకోసం బతికే జీతగాళ్లం. సమాజం చేతిలో మనం కీలుబొమ్మలం. ఇది స్వాతంత్ర్యం ఎలా అవుతుంది? మానవుని ఆత్మ పరమాత్మతో ఏకత్వమును సాధించినపుడే మానవుడు పరి పూర్ణుడు ఔతాడు ఆత్మ ఏకత్వము అనంతస్ధితి వైపు నడిపిస్తుంది. మానవుడు తన కోర్కెలలో కూరుకుపోయి అట్టి మనస్సు, లో నుండి బయటికి రాలేకపోవుచున్నాడు. స్ధితినుండి బయటపడుటకే యిన్ని రకముల అర్చన, ఆరాధన, ప్రార్ధనాలయములు కావలసి వచ్చినది. తాను బోధించిన ఆత్మజ్ఞానము  ఎంతవరకు సఫలమైనదో గ్రహించనెంచి ప్రశ్నించినపుడు నిగురువుద్వారా  సమాధానము: 1. సర్వం ఆత్మే ఐనపుడు ఇక ఆత్మకు తావేది. నేను ఎక్కడ పుడుతుందో చూడటమే ఆత్మ విచారణ. ఆత్మకు శరీరంలో తావు హృదయం. ఆత్మ హృదయంలో ఉన్నదనుటకన్న హృదయమే ఆత్మయని గ్రహించవలసి యున్నది. హృదయం ప్రకాశిస్తుంది. హృదయమ్నుండి వెలుగు మనసుకు వస్తుంది. హృదయశుద్ధి గలవారు ధన్యులు. వారు దేవుని చూచెదరు. ఈ వాక్యంలోని ఆంతర్యం గ్రహించండి. ఇది ఆత్మ దర్శనమునకు ముక్కుసూటి దారి. దేహ బుద్ధ్యామన ఇంద్రియాలకు మనం బానిసలం. మన స్వాధీనం లో లేవు. వాటి ఆధీనంలో మనం ఉన్నాం. అవి చెప్పినట్లు మనం ఆడుతున్నాం. ఒక మంచి సుందరమైన దృశ్యమో, మనిషో కనిపిస్తె చూడకుండా ఉండలేం. మంచి మసాలా వాసన వస్తే నోటిలో నీళ్ళు మనకు తెలీకుండానే ఊరుతుంటాయి. ఒక వస్తువు కనిపిస్తే కొనకుండా ఉండలేము. ఆకలిని ఆపుకోలేము, దాహాన్ని ఆపుకోలేము. నిద్రను ఆపుకోలేము, కోరికలను ఆపుకోలేము. ఆవేశాలను ఆపుకోలేము. వెరసి మన ఇంద్రియాలకు మనం బానిసలం. అవి నడిపినట్లు మనం నడుస్తున్నాం. అవి ఈడ్చుకుపోయిన చోటికి మనం పోతున్నాం. ఇది స్వాతంత్ర్యం ఎలా అవుతుంది? మన మనస్సుకు మనం బానిసలం. మనస్సు మనం చెప్పినట్లుగా వినదు. అది చెప్పినట్లు మనం ఆడుతున్నాం. “ఒక్క క్షణం కదలకుండా ఉండు” అంటే ఆ క్షణంలోనే ఎక్కడలేని అనవసర విషయాలన్నీ నాకే కావాలి అంటుంది మనసు. ఆలోచన మనలను లాక్కుపోతున్నది కాని మనం ఆలోచనను నడిపించడం లేదు. మన ఆలోచనలు మన స్వాధీనంలో లేవు. మనసు మన స్వాధీనంలో లేదు. ఇది స్వాతంత్యం ఎలా అవుతుంది? మన అహానికి మనం బానిసలం. నేను ప్రతివానికన్నా భిన్నంగా కనపడాలి. నేను అందరికంటే అధికుణ్ణి. నేను అందరికంటే ముందుండాలి. నేను చెప్పినట్లు ఇతరులు వినాలి. నా ప్రత్యేకతను నేను కాపాడుకోవాలి. నేను సుఖంగా ఉండాలి. దానికోసం ఎందరు ఏమై పోయినా పరవాలేదు. నా పని నాకు ముఖ్యం. ఇలా నా నాఅనుకుంటూ నా అహానికి నేను బానిసగా మిగులుతున్నాను. నా “అహం” తృప్తి పడటం కోసం నేను ఏపనైనా చేస్తున్నాను. జీవితమంతా దాస్యం చేయించుకున్న ఈ అహం మరణంలో ఏమౌతుంది. ఎక్కడికి పోతుంది. అన్న ఆలోచన మనకు రాదు. ఒక్కసారిగా పేలిపోయి అదృశ్యమై పోయే ఒక నీటి బుడగకోసం నా జీవితమంతా దానికి దాసోహం అంటూ ఊడిగం చేస్తున్నానా? నన్ను నేను తెలుసుకునే అవకాశం ఇచ్చిన ఈ జన్మను వృధాగా గడిపి పరీక్షలో ఓడిపోయినవానిగా నిష్క్రమిస్తున్నానా? ఏమిటీ విచిత్రం? ఏమిటీ బానిసత్వం? అన్న ఆలోచన మనకు రాదు. మనకు స్వాతంత్ర్యం వచ్చిందా? ఎక్కడొచ్చింది? రాజకీయ స్వాతంత్ర్యం దేశానికి వచ్చి ఉండవచ్చు. సమాజాన్ని దోచుకునే వారికి వచ్చి ఉండవచ్చు.  స్వాతంత్ర్యం మన ఆశయం కాదు. మన జీవిత గమ్యం ఇది కాదు ఎదుటివారికీ, వారి ఆలోచనలకూ, నేను చేస్తున్న ఊడిగం నుంచి బయట పడినప్పుడే అది నిజమైన స్వాతంత్ర్యం. నా ఆలోచనలకూ, నా అహానికీ కట్టుబడి ఉన్న నా బానిసత్వం నుండి నేను బయటపడి నప్పుడే నిజమైన స్వాతంత్ర్యం. ఇంద్రియాలకూ, ప్రకృతికీ నేను చేస్తున్న ఊడిగం నుంచి నేను బయటపడినప్పుడే నిజమైన స్వాతంత్ర్యం ఇటువంటి స్వాతంత్ర్యాన్ని పొందటమే ముక్తి, అదే మోక్షం. ఈ ముక్తి అనేది ఎవరినుంచో నాకు వచ్చేది కాదు. నన్నెవరూ బంధించలేదు. ఇది నేను నా చుట్టూ నిర్మించుకున్న బోను. దీనినుంచి నేనే బయట పడాలి. ఇది నానుంచి నాకు మోక్షం. ప్రకృతినుంచి నాకు మోక్షం. జన్మ జన్మల నుంచీ నన్ను వెంటాడుతున్న సంస్కారాలనుంచి, కర్మ బంధాలనుంచి, జనన మరణాలనుంచి నాకు కలిగే మోక్షం. ఇటువంటి స్వాతంత్ర్యమే యోగులకు అభిమతం. దీనికి తక్కువ దైన ఏ స్వాతంత్ర్యమైనా వారికి అవసరం లేదు. దానిని వారు ఉత్తమమైన స్వాతంత్ర్యంగా పరిగణించరు. దీనిని పొందాలంటే అచంచలమైన, అకుంఠితమైన దీక్ష కావాలి. సాధన కావాలి. “నాయమాత్మా బలహీనేన లభ్య:” “ఆత్మానుభవం బలహీనులకు లభించదు” అన్న ఉపనిషద్వాణి మనలను తట్టి లేపటం లేదా? మన పూర్వీకులైన మహర్షుల ఉత్తేజపూరిత సందేశాన్ని మనం వినలేక పోతున్నామా? చేతకాని వాళ్లలా జీవితాన్ని ముగించడం అభిలషణీయమేనా? ఎన్ని వేల జన్మల నుంచి మన ప్రయాణం సాగుతున్నదో మనకు తెలుసా? ఎన్ని కాలాలలో, ఎన్ని దేశాలలో, ఎన్ని ప్రాంతాలలో, ఎన్ని వేషాలు ఇప్పటికి ఈ జీవుడు వేశాడో మనకు తెలుసా? స్వాతంత్ర్యం రాకుండా ఎన్ని వేల సంవత్సరాలు గడిచాయో మనకు జ్ఞాపకం ఉన్నదా? ఆలోచించండి. మన పూర్వీకులైన మహర్షులు మనలను చూచి “ఇటువంటివారా మా వారసులు” అని సిగ్గుపడుతున్నారు గమనించండి. సాధనా పరులు కండి. మహత్తరమైన యోగాన్ని అనుష్టించండి. జన్మ జన్మల కర్మ బందాల నుంచి విముక్తి కలిగించే భరతదేశపు దివ్యసంపద అయిన యోగాన్ని

మాటలు హృదయాన్ని సూటిగా తాకుతాయి. అంతరాంతరాలను కదిలిస్తాయి. ఏదో తెలియని ఒక వినూత్న స్పందనను హృదయంలోకలిగిస్తాయి. ఆయన మాటల్లోని ఈ ప్రభావాన్ని గురించి ఆయనే ఒకమారు చెప్పారు. ” మీకోసం, మాటలకు అతీతమైన అనుభవాన్ని మాటల పరిధిలోకి తేవాలని నేను విఫలయత్నం చేస్తున్నాను.” ఆయన చెప్పిన ఉపన్యాసాలు, శిష్యులు అడిగిన ప్రశ్నలకుఇచ్చిన తత్క్షణ సమాధానాలూ కలసి ౩౦౦ పుస్తకాలైనాయి. వాటిలో ఒక్కొక్కటి ఒక కోహినూర్ వజ్రం లాటిది. ఆయన సన్నిధిలో కూర్చున్న వారికి అప్రయత్నంగా ధ్యాన స్థితి కలిగేది. ఆయన సర్వ కాల సర్వావస్థలలోనూ లోతైనధ్యాన స్థితిలో ఉండేవారు. ఆయన మాట్లాడే ప్రతిమాటా ధ్యానానుభవపు లోతుల్లోంచి ఉబికి వచ్చేది. అందుకే అతీతభూమికల సుగంధాలను ఆయన మాటలు మోసుకొచ్చేవి. రకరకాలుగా వ్యాఖ్యానిస్తారు. అటువంటి వ్యాఖ్యలు పూర్తిగా అజ్ఞాన జనితాలు. ఈలోకం ఏ మహాపురుషుణ్ణి సరిగ్గా అర్ధం చేసుకోగలిగింది? అసలు వారిని అర్ధం చేసుకునే స్థాయి ప్రస్తుత మానవాళికి ఉన్నదా? అనిప్రశ్నించుకుంటే ” లేదు” అనే సమాధానం వస్తుంది.చెప్పిన పై మూడు మాటలు వేదవాక్యాలకు ఏమాత్రం తీసిపోవు. ప్రపంచం లోని మతాలన్నీ తంతులతో నిండి పోయి ఉన్నాయి. ఒకరి తంతు ఇంకొకరికి నచ్చదు. ఎవరికి వారే మా తంతు గొప్పదంటే మా తంతు గొప్పదని గొడవలు పడుతూ ఉన్నారు. ఒకడు రెండు చేతులు జోడిస్తాడు. ఒకడు మోకాళ్లమీద మోకరిల్లి అర్ధించే హస్త ముద్ర పడతాడు. ఇంకొకడు తనపైన శిలువ గుర్తును ఆపాదించుకునే భంగిమ ప్రదర్శిస్తాడు. ఇంకొకడు ఇంకొక రకంగా చేస్తాడు వీరందరూ ఒకరిని ఒకరు శత్రువులుగా చూసుకుంటూ బతుకుతుంటారు. కాని వీరెవరికీ సరెండర్ అన్న భావన, దాని ఆచరణ లేదు. హిందువులు దీనిని శరణాగతి, ప్రపత్తి అంటారు. ఇస్లాం అనే మాటకు అసలైన అర్ధం కూడా ఇదే. క్రిస్టియానిటీ మూల భావన కూడా శరణాగతియే. కాని ఎవరూ దీనిని ఆచరించరు. ఊరక బాహ్య తంతులు మాత్రం చక్కగా ఆచరిస్తూ తాము భగవంతుని అనుంగు భక్తులుగా ఎవరికి వారు భావించుకుంటూ, ఎదుటివాడు మాత్రం తప్పుదారిన నడుస్తున్నాడన్న చిన్నచూపుతో ఉంటారు. ఇదే అన్ని మతాలూ చేస్తున్న పెద్ద పొరపాటు. తంతు అనవసరమా అంటే, అవసరమే అని చెప్పాలి. సామాన్య స్థాయిలో ఉన్నవానికి తంతు అవసరమే. కాని తంతు ఒక్కటే సర్వస్వం కాదు. అది ఒక దేహం లాటిది. కాని శరణాగతి ఆత్మ లాటిది. ఆత్మ లేని దేహం ఎలాటిదో శరణాగతిలేని ఉత్త తంతులు అలాటివే. నిజమైన శరణాగతి ఉన్నపుడు ఒక్క క్షణంలో భక్తుని లోలోపల మొత్తం ప్రక్షాళన కాబడుతుంది. ఒక అతీత శక్తి అతనిలోకి దిగి వస్తుంది. ఆ శక్తి ముందు అతడు వివశుడౌతాడు. అచేతనుడౌతాడు. ఆ శక్తి అతనికి సర్వంబోధిస్తుంది. అతని జీవితం దివ్యంగా మారుతుంది. శ్రీ రామకృష్ణుని వంటి మహాపురుషుల జీవితాలలో జరిగింది అదే. ఒకడు నిజంగా తన అస్తిత్వాన్ని పూర్తిగా మరచి, ఒక్క క్షణమైనా, ప్రపంచాన్ని నడుపుతున్న అతీత శక్తికి లొంగగలిగితే అతని అంతరంగంలో ఊహించలేనన్ని దివ్య పుష్పాలు పూస్తాయి. అతీత శాంతితో అతని అంతరాత్మ నిండిపోతుంది. ఇది ఎవరికి వారు ప్రత్యక్షంగా అనుభవంలో తెలుసుకోవచ్చు. ప్రపంచంలోని అన్ని మతానుయాయులూ తంతులలో నిమగ్నులై ఉన్నారు. కాని వారికి ఈ శాంతి దొరికిందా? వారి చేతన దివ్య భూమికలను అధిరోహించగలుగుతున్నదా? వారి జీవితాలు పరిపూర్ణత్వాన్ని సంతరించుకుంటున్నవా? లేదు. దీనికికారణం వారు సరెండర్ అన్న ఆత్మను వదలి, రిచువల్ అన్న దేహాన్ని మాత్రం అనుసరిస్తున్నారు. వీరే శవసాధన చేస్తున్నటువంటి నిజమైన క్షుద్రోపాసకులు. లోకమంతటా ఇటువంటి వారితోనే నిండి ఉన్నది. నిజమైన ప్రార్ధన అనేది తెలియాలంటే హృదయపూర్వకమైన శరణాగతి అనుభవంలోకి రావాలి. ఉత్త తంతులు ఎక్కడికీ మనలను చేర్చలేవు. కాకపోతే మన అహంకారాలను అవి ఇంకాస్త గట్టిపరచగలవు అంతే.నేడు ఎందరో గురువులు తయారయ్యారు. ప్రతివారూ ఒక్కొక్క ధ్యాన ప్రక్రియను బోధిస్తున్నారు. మీటింగులు పెడుతున్నారు. అనుయాయులు వేలల్లో తయారు అవుతున్నారు. వారి వారి ప్రాణాయామ ప్రక్రియలు,ధ్యాన ప్రక్రియలు నేర్చుకుంటున్నారు. అంతా మంచిదే. కాని అసలైన రహస్యం ఒకటుంది. ధ్యానం అనేది ఒక ప్రక్రియ కాదు. అది ఒకనమ్మిక. అది ఒక మానసిక స్థితి. ప్రకృతిని, భగవంతుని ఎటువంటి షరతులు,కోరికలు, డిమాండ్లు లేకుండా ఒక చిన్నపాపలాగా నిష్కల్మషంగా స్వఛ్ఛంగా నమ్మి, నీ ఇష్టం వచ్చినట్లు నా జీవితాన్ని నడిపించు, నువ్వెక్కడికి తీసుకెళితే అక్కడికి వస్తాను అని పూర్తిగా అర్పణ కావడమే నిజమైన ధ్యానం. ఇటువంటి మానసిక స్థితిలో ఎల్లప్పుడూ ఉండగలగటమే నిజమైన ధ్యానం. మరి ధ్యాన ప్రక్రియలు అన్నీ అబద్ధాలా? అంటే కావు అనే చెప్పాలి. అవి అవసరమే. కాని వాటిలో అంతర్గతంగా ఉండవలసిన సూత్రం ఇది. ఈ సూత్రం లోపించడం వల్లనే ఎన్ని ధ్యానాలు, ప్రాణాయామాలు, ఆసనాలు చేసినా మానవుడు ఎక్కడ వేసిన గొంగళి అక్కడే అన్నట్లు ఉన్నాడు. ఎప్పుడైతే అనేది మానవునికి కలుగుతుందో అతను ధ్యానభూమికలను సునాయాసంగా అధిరోహించగలుగుతాడు. దివ్యత్వం అతనికి ఎదురొచ్చి ఆహ్వానిస్తుంది. అది రానంతవరకూ మానవుడు ఎన్ని యోగా  లో చేరినా, ఎంతమంది గురువులను ఆశ్రయించినా ఫలితం అంతగా ఉండదు. ఎన్ని ధ్యానవిధానాలను ఆచరించినా అన్నది హృదయంలో లేకపోతే ఆ విధానాలు ఎక్కడికీ దారి చూపవు. నమ్మిక, విశ్వాసం అన్నవి హృదయంలో ఉన్నపుడు అతనికి ఏ ధ్యానమూ అవసరం లేదు. ఆ నమ్మకమే ఒక ధ్యానమై అతనికి దారి చూపిస్తుంది. ఆ వెలుగులో సునాయాసంగా నడవడం సాధ్యమవుతుంది. దేవుడు ఒక సిద్ధాంతం కాదు. అది ఒక అనుభవం. తత్వ శాస్త్రం అనేది ప్రపంచ వ్యాప్తంగా వ్యాపించి ఉన్నది. తత్వ వేత్తలు ఎన్నో రకాల సిద్ధాంత రాధ్ధాంతాలు చేసి దేవుడున్నాడా లేడా అని వాద వివాదాలతో కొన్ని వేల పుస్తకాలు వ్రాసి పెట్టారు. కాని వారికెవరికీ అనుభవజ్ఞానం లేదు. అనుభవం ఉన్నవారు ఒక్క పుస్తకమూ వ్రాయలేదు. వారు మౌనంగా ఉన్నారు. దేవుడు ఒక తర్కానికి పనికొచ్చే సిధ్ధాంతం కాదు. అది మాటలకు వాదనలకు తెలిసే విషయం కాదు. అది అనుభవైక వేద్యం. అంతరాంతరాలలోకి మునక వేసి ఎవరికి వారే తెలుసుకోవలసిన ఒక రహస్య ఆత్మ సాక్షాత్కారం అనుభవం. కాని ఈ లోతుల్లోకి మునగటం కష్ట సాధ్యం. వాదాలు చెయ్యటం సులభం. కనుక మానవుడు సులభమైన దాన్నే ఆచరిస్తాడు. నేడు వేదికలెక్కి ఉపన్యాసాలిచ్చే గురువులు ఎందరో కనిపిస్తారు. భగవంతుని గురించి గంటలు గంటలు చక్కగా మాట్లాడగలిగిన వారు చాలామంది ఉన్నారు. కాని వారికి భగవదనుభూతి ఉన్నదా అంటే అనుమానమే. ఎందుకంటే నిజంగా ఆ అనుభూతి ఉన్నవాడు మాట్లాడలేడు. మాట్లాడటానికి విషయం ఏమీ వానికి ఉండదు. ఆ అనుభవాన్ని మాటలలోకి తేవడం కూడా అసాధ్యమైన విషయం.

పన్యాసాలిస్తున్న మహనీయులందరూ భగవదనుభూతి లేనివారు అనేది నా ఉద్దేశం కాదు. కాని భగవంతుడు మాటలకు అందే ఒక సిద్ధాంత రూపుడు కాదు అని మాత్రమే ఇక్కడ అర్ధం చేసుకోవాలి. భగవంతుని ఉనికిని తర్క పరంగా నిరూపించాలని ప్రయత్నించడం ఉత్త నిరర్ధకమైన ప్రయత్నం. అదెప్పటికీ సఫలం కాబోదు. మన ఉపనిషత్తులలో కూడా దీనికి సమానార్ధకమైన "తత్" అనే పదమే వాడబడింది. ఎందుకనగా భగవంతుడు అనేది లింగానికి అతీతమైన స్థితి. ఆత్మకు లింగమేమున్నది? శక్తికి లింగమేమున్నది? అది ఆత్మ, అది శక్తి కనుక పురుష స్త్రీ వాచకములకు అది అతీతమైనది. కాని ఏ రూపాన్నయినా అది ధరించగలదు. ఈ మూడు మాటలను సరిగ్గా అర్ధం చేసుకోగలిగితే ఈ నాడు ప్రపంచంలో ఉన్న మతపరమైన అశాంతి దూరం కావడమే గాక, అసలైన ఆధ్యాత్మిక జీవిత సత్యాలు చక్కగా అర్ధం అవుతాయి. అంత సాహసం నేను చేయలేను. కాని అమ్మ కరుణ ఉంటే అలాగే వ్రాస్తాలే" అన్నాను. దైవాంశ తో పుట్టినవారివి, అవతార మూర్తుల జాతకాలు అంచనా వేయడం చాలా కష్టం. దివ్యజనని శారదామాత జాతకం కూడా ఇలాగే ఉంటుంది. మామూలు దృష్టికి చాలా సాధారణమైన వ్యక్తి జాతకంలా ఉంటుంది. ఏ ప్రత్యేకతలూ కనిపించవు. చాలా సూక్ష్మవిశ్లేషణతో చూస్తేగాని వీరి జాతకాల మహాత్యం ఏమిటో అర్ధం కాదు. అప్పుడు కనిపించే స్థాయి చూస్తే నోట మాట రానంతఆత్మోన్నతి కనిపిస్తుంది నిగూఢమైనది. స్థూలదృష్టికి అందేది కాదు. ఈ జాతకం గురించి ఇంకాచాలా వ్రాయవచ్చు. మీ అన్నయ్య చాలా తక్కువ వ్రాశారు"వేమమనసులోనె తెలిసి ఎలుక కన్నా తక్కువ తెలివితేటలు ఉంటాయేమో. అందుకనే అవి ఎలుక వలె భవిష్యత్ గురించి ఆలోచించక ప్రస్తుత అవసరాల గురించి ఆలోచిస్తాయి ఏమో.లోనె కలిసి
మనసులోని వాని మరల దిగిచిమనసు నిల్పువాడు మనసు నిచెదీ ఏకాడ మర్మజ్ఞు డగుయోగితన నిజరూపము జూడును తనమాయను బుట్టు తనదు తనువని చూచు తనలోనె తత్వసంపద గనువాడే పరమయోగి గదరా ... మనసులోన గలుగు మర్మ మెరిగి మనసు దాను నిల్ప మరియు దా బ్రహ్మంబు ...  !న జ్ఞానమార్గచూపు నిలుపకున్న సుఖము లేదు మనసు నిలుపకున్న మరి ముక్తి లేదయా ... ఎక్కడ ఉంది అని వెతకండి.అప్పుడు అది ఎక్కడ లేదు అని తెలుస్తుంది.ఈ పద్దతితో దేహమును వదిలే) ఒక్క క్షణంఅంతటా వ్యాపించి వుంది   బ్రహ్మసత్యమని నమ్మర
ఒక్క మాటలో చెప్పబడే “మనసు”లో అనేక భాగాలున్నాయి: మనస్సు; బుద్ధి; చిత్తం; హృదయం; అహంకారం. వీటన్నిటి కలగలుపే “మనస్సు”. కర్మేంద్రియాలని, జ్ఞానేంద్రియాలని పనిచేయించేదీ, అదుపులో పెట్టేదీ ఈ మనసే; కష్టాల్ని, బాధల్ని అనుభవించేదీ మనసే; సుఖాల్ని, ఆనందాన్ని అనుభవించేదీ మనసే; కృంగిపోయేదీ మనసే; పొంగిపోయేదీ మనసే. మనసుకి ఎందుకీ వైవిధ్యం? మనస్సు నిశ్చలంగా, స్థిరంగా వుండలేదా?యమ, నియమ, ఆసన, ప్రాణాయామ, ప్రత్యాహార, ధారణ, ధ్యానం, మనస్సు ఒకే విషయమందు లగ్నమై వుంటుంది. ఇక్కడ ఆలోచనలకు తావులేదు. స్థితి అయిన సమాధి స్థితిలో ఆలోచనలు వుండవు; స్పృహ వుండదు; మనస్సు మనస్సు. ఉదా: సమాధి స్థితిలో సత్యాన్ని గురించి తెలుసుకోగలరు అని చెప్పినప్పుడు, ” తెలుసుకోగలుగుతున్నారు ” అని అంటే, ఆ స్థితిలో ఆలోచనలు ఉన్నట్లేగదా? అనే ప్రశ్న వస్తుంది. ఈ విషయాన్ని కొంచెం లోతుగా పరిశీలిద్దాం. జాగ్రుతావస్థలో వున్నప్పుడు, ఒక వ్యక్తికి సత్యాన్ని గురించి అనేక ఆలోచనలు వున్నాయనుకోండి. అతను నిద్రావస్థలో వున్నప్పుడు, అవే ఆలోచనలు తక్కువ తీవ్రతతో వుంటాయి. కానీ, మెదడులోని ఇంద్రియాల వ్యవస్థలో పదిలమై ఉంటాయి. సుషుప్తావస్థలో ఈ ఆలోచనలు ఒకే ఒక విషయమందు మనస్సును ఏకాగ్రతతో నిలిపినప్పుడు, ఇంద్రియాలు, బాహ్యప్రపంచం నుండి మరలి, తటస్థస్థితికి వస్తాయి; మనస్సు ఆలోచనలు అరికట్టబడతాయి; బుద్ధి, చిత్తము, అహంకారమనే వాటిని మనస్సు సమాధిస్థితి యందు ప్రవేశించి, చైతన్యశక్తి స్థితిలో వుంటుంది. సమాధి స్థితి లేదా సహజ స్థితి అని చెబుతారు. భౌతిక శరీరంలో వున్న జీవాత్మకు మనసు ఎప్పుడూ సాక్షిగానే వుంటుంది కాబట్టి, బాహ్య ప్రపంచంలోనికి వచ్చిన వ్యక్తికి, ఇంద్రియాల మనస్సు ద్వారానే సహజ స్థితిలో అనుభవమైన, లేదా అవగతమైన బ్రహ్మ సత్యం  తెలియబడుతుంది. అయితే, ఈ జ్ఞానాన్ని మాటల రూపంలో సంపూర్ణంగా ఇంకొకరికి తెలియచేయటం చాలా కష్టమైనది, కానీ, కొంతవరకు తెలియచేయవచ్చును. తాము సమాధి స్థితిలో వున్నప్పుడు తెలుసుకున్న సత్యాల్నే వేదాలుగా మనకు తెలియచేసారు. ఈ వేదశాస్త్ర జ్ఞానంద్వారానే మనిషి, యుగాలుగా, ఎంతో ఉన్నత స్థాయిని చేరుకోగలిగి, చక్కటి సమాజాన్ని అభివృద్ధి చేయగలిగాడు. సహజ స్థితి, లేదా సమాధి స్థితి ఇంద్రియాలద్వారా మనస్సు  తెలుసుకోవచ్చు. బ్రహ్మ ” నిరాకారుడు; సర్వవ్యాపి ( చైతన్యశక్తిని ) ఆయుధము లేవియును ఛేదింపజాలవు; అగ్ని దహింప జాలదు; నీరు తడుపజాలదు; గాలి మండింపజాలదు. మనస్సు, ఇంద్రియాలద్వారా బాహ్యప్రపంచాన్ని చూస్తాడు లోపల అన్నింటిని సమగ్రంగా తెలుసుకోవడానికి మనస్సు, బుద్ధి, అహంకారం ఉన్నాయి మనస్సు, బుద్ధి,మనకు జీవితం లో లభించే కష్టాలు ,సుఖాలు ఇంద్రియాలద్వారా మెలకువలో లభిస్తాయి. . కానీ మనస్సు ఇంద్రియాలు నిద్రలో కట్టుబడతాయి. కనుక ఆస్థితిలోని తృప్తీ శాంతి మనకు నిద్రలో...మనకు వున్నప్పుడు ఊహద్వారా గ్రహించవచ్చు. నది #వరదను చూసి నది, .... అంటే అది కుండ అని #తెలియాలంటే కేవలం ఇంద్రియ జ్ఞానమేకాక మనస్సు దానికి జోడించేది గూడా కొంత మనం నిత్యం సంచారం చేసే చోట్లో కూర్చుంటే, మనస్సు బాగా చంచలమైపోతుంది. .... ఇంద్రియాలద్వారా సుఖాలను అనుభవిస్తూ ఆనందిస్తూ అవేవో మహా గొప్పవనుకుంటూ, భోగిస్తూ వాట్ల వల్ల .అన్ని ప్రాణులలకు లాగే మానవుని ప్రథమ లక్ష్యం జీవించడమే.అంటే ఎలాగైనా మృత్యువునుండి తప్పుకోజూడటమే.అందువల్లనే జీవితము అన్నింటికంటె ప్రియమని తలుస్తాము.కాని ఇది నిజమా? మానవుడు జీవించడం తో మాత్రమే తృప్తి పడగలిగితేనే అలా తలచడం సాధ్యం .వాస్తవానికి కేవలం జీవించడం మాత్రమే కాక కొరతలేని తృప్తి .శాంతులతో జీవించాలని తలుస్తాము. మనం ధనమూ,కీర్తీ,పదవి,హోదాలను పొందటానికి యత్నిస్తున్నామంటే వాటిద్వారా తృప్తి శాంతి లభిస్తాయన్న ఆశే కారణం.అందుకే వాటి కోశం మానవుడు ఎన్ని కష్టాలకైనా ఓరుస్తాదు.కని ఎన్ని సాధించినా ప్రతివాడూపొందవలసినదేదో తనకింకా లభించలేదన్న కొరతకు గురవుతాడు. ఇంకా ఏదో సాధస్తే దానిద్వారా తృప్తి,శాంతి లభించవచ్చని భ్రమిస్తూ మరణించేదాకా కాలం గడిపేస్తాడు. కాని ఎన్ని కోట్లమంది మానవులు ఎన్ని యత్నాలు చేసినా ఎన్నింటిని సాధించినా వారికింకా ఇట్టి కొరత మిగిలిండటమే చిత్రం. ఇలా అని కొరతలేని తృప్తనేది ఒక ఊహా కల్పన మాత్రమేనని .అట్టిదసంభవమని భావించి ఊరుకొగలమా? అట్టినిశ్చయం ఏర్పడిననాడు జీవితం అర్థరహితమనిపించి మానవుడు ఆత్మహత్యకు గానీ ,ఉన్మాదానికి గాని ,మత్తు పదార్ధాలకు గాని పాల్పడతాడు. .అంటే కొరతలేని తృప్తి పొందటం జీవించటం కంటే కూడా మానవునికి ముఖ్యమన్నమాట. కాని అట్టితృప్తి ఇంతమంది లో ఎవరికీ కలగక పోయినా అందరూ జీవించాలని తాపత్రయపడటానికి రెండూ కారణాలున్నాయి. ఒకటి అట్టితృప్తి ,శాంతి ఎవరికీ లభ్యం కాలేదన్న ఎరుక కలగక తమకు లేనిదానినుఇ పొందితే అవి లభిస్తాయన్న భ్రాంతి,రెండు అంతకంటె బలీయమైన కారణం మృత్యువంటే భయం. .కాని మృత్యువంటే ఎందుకు భయం? దాని నిజరూపం తనకేమి తెలిసిమానవుడు భయపడతాడు.? మృత్యువులో తనకేమి జరుగుతుందో తెలియదు.అలా తెలియక పోవతమే భయానికి కారణం. అట్టి మృత్యుభీతివలన జీవితానికంటిపెట్టుకుని వుంటాడే గాని,తీరా జీవించబోతే కొరత ,అసంతృప్తి మాత్రమే ఎదురౌతాయి. చావుకు పెడితే లంఖణానికొప్పుకున్నట్లు ,ఏమీ తెలియని మృత్యువుకంటే ఎంత అసంతృప్తిగావున్నా కొంతవరకైనా తనకు పరిచయమైన జీవితమే మేలనుకుంటాడు.మానవుడు. "ఏడావలేక నవ్వుతూ " వున్నట్టు చావలేక బ్రతుకుతాడు. అట్టి జీవితం లోని కొరతను ,అసంతృప్తిని ఎలా అతిక్రమించాలో తెలియక దానిని విస్మరింపజూస్తాడు.సినిమాలు ,నవలలు మొ// కాలక్షేపాలన్నీ అసంతృప్తి కరమైన అనుభవాల పరంపరలుగా గడిచే కాలగతిని మరిచే యత్నాలు మాత్రమే . వైద్యులిక తగ్గదని నిర్ణయించిన రోగబాధను మత్తుమందులతో మరుగు పరుచుకోజూట్టం లాంటిదే కాలక్షేపం. నానాటికీ ఆమత్తుమందుల ఆమత్తు మందుల మోతాదు పెరగవలసి వచ్చినట్లే కాలక్షేపాల మోతాదు కూడా పెరగవలసి వస్తుంది. కాని వాటిననుభవించాలంటే డబ్బు అవసరం. ఎక్కువ డబ్బుసంపాదించాలంటే అదికంగా శ్రమింఛాలి . కాని కాలక్షేపం మత్తుమందులకు అలవాటు పడినవాడు చిత్తశుద్ధితో శ్రమించలేడు. అట్తివాడు అవినీతికి పాల్పడాల్సివుంటుంది. తృప్తినీ ,శాంతినీ ప్రసాదించేవిగా తోచే కీర్తి ధనము పదవి ,హోదాలను పొందాలన్నా అట్టివారికి అవినీతే సులభమైన మార్గమనిపిస్తుంది. ఇదే సమాజం లో అవినీతికంతకూ మూలం .వీటికి తోడు వ్యక్తులలోని బలహీనతలను వినియోగించుకుని లాభాలను గడించే వారు అంటే మనకు కాలక్షేపాన్నందించేవారు ,ఈదౌర్భల్యానికి మరీ. దోహదం చేస్తారు.కనుక ఇంత అస్తవ్యస్తానికి దారితీసే కాలక్షేఅపాలు జీవిత సమస్యకు నిజమైన పరిష్కారాలు కావు .కాలగతిలో సామాజిక ధర్మాన్ని తారు మారు చేసి జీవితం దుర్భరమయ్యేలా చేసేవి పరిష్కారాలెలా అవుతాయి ? కేవలం సమస్యనుండి పారిపోవటం అవుతాయి.మృత్యువును నుండి తప్పుకోజూడటానికి కారణం భీతి అనీ ,భీతికికారణం మృత్యువంటే ఏమిటో తెలియక పోవడం అని గుర్తించాము. కాలక్షేపాలద్వారా మానవుడు జీవితానుభవాలనుండి తప్పుకోజూడ్డం వలన అతనికి జీవితమన్నా భయమేనని అంగీకరించాలి.జీవితమంటే ఏమిటో తెలియక పోవటమే అట్టి భయానికి కారణం కాగలదు. జీవితమంటే అనుభవాలను గుర్తించే ఎరుక .దానినే "నేను" అంటాం .నేను "అంటే ఏమిటో దాని తత్వమేమిటో మనకు స్పష్టంగా తెలియకపోవటమే మనం కాలక్షేపాల మాటున దాక్కోజూట్టానికి కారణమన్నమాట.మరణ భీతిచేత జీవితానికంటిపెట్టుకుంటాం.తృప్తి కోసం ఆజీవితాన్నుండి కాలక్షేపాలచాటుకు తప్పుకోజూస్తాం.  నిద్రలో నున్నపుడు కొరతలేని తృప్తిని ,శాంతిని ప్రతివాడు అనుభవిస్తాడు. అందరికీ ఒకేరీతిలో అనుభవమవుతుంది కాబట్టె, ఈజగత్తు సత్యమని మనం అంగీకరించినట్టే ,గాఢనుద్రలో తృప్తీ,శాంతి సత్యమని మనం అంగీకరించాలి. జీవితం లో ఎన్ని కోట్లమంది ఎట్టి శాంతిని తృప్తిని ఆశించి నిరంతరం< యత్నిస్తారో ,కానీ పొందలేరో అట్టిది గాఢనిద్రలో ఎక్కడనుండివస్తుంది .? అది తెలిస్తే దాన్ని మెలుకువలో సహితం పొందవచ్చు. మనకు జీవితం లో లభించే కష్టాలు ,సుఖాలు ఇంద్రియాలద్వారా మెలకువలో లభిస్తాయి. కానీ మనస్సు ఇంద్రియాలు గాఢనిద్రలో కట్టుబడతాయి. కనుక ఆస్థితిలోని తృప్తీ శాంతి మనకు వేరొకలభించేవి కావన్నమాట. అంటే మనలోనే స్వతహాగా వున్నవన్నమాట. అమ్టే కాదు గాఢనిద్రలో ,శాంతి వెరుగను,దానిననుభవించేమనం వేరుగను వుండం. అట్టి శాంతేమనమయ్యుంటాం. ! మనలోనేవున్న తృప్తిని శామ్తిని గమనించక దానికై బాహ్యవస్తువులలో వెతికితే ఎలా లభిస్తుంది? ఇదే జీవిత కొరతకు కారణం. చమ్కలో మేకపిల్లనుంచుకుని ఊరంతా వెతికితే దొరుకుతుందా? మనలో కొరతలేనితృప్తీ శాంతీ వుంటే మనకవి మెలకువలోకూడ అనుభవానికిరావాలికదా? ఈప్రశ్నకు దృష్టాంతంగా చూడండి. ఒక తొట్టిలో నీరుపోశామనుకోండి . ఆనీరు నిశ్చలంగా వున్నప్పుడు అడుగు స్పష్టగా కనపడుతుంది. కానీ నీరు కలతజెందినప్పుడు తొట్టిడుగు స్పష్టంగా కనపడదు. మరుగున పడుతుంది. మానవుడు తొట్తివంతివాడు. మనస్సేనీరు .తొట్టిఅడుగే గాఢనిద్రలో అనుభవమయ్యే తృప్తీ,శాంతి , ఆ నీటి సంచలనమే చిత్తచాంచల్యంతో కూడిన మెలుకువ. కాబట్టి మెలకువలో మనస్సును నిశ్చలమ్ చేస్తే ప్రతివారికీ తామనుక్షణం కోరుకునే తృప్తి,శాంతి లభిస్తాయన్నమాట. అందుకవసరమైన క్రమశిక్షణే ఆథ్యాత్మికత అంతా. కానీ ఆథ్యాత్మిక మానవుని నిష్క్రియాపరునిగా చేయదు. సైకిల్ తొక్కటం నేర్చుకునేటప్పుడు ఎవరైనా పలకరిస్తే దిగవలసిన ఆవస్యకత వుంటుంది. . కారణం మనస్సు ఆమాటలపైన పనిచెస్తే సిఅకిల్ తొక్కటం పైఅ పనిచెఅయదు కనుక వాడు పడిపోయేప్రమాదం వుంది. కాని సైకిల్ తొక్కటం పూర్తిగా వస్తే సంభాషిస్తూ కూడా తొక్కుతాడు. అలానే ధ్యానంలో నిలకడ కుదిరాక జీవిత కర్తవ్యాన్ని కొనసాగిస్తూకూడా ఆంతర్యం లో తృప్తిని,శాంతిని అనుభవించగలుగుతాడు. ఆస్థితినే జీవన్ముక్తి అన్నారు. జీవించివుండగనే అసమ్తృప్తి రూపమైన దు:ఖాన్నుండి విముక్తి పొందుతాడు. ఆదు:ఖానికి కారనమైన తానేమిటో తెలియని అజ్ఞానం నుండి విముక్తుడౌతాడు. తృప్తే,శాంతే తానని ప్రత్యక్షంగా తెలుసుకుంతాడు. కనుక ట్రుప్తి శాంతులకోసం నాడు బాహ్యంగా అన్వేషించాల్సిన అవసరం వుండదు. శరీరం తన ప్వృత్తి ననుసరించి తనను తానే పోషించుకునే కృషిని చేస్తుంది. అట్టివ్యక్తి సమాజం లో అవినీతిపరుడు కాజాలడు. నీతికీ ,ధర్మానికీ దోహదమౌతాడు. గాఢనిద్రలో అంటేపరిపూర్ణమైన శాంతిలో ,తానంటె ఈదేహమేనన్న భ్రాంతి తొలగినట్టే జీవన్ముక్తుడికీ( తొలగుతుంది. కనుక మరనభీతి తొలగుతుంది. కనుక ఝివితాన్నణ్టిపెట్టుకోవలసిన ఆవస్యకత వుండదు. జీవించినంతకాల్ం తృప్తీ శాంతీ తానై జీవిస్తాడు. ఆతరువాత నిర్భయంగా మరణిస్తాడు. అంతేకాదు, జనన జీవన ,మరనాలు కాలబద్దమైనవి .కాలం గాఢనిద్రలో అవాస్తవమైనట్లు జీవన్ముక్తుడికి కాల్ంతోపాటు జననమరనాలు కూడా అవాస్తవమవుతాయి .కనుక అతను మరణిస్తాడనటం కూడా అతనిదృష్టిలో వాస్తవం కాదు. ఆథ్యాత్మికత అంటే ఇట్టిదని గుర్తించక ,దానిపేరిట ప్రపంచంలో చలామ్ణి అయ్యే మూఢనమ్మకాలను విమర్శిస్తూ ,ఆథ్యాత్మికతనే అసత్యమని నిరూపించినట్లు నేటి నాస్తికులు భ్రమిస్తున్నారు.డబ్బుకోసం ప్రపంచంలో జరిగే అన్యాయాలను చూసి సమాజంలో డబ్బే వుంశ్డకూడదనే కుతర్కం వంటిదే వీరివాదం. ఆథ్యాత్మికతే అవసరం లేదనేవారు ,సర్వజీవులూ ఏతృప్తికోసం అన్వేషిస్తున్నాయో దానినే అవసరం దంటున్నారు. అప్పుడు తమ నాస్తికవాదాన్ని మాత్రం చెప్పటమెందుకు.? దేన్నాసించి చెప్పాలి? ప్దార్ధవాదులు చైతన్యమేలేదంటున్నారు.ఆధునిక భౌతిక రసాయన శాస్త్రాదులలో దాని యొక్క ఆస్తిక్యం నిరూపించబదలేదంటున్నారు . కానీ అట్టి శాస్త్రీయ పరిశోధన చేయాలన్నా ,అట్టి నిర్ధారన చెయ్యాలన్నా చైతన్య మావశ్యకంకదా! అట్తి చైతన్యమే నిజంగాలేకుంటె ,సమాజానికి సత్యాన్ని బోధించాలని తలచేది ఎవరు? అట్టిచైతన్యం గలవ్యక్తులే లేకుంటే ఎవరికి బోధిస్తారు? చైతన్యమ్లేని భౌతిక రూపాలకు మనుగడ చేకూర్చడమేమిటి? కనుక వారి వాదం పైవారికి విశ్వాసముంటె వారెవరికీ ఏమీబోధించకూడదు. చైతన్యమే లేదంటే దాని కనుభవమయ్యే తృప్తీ,శాంతి లేనేలేవన్నమాట. ఈసూత్రాన్ననుసరించి వారు నిత్యజీవితన్ని కొనసాగించగలిగితే వారి సిద్ధాంతంపై వారికి విశ్వాసమున్నట్లు. కాని అలాచేయాలన్నా చైతన్యమావ శ్యకమే ! అంటే ! ఆథ్యాత్మికవాదం అప్రతిహతమన్నమాట. ఆ మనస్సును నిగ్రహించేందుకే, ప్రాణాయామ ప్రత్యాహార ధ్యాన ధారణ సమాధి అనే ఎనిమిది అంగాలను గురించి చెప్పారు. కేవలం మనస్సును అరికట్టాలి, అరికట్టాలి, నిరోధించాలి నిరోధించాలి అని మనం అనేకసార్లు జపం చేసినంత మాత్రంచేత అది జరిగే పని కాదు మనస్సు బాగా చంచలమైపోతుంది. దీనినే చిత్త విక్షేపం అంటారు. కాబట్టి, ఇటువంటి స్థానాలలో మనం ఉండకూడదు.కొంతమంది కొంటె ప్రశ్న వేస్తారు -  పరమాత్మ స్వరూపమే. దాంట్లో సందేహమేమీ లేదు. కానీ హఠాత్తుగా నీకా విషయం చెపితే మొట్టమొదటిలో నీకేమీ సిద్ధించవు. అందుకోసమని మనసును ఏకాగ్రంగా ఉంచటం కోసం, సాధనగా, . అలా నేర్చుకున్నట్లైతే, క్రమంగా వాడు పరమాత్మ స్వరూపాన్ని ధ్యానం చేయటానికి, దర్శించటానికి అవకాశం కలుగుతుందని ఉద్దేశ్యం. అటు ఇటు దిక్కులు చూడటం కూడా పనికిరాదు. ఏకాంతంగా ఉండాలి.  యోగతారావళి అనే ఒక గ్రంథంలో వారు కొన్ని ఆశ్చర్యమైన విషయాలను వారు తెలియచేస్తున్నారు. ఆ శంకరాచార్యస్వామివారికి ఆంధ్రదేశంలో ఉన్న శ్రీశైల క్షేత్రం పట్ల అభిమానంవల్ల, క్షేత్ర మహత్తును ఎంతో గొప్పగా వర్ణించారు. నాకు శ్రీశైల శృంగంలో ఏకాంతమైనటువంటి సిద్ధి, యోగ సిద్ధి ఎప్పుడు లభిస్తుందో, ఆ సమాధి స్థితిలో నేను శ్రీశైల శృంగాలంలో కూర్చుని మరి మనో విలయమనే సమాధిని పొందాలని అనుకుంటున్నాను, అది నాకు ఎప్పుడు లభిస్తుందో, నా శరీరం చుట్టూ తీగలు అల్లుకుంటాయో అని. పాపం మహాత్ములు. ఆయనంతటివారికే యోగం సిద్ధించదా, కేవలం జ్ఞానస్వరూపుడే అద్వైత జ్ఞానాన్ని లోకంలో స్థాపించినటువంటి మహాత్ములు కదా. అని అనుకోకూడదు. సమాధిని చెప్పారు. అంటే మనసు లేని స్థితి. సర్వాత్మనా లీనమై పోవటం అన్నమాట. సమాధి  స్థితిలో ఉన్న వాళ్ళు కదలరు. ఒక  మొద్దులాగా ఉండిపోతారు. వేల సంవత్సరాలు అలాగే సమాధిలో ఉండిపోతారు మహాత్ములు. అటువంటి వాళ్ళల్లో విశ్వామిత్రు మహర్షి ఒకరు. ఎన్ని వేల సంవత్సరాలు అలా ఉండిపోయాడో మనకి తెలియదసలు.  అలాంటిది  సమాధి మనసు సర్వాత్మనా లీనమై పోవటం సమాధి మనస్సు ఏమాత్రం పనిచేసినాసరే,  కష్టమే. అతని మనస్సు పరిపూర్ణంగా ఏకాగ్రంగా పరమాత్మపరం కానటువంటి పరిస్థితులలో, అతనెంతవరకు సాధించగలడు అంటే సందేహాస్పదమైనటువంటి విషయం ఇది చాలా విశిష్టమైనది. యోగం కూడా అతనికి సిద్ధించింది కాబట్టి యోగి అని కూడా అంది. ఊరికే అగ్నిని పరత్యజించి, మాత్రాన వాడు సంన్యాసి అని కానీ యోగి అని కానీ అనటానికి అవకాశంలేదు. ఎవరికి లభిస్తుంది? వారి స్థితి పైన చెప్పిన ఉదాహరణలా ఉంటుందిభక్తి నిర్వచనం ఇలా చేశారు. ఆత్మ స్వరూప సాక్షాత్కారం పొందడమే భక్తి – అని. అంటే తనయొక్క అసలురూపమైన ఆత్మతత్త్వాన్ని అనుసంధానం చేయడమే భక్తి అవుతుందని అభిప్రాయపడ్డారు. వేరే కొంతమంది భక్తంటే చెక్కలు పుచ్చుకుని, అక్కణ్ణుంచేమో అటు ఇటు కాస్త గంతులేసి, ఏదో కొంతమంది భక్తులు అనేక రకాలుగా చెపుతుంటారు. కానీ అలాకాదు. మోక్షానికి సాధనాలనేకం చెప్పారు. కానీ భక్తికి మాత్రం ప్రత్యేక స్థానం ఉంది. ఉన్నవాటిలో గొప్పది సమాధిలోకి వెళ్ళిపోవల మహాత్ములు వాళ్ళు, వాళ్ళు సర్వస్వాన్ని పరిత్యజించారు. వాళ్ళకి ఏ లోకం లేచు. ఇహ లోకం లేదు పరలోకం లేదు. ఏమీ లేదు. భర్తల్లేరు, ఇళ్ళు లేవు వాకిళ్ళు లేవు. సమస్తం పరమాత్మే. అలాంటి స్థితి పరాకాష్ఠ అన్నమాట. అలాంటి వారు జగత్తులో ఎక్కడా కూడా దొరకరు. ఆ భక్తి ఎంతో గొప్పది మనసు భోగాలనుభవించటం కోసం పుట్టలేదు అనే విషయం,మనకు మనసులో తెలుసు హృదయమే జీవునికి మూలస్ధానం. ఇది ఆత్మయొక్క పరమ కేంద్రం. దీనిని చూడటానికి ప్రయత్నించక అది నీవై ఉండనేర్చుకో. అసలైన 'నేను' స్ఫురణతో సదా విహరించ నేర్చుకో. ...వేదాంతమంటే ముసలితనంలో నేర్చుకునే విద్య అసలే కాదు. శరీరంలోని అన్ని అంగాలు ఆరోగ్యంగా ఉన్నప్పుడే, మనస్సు స్ధిరంగా, స్ధిమితంగా ఉంటుంది. అప్పుడే మన శరీరం ఆధ్యాత్మిక సాధనకు చక్కగా సహకరిస్తుంది. మనం తెలుసుకున్న విషయాలు హృదయసీమలో హత్తుకుని చక్కటి ఆచరణకు దోహదం చేస్తుంది. తద్వారా సత్ఫలితాలను సాధించడానికి చక్కగా సహకరిస్తుంది. వేదాంతసారమును సంక్షిప్తముగ చెప్పాలనిన “అజ్ఞానిగ ఉండిన జీవుడు – సుజ్ఞానిగ నిలిచిన దేవుడు. భ్రమలో ఉండిన జీవుడు – భ్రమలుడిగిన దేవుడు. సాకారుడైన జీవుడు – నిరాకారుడైన దేవుడు. శరీరభావన గలవాడైన జీవుడు – అశరీరాత్మ భావన గలవాడైన భగవంతుడు. సంకుచిత పరిధిలో జీవుడు – సర్వాత్మ స్ధితిలో దేవుడు. వ్యష్టిగ ఆలోచించిన జీవుడు – సర్వ సమిష్టి భావముతో దేవుడు. పలికినంతసేపు జీవుడు – పలుకులేనివాడే దేవుడు. పూనక శిగములు ఊగినంతకాలం జీవుడు – ఊరకుండిన (అచలం) దేవుడు. చూచినంతకాలం జీవుడు – చూడబడేవాడు దేవుడు. చపల చిత్తుడు జీవుడు – స్ధితప్రజ్ఞుడు దేవుడు. మాయాలోలుడు జీవుడు-మాయాతీతుడు దేవుడు. ఖండ దృష్టిలో జీవుడు – అఖండ దృష్టిలో దేవుడు. ద్వైత దృష్టి లో జీవుడు – అద్వైత స్ధితిలో దేవుడు. కావున మనం ఏ అంతస్తులో ఉన్నామో తెలుసుకోవాలి. ఆత్మదర్శనం చేసుకొని నేను పాంచభౌతిక దేహమును కాదు, సాక్షాత్తు దైవ స్వరూపుడను అనే స్ధితికి రావడం నిజంగా సంతోషించదగ్గ శుభపరిణామం అని చెప్పవచ్చు. వ్యక్తులు, సంస్థలు ఎవరికి వీలున్నపరిధిలో వారు ఆధ్యాత్మిక శిక్షణలనిస్తున్నారు. తమ అధ్యాత్మిక సాధనానుభవాలను గ్రంధరూపంలో ప్రచురించి అనేకమంది జిజ్ఞాసులకు అందజేసి ఆత్మోధరణకై అహర్నిషలు కృషిచేస్తున్నారు. మనవంతు సాధన మనమూ చేసి, ఆత్మ సాక్షాత్కారాన్ని పొంది పరమాత్మలో లీనమౌదాం. బయటలేదు. అది నీతో నీలోనే తెలియబడాలి. సత్యాణ్వేషణ నిమిత్తం అరణ్యములు తిరగటం, కొండగుహలలో పడియుండటం అవసరంలేదు. ప్రతిదినము వీలున్నంత సమయంలో ఆత్మ విచారణ సలుపవలయును. ఇక కర్మ క్షేత్రంలో ఏ ఆటంకములు, విఘ్నములు ఏమి చేయలేవు. క్రమంగ సర్వత్ర ఆత్మానుభూతి సిద్ధిస్తుంది. ఈ దశలో అంతయు యోగశక్తిగ మీ పనులు సాగిపో గలవు. అడవులపాలై తిరిగినంత మాత్రమున లాభంలేదు. మిధ్యా నేనును, సైతాన్ భ్రాంతిని వదలాలి. ఇది అసలైన సన్యాసం, పరివ్రాజక స్ధితి. ముందుగ నిన్ను నీవు సన్యసించుకో. నిన్ను విసర్జించిన అసలైన నేను శేషిస్తుంది. ఆ నేనే సర్వలోకములకు వెలుగు. ఇదియే విశ్వగర్భ దైవ నేను. సంకుచిత, పరిమిత నేను అంతర్ధానమైనపుడు ఆత్మ కేంద్రంలో నిజమైన సత్య దైవ నేను వెలుగును. అరణ్య మధ్యంలో యున్నను కల్లోలిగ మనసుకు శాంతిలేదు. ఎటు వ్యవహరించినా శిరస్సును ప్రశాంతంగ ఉంచినచోట ఏకాంతం మానసికా వస్ధ. సర్వకాలాలకు చెందిన సత్యాత్మ స్వరూప స్వభావమే నిజముక్తి. ఇది ఫలానా వారికనే నిబంధనలేదు. మనో పరిపక్వత ననుసరించి ఎవ్వరైనను పొందవీలున్నది. ప్రతివారి చరమ లక్ష్యం ఇది. మోక్షానికి అడ్డు నిలిచే స్ధితికి ఎదగాలి. ఐక్యత, ఏకత్వము అనెటి భావము మానవ ఆత్మలో సదా ప్రచురితమయ్యే యున్నది. ప్రేమభావంతో ఆత్మయొక్క సత్య స్వరూపాన్ని దర్శించి విపులీకరించ వీలున్నది. మనము ఎవరిని ప్రేమించినప్పటికి వారిలో దర్శించేది ఉన్నత స్ధాయిలో మన ఆత్మయే. ఆత్మ మూలముననే సర్వం విశ్వాసపరిధిలో వర్ధిల్లుచున్నదని తెలియాలి.ఆత్మ  సౌందర్యమే నిండుకుంటుంది. నిజముగ ఇతరులతో మనం ఐక్యత పొందటంలోనే పరిపూర్ణమైన ఆనందం గలదు. ఆత్మను తెలుసుకొనుట యే అమరత్వమునకు దారి. మానవుని నిరంతర కృషికి ఇదియే దోహదం చేస్తుంది. ఆత్మ జ్యోతియొక్క సహాయంలేకుండ గమ్యాన్ని చేరుకోవడం అసాధ్యం. శిశువు తల్లిగర్భంలో ఉన్నపుడు తల్లి ప్రాణంతో ప్రాణాన్ని జోడించి జీవించునట్లు జీవాత్మ, పరమాత్మల సంబంధం అంతేనని తెలియాలి. కాదునిత్యానంద చైతన్య స్వరూపుడను నేను.ఆత్మ.. నేనే ఆత్మ.నేనే ఆత్మ ప్రాణశక్తిని నేను కాదు. పంచవాయువులు నేను కాదు.శరీరపు సప్తధాతువులు నేను కాదు. దాని పంచకోశాలు  తదితర కర్మేంద్రియాలు-ఏవీ నేను కాదు. ఆత్మనిత్యానంద చైతన్య స్వరూపుడను నేను... నేనే శివుణ్ణి.నేనే శివుణ్ణి.. లోభమోహాలు నాకు లేవు. రాగద్వేషాలు నాకు లేవు. గర్వం అహంకారం ధర్మం విషయం వాంఛ, మోక్షం- ఏవీ నాకు లేవు. ఆత్మనిత్యానంద చైతన్య స్వరూపుడను నేను  ఆత్మ... నేనే నేనే ఆత్మవేదయజ్ఙాలు సుఖధుఃఖాలు ధర్మాధర్మాలు మంత్ర తీర్థాలు నాకు తెలియవు.. నేను అనుభవించే వాడిని కాను. అనుభవించదగిన వస్తువును కాను. అనుభవింపబడే వాడిని కాను..ఆత్మ నిత్యానంద చైతన్య స్వరూపుడను నేను... నేనే ఆత్మ.నేనే శివుణ్ణి..చావు భీతి నాకు లేవు. జాతి విచక్షణ లేదు. తల్లీతండ్రీ లేరు. జన్మయే లేదు. బంధుమిత్రులు నాకు లేరు. గురువు శిష్యుడు లేరు. ఆత్మ నిత్యానంద చైతన్య స్వరూపుడను నేను... నేనే శివుణ్ణి..నేనే శివుణ్ణి..నాకు రూపం లేదు, కల్పన లేదు. సర్వవ్యాపిని సర్వగతుణ్ణి. అయినా ఇంద్రియాలకతీతుణ్ణి. మోక్షాన్ని కాను. జ్ఙేయాన్ని కాను. నిత్యానంద చైతన్య స్వరూపుడను నేను... నేనే శివుణ్ణి..నేనే శివుణ్ణి..హృదయానికి,బుద్ధికి సంఘర్షణ కలిగినపుడు హృదయం చూపే మార్గాన్నే అనుసరించాలి. ఎందుకంటే మేధాశక్తి ఒక్క హేతువాద స్థాయిని మాత్రమే కలిగివుంది.ఆ స్థాయిని దాటి అది పోలేదు. మేధాశక్తి ఏనాటికీ అందుకోలేని ఉన్నతస్థాయికి హృదయం వెళ్ళగలదు.హృదయం ధీశక్తిని అధిగమించిపోయి, బ్రహ్మజ్ఞాన ప్రేరణాన్ని చేర్చగలదు.హృదయమున్నవారికి లబించేది వెన్న. కాగా బుద్ధిశీలురకు మిగిలేది మజ్జిగ మాత్రమే!" సర్వధర్మముల సారము చెబుతాను వినండి..విని మనస్సులో ఉంచుకోండి... దానిని మీరు మీకు పరులు చేయరాదని ఎలా అనుకుంటారో దానిని మీరు ఇతరులకు చేయవద్దు... ఇదే ధర్మముల సూక్ష్మమైన సారము..దేవుడనేవాడున్నాడా అని మనిశికి కలిగెను సందేహం"మనుశులనేవారున్నారా అని దేవునికొచ్చెను అనుమానం(దేవుడనేవాడున్నాడా)మనసులేని ఈ మనిశిని చూచి దేవుడు రాయైపోయాడుఆ దేవుడు కనబడలేదని మనిశి నాస్తికుడైనాడు (౨)దేవుడనేవాడున్నాడా)పశువులకన్నా పక్శులకన్నా మనిశిని మిన్నగ చేశాడుబుద్ధిని ఇచ్చి హృదయాన్నిచ్చి భూమే నీదని పంపాడుబుద్ధికి హృదయం లేక, హృదయానికి బుద్ధే రాకనరుడే ఈలోకం నరకం చేశాడు (దేవుడనేవాడున్నాడా)తాము నవ్వుతూ నవ్విస్తారు కొందరు అందరినీతామేడుస్తూ ఏడ్పించుతారెందరో కొందరినీనేను నవ్వితే ఈ లోకం చూడలేక ఏడ్చిందినేనేడిస్తే ఈ లొకం చూసిచూసి నవ్వింది (దేవుడనేవాడున్నాడా)
 

ఎరుక దేవుడ

సద్గురు సన్నిధిలో మనసు నిలువగలిగే అమృతత్వ సిద్ధిని ఈ జన్మలోనే పొందగలరు. సద్గురు సన్నిధిలో నిన్ను నీవు తెలుసుకోవడమే  నీ నిజస్వరూపాన్ని చక్కగా అర్ధం చేసుకోవడమే అసలైన ఆధ్యాత్మిక విద్య.ఆత్మవిద్య అమరత్వాన్ని ప్రసాదిస్తుంది. నీవు ఎంత గొప్ప చదువు చదివి ఎంత పెద్ద ఉద్యోగం చేసినా, ఎన్ని కోట్లు సంపాదించినా చివరకు మృత్యువాత పడక తప్పదుఆత్మ సాక్షాత్కారం సద్గురు సన్నిధిలో నీవు చక్కగా అర్ధంచేసుకొని, అర్ధవంతంగా, పదుగురికి ఆదర్శవంతంగా జీవించాలి. అప్పుడే మానవ జన్మ ఎత్తినందుకు సార్ధకత లభిస్తుంది. కన్న తల్లి, సద్గురు ఉన్న ఊరు, పుట్టిన దేశం రుణం తీర్చుకున్నవాళ్ళం ఔతాం.వేదాంతమంటే ముసలితనంలో నేర్చుకునే విద్య అసలే కాదు. శరీరంలోని అన్ని అంగాలు ఆరోగ్యంగా ఉన్నప్పుడే, మనస్సు స్ధిరంగా, స్ధిమితంగా ఉంటుంది. అప్పుడే మన శరీరం ఆధ్యాత్మిక సాధనకు చక్కగా సహకరిస్తుంది. మనం తెలుసుకున్న విషయాలు హృదయసీమలో హత్తుకుని చక్కటి ఆచరణకు దోహదం చేస్తుంది. తద్వారా సత్ఫలితాలను సాధించడానికి చక్కగా సహకరిస్తుంది.ఆత్మ విషయంలో తెలుసుకోవటం, దర్శించటం ద్వైతం. ఆత్మ తానని గ్రహించటం అద్వైతం. తానైన ఆత్మయే సర్వ భూతాంతరాత్మ యనెటి ఆత్మౌపమ్య భావనిష్ట నొందుటయే కేవలాద్వైత పూర్ణ స్ధితి. ఇదియే వేదాంతసారం నిజస్ధితిని గ్రహించాలి.  ముక్కుమూసు కొని అడవులలో సంవత్సరాలకొద్ది తపస్సు చేసేవారు. కాని ప్రస్తుతం సమాజంలో చాలామంది ధ్యానం, యోగం, లాంటి శరీరక, మానసిక ఆధ్యాత్మిక విషయాలను తెలుసుకొని, ఆచరించి దేవుడు, జీవుడు, ప్రపంచానికి మధ్య గల సంబంధాన్ని క్షుణ్ణంగా తెలుసుకుంటున్నారు గురువుద్వారా ఆత్మదర్శనం చేసుకొని నేను పాంచభౌతిక దేహమును కాదు, సాక్షాత్తు దైవ స్వరూపుడను అనే స్ధితికి రావడం నిజంగా సంతోషించదగ్గ శుభపరిణామం అని చెప్పవచ్చు. మనవంతు సాధన మనమూ చేసి, ఆత్మ బయటలేదు. అది నీతో నీలోనే తెలియబడాలి. ఆత్మ సాక్షాత్కారాన్ని పొంది పరమాత్మలో లీనమౌదాం.   బట్టబయలు గావింపబడినవి ఆత్మ సాక్షాత్కారా దేహం నేను కాదు, మనస్సు నేను కాదు , ఇంద్రియములు నేను కాదు.దేహానికి సంబంధించి ఏది నేను కాదు. సత్  చిత్ ఆనందం.  అరణ్యములు తిరగటం, కొండగుహలలో పడియుండటం  అడవులపాలై తిరిగినంత మాత్రమున లాభంలేదు  అవసరంలేదు. ప్రతిదినము గురువుబోధనలను  వీలున్నంత సమయంలో ఆత్మ విచారణ సర్వత్ర ఆత్మానుభూతి సర్వకాలాలకు చెందిన  బ్రహ్మ. భావమే నిజముక్తి సిద్ధిస్తుంది. భ్రాంతిని వదలాలి. ఇది అసలైన  ఆత్మ తత్త్వం దర్శించాలి. ఆత్మనిష్ఠ చిక్కిన వానికి వేరే యాత్రలతో పనిలేదు. అన్ని యాత్రలు వారిలోనే దర్శించ గలరు.  బ్రహ్మ.  భావంతో గాంచినపుడు విగ్రహముగాని, మరెట్టి ప్రతిమగాని పరమాత్మ స్వరూపంగ భాసిల్లుతుంది. దేవుని రాతిగ మార్చుటకన్న, రాతిని దేవునిగ చేయుట మిన్న. ఇదియే  విగ్రహారాధనలోని అమోఘ రహస్యము.  మానవ సమాజ గతినే ప్రభావితం చేసిన ఒక మహత్తర కావ్యం మనుషులు తమ మనసులో ఎన్నో సందేహాలు.. ఏది మంచి? ఏది చెడు? ఒక వేళ మంచి అయితే ఎందుకు మంచి? చెడయితే ఎలా చెడు? ఒక మానవ నాగరికత కొన్ని వేల సంవత్సరాల పాటు నిరాటంకంగా, ఎటువంటి వడిదుడుకులు లేకుండా సాగిపోవాలంటే ఏమి చెయ్యాలి? ఇక్కడ వుండే రకరకాలయిన మనుషుల్ని ఒక దారిలో నడిపించడం ఎలా అన్న విషయంపై ప్రాచీన . .. మనసును నిశ్చలంగా వుంచగలిగిన ఆత్మ సాక్షాత్కారం  మనసు  మోహం వైపు వెళుతున్నంత సేపూ మృత్యువు వైపు పయనిస్తాడు. సత్య శోధన వైపు , ఆత్మ సాక్షాత్కారం వైపు పయనిస్తున్నంత సేపు అమృతం వైపు వెళతాడని చెప్పి యున్నారు.పరబ్రహ్మం, ఆత్మ, పరమాత్మ వంటి మనసు అంతర్ముఖమై సమాధి స్థితిని పొందాడు.ఎన్నో అపూర్వమైన అనుభవాలు కలిగాయి. ఆ విధం గా ఎంతో పూర్వ జన్మ పుణ్య ఫలం వుంటే గాని,ఎన్నో సంవత్సరములు కఠోర సాధన చేస్తే గాని లభ్యం కాని ఆత్మ సాక్షాత్కారం  కలిగింది. కేవలం చూపులతో ఆత్మ సాక్షాత్కారం కలిగించిన ఈ సకల చరాచర సృష్టిలో ఏ జీవుల మధ్యా బేధం లేదు, అన్ని జీవులు ఆ పరమాత్మ నుండి పుట్టినవే, అన్నింటి లో విశ్వ వ్యాప్తమై వున్న ఆత్మ అని అంటారు” అని  వైపు చూసి ” ఆత్మ సాక్షాత్కారం  మౌనం గా కూర్చో నీకు కావలసింది వెంటనే దక్కుతుంది” సద్గురువు యొక్క పూజ, ధ్యానము ,అర్చనలు అన్నింటి కంటే మేలైనవి. ఆనితర సాధ్యమైన ఆత్మ సాక్షాత్కారం సద్గురువు కృప వలనే సాధ్యం. అధ్యాత్మికతకు కావల్సింది అచంచల భక్తి విశ్వాసాలు, నమ్మకం మాత్రమే ! ఏ మేరకు మనలో భక్తి ప్రవృత్తులు, విశ్వాసాలు చోటు చేసుకుం, ఆ మేరకు ని సద్గురువు అనుగ్రహం ఆత్మ సాక్షాత్కారం అతి  గా లభిస్తుంది. ఇది సత్యం.సమాధిని చెప్పారు. అంటే మనసు సర్వాత్మనా లీనమై పోవటం అన్నమాట. ఆ స్థితిలో ఉన్న వాళ్ళు కదలరు. ఒక స్థాణువులాగా, మొద్దులాగా ఉండిపోతారు. వేల సంవత్సరాలు అలాగే సమాధిలో ఉండిపోతారు మహాత్ములు. అటువంటి వాళ్ళల్లో ఎన్ని వేల సంవత్సరాలు అలా ఉండిపోయాడో మనకి తెలియదసలు. మనస్సు ఏమాత్రం పనిచేసినాసరే,., సమాధిసిద్ధి కష్టమే  మనసు .ఐక్యత పొందటంలోనే పరిపూర్ణమైన ఆనందం. ఆత్మను తెలుసుకొనుట యే అమరత్వమునకు దారి. మానవుని నిరంతర కృషికి.శరీరమును, మనస్సును అధిగమించి సత్యాన్ని శోధించు అద్భుతమైన మార్గం బ్రహ్మ. దీక్షలో పుచ్చుకున్న వారిని . నిజానికి కాల గమనంలో జరిగిన మార్పునే 24 గంటల కాలంగా ఎంచుకుంటున్నాము. మార్పు ‘ఆత్మ నిత్య ఆత్మ సాక్షాత్కారం కాబట్టి దీక్ష యను మార్గమే గమ్యంతో సమానమైనది పరబ్రహ్మం, ఆత్మ, పరమాత్మ వంటి మనసు అంతర్ముఖమై సమాధి స్థితిని పొందాడు.ఎన్నో అపూర్వమైన అనుభవాలు కలిగాయి. ఆ విధం గా ఎంతో పూర్వ జన్మ పుణ్య ఫలం వుంటే గాని,ఎన్నో సంవత్సరములు కఠోర సాధన చేస్తే గాని లభ్యం కాని ఆత్మ సాక్షాత్కారం  కలిగింది. కేవలం సద్గురువు చూపులతో ఆత్మ సాక్షాత్కారం కలిగించిన ఈ సకల చరాచర సృష్టిలో ఏ జీవుల మధ్యా బేధం లేదు, అన్ని జీవులు ఆ పరమాత్మ నుండి పుట్టినవే, అన్నింటి లో  వ్యాప్తమై వున్న ఆత్మ అని అంటారు” అని  వైపు చూసి ” ఆత్మ సాక్షాత్కారం  మౌనం గా కూర్చో నీకు కావలసింది వెంటనే దక్కుతుంది” పూజ, ధ్యానము ,అర్చనలు అన్నింటి కంటే మేలైనవి. ఆనితర సాధ్యమైన ఆత్మ సాక్షాత్కారం సద్గురువు కృప వలనే సాధ్యం. అధ్యాత్మికతకు కావల్సింది అచంచల భక్తి విశ్వాసాలు, సద్గురువు నమ్మకం మాత్రమే ! ఏ మేరకు మనలో భక్తి ప్రవృత్తులు, విశ్వాసాలు చోటు చేసుకుంటాయొ, ఆ మేరకు ని సద్గురువుఅనుగ్రహం ఆత్మ సాక్షాత్కారం అతి  గా లభిస్తుంది. ఇది సత్యం.సమాధిని చెప్పారు. అంటే మనసు సర్వాత్మనా లీనమై పోవటం మానవుని ఆత్మ పరమాత్మతో ఏకత్వమును సాధించినపుడే మానవుడు పరి పూర్ణుడు ఔతాడు ఆత్మ ఏకత్వము అనంతస్ధితి వైపు నడిపిస్తుంది. మానవుడు తన కోర్కెలలో కూరుకుపోయి అట్టి మనస్సు, లో నుండి బయటికి రాలేకపోవుచున్నాడు. స్ధితినుండి బయటపడుటకే యిన్ని రకముల అర్చన, ఆరాధన, ప్రార్ధనాలయములు కావలసి వచ్చినది. తాను బోధించిన ఆత్మజ్ఞానము  ఎంతవరకు సఫలమైనదో గ్రహించనెంచి ప్రశ్నించినపుడు సద్గురు ద్వారా  సమాధానము: 1. సర్వం ఆత్మే ఐనపుడు ఇక ఆత్మకు తావేది. నేను ఎక్కడ పుడుతుందో చూడటమే ఆత్మ విచారణ. ఆత్మకు శరీరంలో తావు హృదయం. ఆత్మ హృదయంలో ఉన్నదనుటకన్న హృదయమే ఆత్మయని గ్రహించవలసి యున్నది. దేహ బుద్ధ్యామన ఇంద్రియాలకు మనం బానిసలం. మన స్వాధీనం లో లేవు. వాటి ఆధీనంలో మనం ఉన్నాం. అవి చెప్పినట్లు మనం ఆడుతున్నాం. ఒక మంచి సుందరమైన దృశ్యమో, మనిషో కనిపిస్తె చూడకుండా ఉండలేం. మన మనస్సుకు మనం బానిసలం. మనస్సు మనం చెప్పినట్లుగా వినదు. అది చెప్పినట్లు మనం ఆడుతున్నాం. “ఒక్క క్షణం కదలకుండా ఉండు” అంటే ఆ క్షణంలోనే ఎక్కడలేని అనవసర విషయాలన్నీ నాకే కావాలి అంటుంది మనసు. ఆలోచన మనలను లాక్కుపోతున్నది కాని మనం ఆలోచనను నడిపించడం లేదు. మన ఆలోచనలు మన స్వాధీనంలో లేవు. మనసు మన స్వాధీనంలో లేదు. మానవుడు ఎన్ని యోగా  లో చేరినా, ఎంతమంది ఆశ్రయించినా ఫలితం అంతగా ఉండదు. గురువులను ఆశ్రయించినా ఫలితం అతనికి దారి చూపిస్తుందిగురువుఅముల్యమైనది నిజరూపంతో సాక్షాత్కరించి మహాయోగాన్ని ప్రసాదించాడు సూక్ష్మ.తత్వాన్ని గ్రహించిన,నిర్గుణ బ్రహ్మ. ఏకమై పరమై విశోకమై సత్యమలోకమై వ్యాపకాలోకమగుచు … పరమ పరిపూర్ణ నిర్గుణ బ్రహ్మ మనఘ జీవితంలో సద్గురువు లభించడం ఎన్నో జన్మల పూర్వ కర్మ విషేషం చేత లభిస్తుంది. మనంతట మనం ఎప్పుడూ గురువును పొందలేము. సాధకుని అదృష్టము చేత అతడు గురువు చేత ఎన్నుకొనబడతాడు. ఎన్ని జన్మలైనా అతని వెన్నంటి సరిదిద్ది సరియైన మార్గములో నడిపిస్తాడు. మనం ఎన్నుకొన్న గురువు మనయొక్క స్వభావము అనుసరించి లభించును. అప్పుడు అతడు. అది గురు శిష్య సంబంధ మనిపించుకొనదు. గురువుచే ఎన్నుకొనబడినవాడు, ఆ గురువునకు తనను తాను సమర్పించుకొని అతని దివ్య ప్రణాళికలో భాగంగా పని చేయును. సాధకుని స్వభావము ననుసరించి సద్గురువు అతనికి సాధననందించును. అతని పట్టుదల, దీక్ష, సాధన యందు అతనికి గల అచంచల శ్రద్ద ననుసరించి గురువు అతనిని అలా శిష్యుడు తనంతటి వాడేయ్యంత వరకు గురువు పనిచేయును. ఒక దీపం ఇంకొక దీపాన్ని వెలిగించినట్లుగా శిష్యుడు గురువై, గురు శిష్య సాంప్రదాయమును నిరంతరం కొనసాగించును. ఎంతో మంది యోగులు, మహర్షులు పుట్టిన ఈ పవిత్ర భారత దేశం లో పుట్టిన మనకు అద్యాత్మికత , మనిషికీ తను ఉండే నిద్రావస్థ, జాగృదావస్థ ల గురించే తెలుస్తాయి. ఉదయాన్నే మేలుకోవటమే జాగృదావస్థ లోనికి వస్తాడు. రాత్రి నిద్ర పోతూ నిద్రావస్థ లోనికి పోతాడు. ఈ రెండు స్థితులు తప్ప మరోఅవస్థ గురించి తెలియదు.కాని అధ్యాత్మికవాదులు మరో అవస్థ గురించి కూడా చెబుతారు.అదే దైవీ అవస్థ. దీనినే అనంతదైవీ చైతన్యమనీ, అతీత చైతన్య స్థితీ అనీ రకరకాలుగా వర్ణిస్తారు.ఈ అవస్థ పరం గా మనమందరం ఇంకా నిద్రిస్తున్నట్లే లెక్క. ఒకవేళ ఎవరైనా ఈ స్థితి లోనికి మేలుకోవటం జరిగితే ( జ్ణాన నేత్రం తెరుచుకున్నట్లయితే ) వారికి తనే దేవుడిని అనే స్పృహ కలుగుతుంది. అంతవరకూ తను గడిపిన జీవితం అంతా నిద్ర లాంటిదని తెలుసుకుంటాడు. తన యొక్క అసలు స్వరూపం ఇదే ( పరమాత్మ ) అనీ తానై ఉన్నాననే నిజాన్ని తెలుసు కుంటాడు. ఈ స్థితిని పొందటాన్నే ఆత్మ సాక్షాత్కారమనీ , సత్యదర్శనమనీ రకరకాలుగా చెబుతారు. ఈ స్థితిలోనే బ్రహ్మానందాన్ని అనుభవిస్తారు. దీనిని ఎవరూ మాటలలో వర్ణించ లేరు, ఎందుకంటే ఇది మనసు పరిధిని దాటి ఉంటుంది కనుకనే దీనిని ఎవరికి వారు తమ అనుభవంలో తెలుసుకోవలసిందే. . తన స్వరూపమే ఆనంద స్వరూపమనీ , తనకు వేరుగా దేవుడు ఎక్కడో లేడనీ తనే దేవుడుననీ తెలుసు కోవటమే ప్రతీ మనిషి లక్ష్యం. ఈవిషయం ఎవరికి తెలిసినా , ఎవరికి తెలియకపోయినా అందరి ప్రయాణం అటే.ఈ జన్మ లో కావచ్చు లేదా మరికొన్ని జన్మల తరువాతైనా కావచ్చు. ఆలక్ష్యాన్ని చేరుకోవలసిందే. ఆ స్థితిని ప్రయత్నంతో అనుభవం లోనికి తెచ్చుకోవాలంటే చపలమైన చిత్తానికి కళ్ళెం వేయాలి. మనసుని నిశ్చలం చేయాలి. లక్ష్యాన్ని ఏకాగ్రతతో ధ్యానం చేయాలి. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే మనలోదైవ ప్రకాశం పొందటం కోసం అడ్డుగా వున్న మనసు అనే తెరను తొలగించాలి. ఇవన్నీ ధ్యాన యోగం తో సాధ్యపడతాయి. మన ప్రాచీన మహర్షులు ఆత్మసాక్షాత్కారం కోసం ధ్యాన యోగమే కాక ఇంకా భక్తి యోగమనీ, కర్మ యోగమనీ , రాజ యోగమనీ ఇంకా ఎన్నో మార్గాలు చెప్పారు. అన్ని మతాల సారమూ ఈస్థితి లోనికి మేలుకొమ్మనే . దైవ సాక్షాత్కారమనేది మనిషి చేసే కృషిని బట్టి ఉంటుంది. .ఆత్మజ్ఞానం. తెలిసింది కొంచమైతే తెలియనిది కొండంత. ఆత్మజ్ఞానంతో ఆవిష్కృతమయ్యేది ఈ సత్యమే. పదుగురి సంక్షేమానికి కారకులమైనప్పుడు పది ఆత్మజ్ఞానం మాత్రమే.  మనకు తెలుసనుకుంటామో, ఎంతలా తెలుసనుకుంటున్నామో అదంతా తెలీనిదయిపోతుంటుంది. ఎప్పటికైనా తెలిసినదానికంటే తెలీనిదే ఎక్కువ. తెలిసింది కొంచమైతే తెలియనిది కొండంత. ఆత్మజ్ఞానంతో ఆవిష్కృతమయ్యేది ఈ సత్యమే. చదివిన చదువులు, విశ్వ విద్యాలయ డిగ్రీలు, అవార్డులు రివార్డులు ఆత్మ జ్ఞానానికి కొలమానాలు కావు.

కాలాల పాటు భవిష్యత్తరాలలో నిలబడిపోవడం జరుగుతుంది.. ఇలా భవిష్యత్తును ఆవిష్కరించగలది ఒక్క ఆత్మజ్ఞానం మాత్రమే. మనస్సు నిర్మలంగా ప్రకాశిస్తుంది. ఇంద్రియాలకు నిగ్రహశక్తి లభించినప్పుడు మనిషి చూపు తాత్కాలిక సుఖాల మీద ఉండదు. నిత్యము, నిశ్చలము అయిన మోక్షపథం వైపు ఆ చూపు ప్రసరిస్తుంది.సర్వానికి అతీతమైన పరమాత్మను చేరుకొనడం లక్ష్యంగా పెట్టుకుంది. ఆత్మగా భావించడం. భావన ఏదైనా అన్నింటికీ మూల ఎరుక మాత్రం పరమాత్మతో ఏకమై ముక్తిని సాధించడం. మనకు కన్పించే ఈ ప్రపంచమంతా అవ్యక్త భగవంతుని నుంచి వచ్చిందే.కన్పించని పరబ్రహ్మ స్వరూపం తనను తాను ప్రకటించుకోవాలని సంకల్పించినందుకే ఈ ప్రపంచం ఎరుక ఉనికిలోకి వచ్చింది. ఆ దిశగానే పరిణమిస్తూ మార్గ మధ్యంలో ఉంది. అంటే ఆ పరతత్వం సంకల్పం ఇంకా సాకారం కాలేదు. మార్గమధ్యంలోనే ఉంది. మానవ జీవితం పరిణామక్రమంలో ఒక మజిలి. మానవుడు నడిచే ఎరుక సూక్ష్మము . బయట కన్పించే ప్రపంచం మాక్రాకాస్మ మానవునిలో ఉన్న సూక్ష్మము. చేయాల్సింది భగవంతుని సంకల్పం సాకారం అయ్యే దిశగా తనను తాను సంసిద్ధం చేసుకోవడం. అంతే తప్ప వచ్చిన చోటికే తిరిగి వెళ్ళడం  మోక్షం  అయితే తనను బంధించే ప్రకృతి నుంచి తాను బయటపడాల్సిందే. అలా తాను ఒక్కడే బయట పడటం. ముక్తి స్థితి అమృతత్వం ఎరుక దేవుడ మనస్సు నిలచిన సర్వమును తనలో, సర్వములో తనను దర్శించ గలుగును. ఇట్టి అఖండాత్ముని దైవస్ధితిలో పూజించినను దోషంలేదు. ఇట్టి అఖండ మును ప్రతివారు సంపాదించి అనుభూతి చెందాలి ఆత్మ చైతన్యం మనసు మంత్రామువల్లిస్తావు. ఈ పూజా పునస్కారములు ఎంత వరకు నిలువగలవు. దూప, దీప, నైవేద్యాలు నీ తృప్తికొరకే. అవి భగ వంతుని ఎంతమాత్రం స్పృశించలేవు. నిన్ను, నీ నిజాత్మ స్ధితిని గుర్తించక కాలయాపన చేయరాదు. సత్యదేవునకు ప్రతేక స్ధలంలేదు. ఉన్నదంతా తనకు తానైన నేనే. ఈ నేను తప్పిస్తే ఇంకేమియునులేదు. మణుల లో దారమువలె సర్వాంతర్యామిగ ఉన్నదంతా నేనని నిశ్చయించుకో. ఇదియే సమస్త సాధనల ఫలితాల ప్రత్యక్ష మార్గం. దేహమనంబులు తానని భావించుటయే దు:ఖహేతువు. ఈ భ్రమ తొలగటమే బ్రహ్మత్వం. జాగ్రత్స్వప్న సుషుప్త్యావస్ధలలో నీవున్నావుగాని జాగ్రత్ లో తోచేవి సుషుప్తిలో లేవు. ఆ సమయంలోకూడ నీవున్నావు. మనో సంకల్పాలే ప్రపంచ భావనకు ఆధారం. ఆత్మలోనే మనసు పుట్టి లయిస్తుంది ఆత్మే అన్నింటికి మూలం. నీవు నీలో యున్నావు. ఎరుక ఉంటుంది. స్పష్టంగ గ్రహించగలిగారు. ప్రతి మానవుడు ఈఎరుక సాక్షాత్కారం పొందనేర్వా లి హృదయమే జీవునికి మూలస్ధానం. ఇది ఆత్మయొక్క పరమ కేంద్రం. దీనిని చూడటానికి ప్రయత్నించక అది నీవై ఉండనేర్చుకో. అసలైన ‘నేను’ ఆత్మసదా విహరించ నేర్చుకో.ఇతరుల గురించి ఆలోచించటం, తెలుసుకోవటం ఎంతైనా కష్టం. మీ గురించి మీరు ఆలోచించనేర్వండి. ఇది సులభ మార్గం. మొదటి ఈ ఆత్మలోఎరుకే లీనమై ఆత్మ నేనే .ఇదియే జీవన్ముక్తి. నిర్వాణము, పరలోక స్వర్గ రాజ్యం మీలోనే గలదు. బయట వెదకటం భ్రమ మాత్రమే. తన నిజ స్వరూపమైన ఆత్మలో మేల్కొన్నవాడు సచ్చిదానందపూర్ణ మైన ఆత్మను స్వస్వరూపం గా అనుభవిస్తాడు.  ఎరుకే పరిపూర్ణముగ గ్రహించినపుడు ఆ మహా అఖండశక్తి తన ఉనికి సత్తానుండి ఆవిర్భవించి శాశ్వతముగ వర్ధిల్లు తుంది. దీనినే  ఆత్మలో .  ఎరుకే చైతన్యం బట్టబయలు, ముక్తి, మోక్షం, వైకుంఠం, పరలోక స్వర్గ రాజ్యం ఆత్మలో ఎరుకే చైతన్యం చెప్పుకొందురు.ఇది ఆత్మ దర్శనమునకు సూటి దారి ఆత్మ చైతన్యం ఒక్కటే క్షణం మార్గదర్శనం అవుతుంది

B. రత్నం ,బాలయ పల్లె

Previous Older Entries